Η ελπίδα μόνο να μη χαθεί

H κατακλείς άρθρου του Κώστα Λαπαβίτσα [«Καθημερινή»,1.7.2018]: «Η ήττα της πλευράς του “Οχι” ήταν βαθιά ήττα της δημοκρατίας και έτσι την προσέλαβαν τα λαϊκά στρώματα. Ο,τι και να ψηφίσεις, το τελικό αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Αρα, γιατί να ασχολείται κανείς; Η πνιγηρή πολιτική ατμόσφαιρα που πλέον επικάθηται στη χώρα ταιριάζει απόλυτα με τη μνημονιακή πορεία της οικονομίας και της κοινωνίας».

Γιατί, αλήθεια, να ασχολείται κανείς; Για να μην τρελαθεί ίσως, όσο υπερβολικό και αν ακούγεται κάτι τέτοιο· για να μην πετάξει τη ζωή του στα σκουπίδια της Ιστορίας πιθανώς· γιατί ο αγώνας ποτέ δεν σταματά όσο και αν μερικοί «αριστεροί» συγκλονίστηκαν από την άσκηση εξουσίας και ξέχασαν ιδεολογίες και τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα τα οποία υποτίθεται εκπροσωπούσαν. Καρφί δεν τους καίγεται εάν ο κόσμος έχει απογοητευτεί και έχει χάσει τον μπούσουλά του και την αυτοπεποίθησή του.

Το κακό που έχει γίνει στην ελληνική κοινωνία είναι νωρίς να εκτιμηθεί· όταν αυτό συμβεί θα είναι αργά βεβαίως. Θα χρειαστούν προφανώς πολλά χρόνια για να σταθεί στα πόδια της η ελληνική κοινωνία -όχι μόνο οικονομικά· κυρίως ιδεολογικά και πολιτιστικά, ψυχολογικά και πνευματικά.

Το ευτύχημα είναι ότι η άλλη πλευρά, η φιλελεύθερη, να εξηγούμαστε, δεν έχει πολιτιστική και πολιτική πρόταση ικανή να επικαλύψει τις κυβερνητικές αστοχίες και ανοησίες. Τα όπλα της τα έχει εξαντλήσει, με επιτυχία, ναι, εδώ και δύο αιώνες.

Βέβαια, διαιρεμένη ήταν πάντα τούτη η κοινωνία και έτσι φαίνεται να πορεύεται: πότε οι θα επικρατούν οι μεν, πότε οι δε.

Το κακό δεν είναι μόνο η απέχθεια ή και το μίσος της κοινωνίας προς την πολιτική, όπως ασκείται και εφαρμόζεται στη χώρα· είναι πολύ περισσότερα πράγματα, όπως η αποδιάρθρωση του κοινωνικού ιστού, η ανασφάλεια και ο φόβος προς τον διπλανό, η έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς [εδώ που τα λέμε, δεν είχαμε δείξει και ποτέ τον παραμικρό σεβασμό], η αδιαφορία για το πραγματικό θέατρο των πολιτικών, η υποβάθμιση, ίσως και ταπείνωση των αριστερών ιδεών, η πίστη ότι όντως Δεν Υπάρχει Εναλλακτική Λύση, η μοιρολατρία και η απογοήτευση.

Μια υγιής κοινωνία δεν-θα έπρεπε-να είναι-όλα-αυτά, αλλά ακριβώς τα αντίθετά τους. Οταν το συνειδητοποιήσουν αυτό τα παλικάρια του ΣΥΡΙΖΑ, εάν βεβαίως το συνειδητοποιήσουν ποτέ, τι ακριβώς θα κάνουν; Θα αρχίσουν πάλι τα κλάματα; Θα έχουν εφιάλτες για το κακό που επέφεραν στη χώρα; Α, μπα. Νομίζω ότι τώρα ξέρουν τι θέλουν [αλλά και τι «θέλει» η κοινωνία παρακαλώ· αποδεικνύονται άριστοι μαθητές στη χρήση εξουσίας].

Ισως να φαίνεται ότι δεν υπάρχει ελπίδα, αλλά δεν πρέπει να πάψουμε να ελπίζουμε [να βάλουμε και κανά χεράκι]. Λαός χωρίς ελπίδα δεν είναι λαός αλλά μόνο πλήθος και ως γνωστόν το πλήθος άγεται και φέρεται, δεν έχει πολιτική οντότητα [όργανα, συνελεύσεις, εκλογές τοπικές, δημοψηφίσματα μικρής εμβέλειας, ανταλλαγή ιδεών, γνωμών απόψεων και λοιπά].