Εβαλα τίτλο κάτι από το γνωστό του Σολωμού (πολύ παιγμένο τώρα και γενικά με το Σκοπιανό): «Το έθνος πρέπει να μάθη να θεωρή εθνικόν ό,τι είναι Αληθές», απάντηση του Σολωμού προς φίλο του, «ο οποίος του επαρατήρησε ότι το έθνος ήθελε δεχθή καλήτερα ένα ποίημα εθνικό», αντί του «Πόρφυρα» –εξόχως δραματικό– που, φαίνεται, ο ποιητής είχε ολοκληρώσει (Προλεγόμενα Ιάκωβου Πολυλά, 1859, α΄ έκδοση).
Στο «Αξιον Εστί» ο Ελύτης παροτρύνει (γνωστό και αυτό· αν μη τι άλλο οι ποιητές βγάζουν τίτλους!): «Οπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί, όπου και να θολώνει ο νους σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη» («Το οικόπεδο με τις τσουκνίδες»). Κακό, με τη Συμφωνία των Πρεσπών για το όνομα της γείτονος χώρας, προσωπικά, δεν βλέπω εκ πρώτης όψεως. Μάλλον τείνω στο δεύτερο: ότι θολώνει ο νους. Οχι μόνον όσων ζητούν (με συλλαλητήρια ή όπως αλλιώς) να μην επικυρωθεί η Συμφωνία των Πρεσπών. Αλλά και όσων (εμού συμπεριλαμβανομένου) την υποστηρίζουν, τουλάχιστον ως πρώτο βήμα.
Είτε οι προτάσεις, ένθεν κακείθεν, είναι ατελείς αφήνοντας, ίσως και σοβαρές, εκκρεμότητες, είτε το θέμα, κατά το κοινώς λεγόμενο, δεν ωρίμασε ακόμα. Συχνά στην πολιτική τις «καισαρικές γέννες» τις βρίσκεις μπροστά σου. Για να έρθω στο εθνικό και Αληθές του Σολωμού: Συλλαλητήρια που επιμένουν επί ζητήματος όντως εθνικού, ακόμα κι αν έχουν συμφύσεις εθνικισμού, δεν παύουν να είναι αληθή και να αποτελούν μέρος του όλου (εν προκειμένω Μακεδονικού) εθνικού ζητήματος. Την αλήθεια να δούμε, και πάλι να μνημονεύσουμε τον Σολωμό (και τον Φίλο του στους «Διαλόγους» με τον Σοφολογιώτατο): «Η αλήθεια είναι καλή Θεά, αλλά τα πάθη του ανθρώπου συχνότατα την νομίζουν κακήν». Αλήθεια, χωρίς πάθη.
