Πέρασαν κάμποσες ημέρες από την επίθεση που έγινε στον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη, με αφορμή την παρουσία του σε δημόσια συγκέντρωση. Η ιδιαίτερη αγριότητα των «αγανακτισμένων» και η εικόνα ενός ανθρώπου κάποιας ηλικίας και ουσιαστικά απροστάτευτου δεν είναι ό,τι καλύτερο για την ευρωπαϊκή κοινωνία.
Η καθημερινή βία, που τόσο λατρεύει να αναπαράγει και να στολίζει η τηλεόραση, δεν έγινε απλά μόδα. Η μόδα, όπως έλεγε ο Κοκτό, πεθαίνει νέα. Εγινε κάτι χειρότερο. Συνήθεια. Βία λεκτική, ψυχολογική, σωματική. Η σκοτεινή μας πλευρά βγήκε στο κλαρί και σε λίγο δεν θα ελέγχεται. Φυσικά πολύ εύκολα ο καθένας μας μπορεί να τη βαφτίσει «αγανάκτηση εθνική», «λαϊκό αγώνα», «ελεύθερη έκφραση», «δικαίωμα στην ευτυχία» και ό,τι άλλο φανταχτερό και πιασάρικο μπορεί να σκαρφιστεί ο απαίδευτος και συμπλεγματικός εαυτός μας. Καταιγισμός δηλώσεων και απόψεων πάσης φύσεως και αισθητικής στις σελίδες των εφημερίδων και των ηλεκτρονικών μέσων. Ολα αυτά φυσικά θα ξεχαστούν πολύ σύντομα διότι θα ενταχθούν στον αστερισμό της «συνήθειας».
Το πολιτικό μας προσωπικό είναι λαλίστατο για τα πάντα και ταυτόχρονα ακίνητο!!! Φυσικά η ακινησία κάνει παρέα με την αναταραχή. Η κοινωνία, αυτό που ονομάζουμε «λαός» και ξεμπερδεύουμε, το ίδιο. Δεν έχει τη δυναμική να κινηθεί, να ξεφύγει, να σπάσει το κέλυφος της ανωριμότητας και να προχωρήσει. Στασιμότητα και φασαρία.
Πότε θα ξυπνήσουμε να καταλάβουμε ότι η ελευθερία έχει μαζί με τα προνόμια και ένα μεγάλος χρέος; Την αποδοχή του «άλλου». Του αγνώστου. Του διαφορετικού. Ακόμα και του παραδόξου. Να δεχτούμε επιτέλους ότι η προσπάθεια που κάνουμε για να «συνυπάρχουμε» είναι αυτό ακριβώς που παράγει τον πολιτισμό.
Η λέξη εμπεριέχει την «πόλιν», την κοινωνία των πολιτών. Οχι των υπηκόων και των ψηφοφόρων. Να ξαναδούμε τι σημαίνει «αγώνας» και «εθνικά θέματα». Αλήθεια, πώς προσδιορίζουμε τι είναι εθνικό; Είναι μόνο τα σύνορα, τα ονόματα, οι περικεφαλαίες και οι φουστανέλες ή μήπως είναι και η παιδεία μας, η συνέπειά μας η φορολογική, ο σεβασμός απέναντι στους νόμους και η προσπάθειά μας να γινόμαστε ευγενέστεροι (αντάξιοι του γένους μας);
Το έθνος δεν είναι μόνο τόπος. Είναι κυρίως τρόπος που συναποφασίσαμε να ζούμε. Αν θέλουμε να υπερασπιστούμε τη γη του πατρός (πατρίδα), ας γίνουμε τουλάχιστον μαθητές των προγόνων που τόσο εύκολα επικαλούμαστε όταν μας ζώνουν τα φίδια. Αλλιώς δεν θα είμαστε ούτε ευρωπαϊκή ούτε κοινωνία.
