«Γράψε το όνομά μου στο πόδι μου, Μαμά / Μην προσθέσεις αριθμούς / όπως πότε γεννήθηκα ή της διεύθυνσης του σπιτιού μας. / Δεν θέλω ο κόσμος να με καταγράψει σαν αριθμό σε μια λίστα / Εχω όνομα και δεν είμαι αριθμός / Γράψε το όνομά μου στο πόδι μου, Μαμά / Οταν οι τοίχοι θα συντρίψουν τα κρανία και τα κόκαλά μας / τα πόδια μας θα πουν την ιστορία μας, πως / δεν μπορούσαμε να διαφύγουμε πουθενά».
Οι στίχοι της Παλαιστίνιας ποιήτριας Ζεϊνά Αζάμ («εμπνευσμένοι» από την απελπισία των γονιών που γράφουν το όνομα των παιδιών τους σε εμφανές σημείο στο σώμα τους για να μπορεί να ταυτοποιηθούν αν σκοτωθούν) ήταν το πρώτο πράγμα που ήρθε στο μυαλό της Ρόνεν Αργκόβ όταν είδε μια φωτογραφία νεκρών Παλαιστίνιων παιδιών σκεπασμένων με μια κουβέρτα από όπου προεξείχαν τα ποδαράκια τους με γραμμένο πάνω τους το όνομά τους. «Μια εικόνα που δεν μπορώ να ξεχάσω. Πώς μπορείς να την ξεχάσεις;» λέει η Ισραηλινή, μητέρα και γιαγιά, που αποφάσισε να διασώσει από τη λήθη της κοινωνίας της τα παιδιά-θύματα και των δύο πλευρών των συνόρων και άλλων χωρών αυτού του πολυμέτωπου πολέμου που έχει εξαπολύσει το Ισραήλ, αλλά κυρίως των Παλαιστίνιων.
Κλινική ψυχολόγος ειδικευμένη στη θεραπεία του τραύματος, από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος του Ισραήλ κατά της Γάζας μετά την αιματηρή επίθεση της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου 2023, η Ρόνεν Αργκόβ έγινε η φωνή που δεν ήθελαν να ακούσουν και το βλέμμα που δεν ήθελαν να ρίξουν οι συμπατριώτες της. Καταγράφει τις ιστορίες των δολοφονημένων παιδιών, δείχνει τις φωτογραφίες τους σε στιγμές της καθημερινότητάς τους, γράφει τα όνειρά τους, τεκμηριώνει τις συνθήκες και τον τρόπο που τα σκότωσαν μέσα από το πρότζεκτ Forcibly Involved (Διά της βίας εμπλεκόμενοι)(1) που σχεδίασαν μαζί με τον Σολ Τσερικόβερ.
Η Αργκόβ είναι από εκείνους τους Ισραηλινούς που έχουν συναίσθηση των πολιτικών και στρατιωτικών στόχων και πρακτικών του Ισραήλ στη Γάζα και την κατεχόμενη Δυτική Οχθη και που πιστεύει πως ως Εβραία και Ισραηλινή έχει χρέος να δείξει την αλήθεια στους συμπατριώτες της. Το 2020 άρχισε με βίντεο και ειδήσεις που αντλούσε από το πεδίο να καταγράφει συνολικότερα την πραγματικότητα στη Δυτική Οχθη με τον ιστότοπο The Daily File: την καταστολή, τη βία των εποίκων, τις αυθαίρετες κατεδαφίσεις σπιτιών, τη λεηλασία της γης των Παλαιστίνιων, την ασυμμετρία ανάμεσα στον πάνοπλο ισραηλινό στρατό και σε αμάχους που πετούσαν πέτρες, τους νεκρούς και τραυματίες.
Στα δύο ψηφιακά εγχειρήματά της οι καθημερινές αναφορές δεν χαϊδεύουν τα αυτιά κανενός: αρχίζουν πάντα με τρομακτικές στατιστικές και συγκλονιστικές εικόνες. Φωτογραφίες και βίντεο από παιδιά που τραυματίστηκαν ή σκοτώθηκαν σε διαφορετικά σημεία της Γάζας εκείνη την ημέρα, από άλλα που ανασύρονται από τα ερείπια των βομβαρδισμένων σπιτιών τους, ο αριθμός των εκτοπισμένων από υποτιθέμενα ασφαλή καταφύγια που έγιναν στόχος, η επίθεση με drone σε σχολείο κι άλλη κοντά σε τζαμί με τόσους επιπλέον νεκρούς, ένα αιμόφυρτο βρέφος, πλήθη που ξαπλώνουν στην άμμο προσπαθώντας να αποφύγουν τους πυροβολισμούς σε ένα από τα κατάπτυστα αμερικανο-ισραηλινά κέντρα (μη) διανομής τροφίμων.
Ενας ατέρμονος κατάλογος της απύθμενης καταστροφής που συντελείται σε πραγματικό χρόνο μέσα σε ένα 24ωρο. Ενας καταιγισμός μιας δυσκολοχώνευτης αλήθειας για -έστω και τον ελάχιστο- ανθρωπισμό οποιουδήποτε. Ενα σοκ για όσους -όλο και περισσότερους- επισκέπτονται τον ιστότοπό της και για πρώτη φορά -αφού η πραγματικότητα στη Γάζα είναι υπόθεση προγραμμένη από τα κυρίαρχα μίντια- ακούνε πως ο στρατός τους έχει σκοτώσει εκεί 18.500 παιδιά.
Και μια πραγματική υπαρξιακή ψυχρολουσία για όσους τη βλέπουν μαζί με άλλους ακτιβιστές να διαδηλώνουν όλο και συχνότερα, σιωπηλά, κρατώντας πλακάτ με φωτογραφίες δολοφονημένων παιδιών και να αναρωτιούνται πώς επέτρεψαν στην κυβέρνηση να μετατρέψει τη Γάζα στον πιο θανατηφόρο τόπο για τα παιδιά σε ολόκληρο τον πλανήτη, όπως έλεγε η Κάθριν Ράσελ, εκτελεστική διευθύντρια της UNICEF: «Τα παιδιά της Παλαιστίνης σκοτώνονται με ρυθμό μεγαλύτερο του ενός παιδιού την ώρα. Σκεφτείτε το. Μια ολόκληρη τάξη παιδιών νεκρών κάθε μέρα επί σχεδόν δύο χρόνια».
Η Ρονέν Αργκόβ είναι μια γενναία γυναίκα που έχει πληρώσει με το δικό της ψυχικό τραύμα -τα νεκρά παιδιά τη στοιχειώνουν, δεν μπορεί να κοιμηθεί, λέει στη Haaretz- αυτό που θεωρεί αποστολή της. Για αυτό το κουράγιο της τον περασμένο μήνα τιμήθηκε με το βραβείο Αλήθεια στην Εξουσία του Νέου Ισραηλινού Ιδρύματος, που δίνεται σε άτομα τα οποία «δρουν άφοβα και δημόσια ενάντια στις δομές εξουσίας για να καταπολεμήσουν τις διακρίσεις, τις ανισότητες και τις αδικίες».
Μια εξαίρεση στον κανόνα της αδιαφορίας αυτό το βραβείο. Τα ελάχιστα ρήγματα που βλέπουμε στο Τείχος της Σιωπής της ισραηλινής κοινωνίας απέναντι στα εγκλήματα και τη γενοκτονία στη Γάζα -χαρακτηρισμό που πρόσφατα υιοθέτησε και η Αργκόβ- απέχουν πολύ από να αλλάξουν τη δυναμική της ισραηλινής κοινωνίας. Το Οχι στο Ονομά μας ακούγεται όλο και συχνότερα, αλλά είναι ένα σύνθημα μιας δημοκρατικής συνειδητοποιημένης μειοψηφίας σε μια κοινωνία άγνοιας και άρνησης, έλεγε στη Haaretz: «Νομίζω ότι θα το κατανοήσουμε πραγματικά μόνο εκ των υστέρων, μόνο σε γενιές από τώρα, όταν τα εγγόνια των σημερινών στρατιωτών ρωτήσουν: «Τι κάνατε τότε;» Τώρα είναι ακόμα ο «λαϊκός στρατός» και ο καθένας έχει κάποιο είδος σύνδεσης με έναν στρατιώτη. Μήπως λοιπόν ο στρατιώτης που αγαπώ και που είναι σημαντικός για μένα είναι εγκληματίας πολέμου; Είναι πολύ κοντά. Υπάρχει τεράστια ασυμφωνία, μια τεράστια ρήξη. Ετσι εν τω μεταξύ δημιουργώ ένα αρχείο βάσει του οποίου θα είναι δυνατό στο μέλλον να αναλύσουμε τα πράγματα. Η αλλαγή δεν θα συμβεί όσο ζω».
(1) https://www.thedailyfile.org/forcibly-involved
Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.
Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.
Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.
Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.
Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας