«Ο θάνατος δεν είναι τίποτα»

dentro-sti-mesi-limnis.jpg

Δέντρο που ζει στη μέση μιας λίμνης «Ζωή σημαίνει αυτό που σήμαινε πάντα/ Είναι η ίδια που ήταν πάντα/ Υπάρχει μια απόλυτη αδιάσπαστη συνέχεια» | Dreamstime

Για τον θάνατο, ως αναπόσπαστο φαινόμενο της ζωής, έχουν διατυπώσει σκέψεις και αναλύσεις όλοι οι άνθρωποι, σε κάθε χρονική εποχή και τοποθεσία ετούτου του πλανήτη, από τον απλό πολίτη έως και τον Αϊνστάιν.

Ο Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο (1863-1938) ήταν Ιταλός ποιητής, δημοσιογράφος, δραματουργός και πιλότος κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Θεωρήθηκε εθνικός ήρωας για την προπαγανδιστική του πτήση πάνω από την εχθρική Βιέννη και την εν συνεχεία κατάληψη του Φιούμε.

Επιπλέον, υπήρξε μεγάλος γυναικάς, εθνικιστής και επιφανής φασίστας.

Επηρέασε με τον τρόπο του σημαντικά τους συγχρόνους του ποιητές και συγγραφείς.

Προπολεμικά εξελίχτηκε σε μια από τις μεγάλες διασημότητες της Ευρώπης, αλλά η λάμψη του ξεθώριασε δραματικά με το τέλος του φασισμού.

Κάποτε, λοιπόν, εκείνος είχε πει την περιβόητη φράση: «Το προνόμιο των νεκρών: δεν πεθαίνουν ποτέ»!

Φυσικά, αν είναι δυνατόν, δεν θα μπορούσε με κανένα τρόπο να αναφέρεται σε μορφές παρεμφερείς του Φιντέλ Κάστρο (1926-2016), για παράδειγμα, γιατί εκείνος ήταν άγνωστος τότε, αυτή η μεγάλη μορφή της κουβανικής επανάστασης που έβαλε τέλος στη διακυβέρνηση της χώρας του από ένα διεφθαρμένο δικτάτορα, δίνοντας ελπίδες, αλλά και κάποιες απογοητεύσεις αργότερα στον λαό της χώρας του.

Το παρακάτω, όμως, ποίημα, «Ο θάνατος δεν είναι τίποτα», γράφτηκε το 1910, από τον Άγγλο κληρικό Henry Scott Holland, και διαδόθηκε από τους Καρμελίτες μοναχούς του Tallow, μιας μικρής πόλης της νοτιοανατολικής Ιρλανδίας.

Πρόκειται για ένα μοναδικό ήρεμο ποίημα που αναφέρεται στον θάνατο, ενώ πολλοί στίχοι του αποτελούν συχνά αποφθέγματα:

«Ο θάνατος δεν είναι ουσιαστικά τίποτα/ Απλώς γλιστράς στον επόμενο χώρο/ Εγώ είμαι εγώ και εσείς είστε εσείς/ Όποιοι και αν ήμασταν/ Αυτό, είμαστε ακόμα.

»Κάλεσέ με το παλιό γνωστό μου όνομα/ Μίλα μου με τον εύκολο τρόπο/ το οποίο χρησιμοποιούσες πάντα/ Χωρίς καμία διαφορά στη χροιά/ Δίχως υποχρεωτικά αέρα επισημότητας ή θλίψης.

»Γέλα όπως γελούσαμε πάντα/ στα μικρά αστεία που χαιρόμαστε μαζί/ Παίξτε, γέλα, σκέψου με. Προσευχήσου για μένα/ Ας το όνομά μου να είναι πάντα η γνωστή λέξη/ που ήταν πάντα/ Αφήστε το να ειπωθεί, χωρίς σκοπό/ Χωρίς ίχνος σκιάς σε αυτό.

»Ζωή σημαίνει αυτό που σήμαινε πάντα/ Είναι η ίδια που ήταν πάντα/ Υπάρχει μια απόλυτη αδιάσπαστη συνέχεια/ Γιατί θα πρέπει να είμαι έξω από τη σκέψη/ επειδή είμαι έξω από τη θέα;

»Όμως σε περιμένω./ Για ένα διάστημα/ Κάπου. Πολύ κοντά/ Ακριβώς γύρω από τη γωνία.

»Όλα καλά.

»Τίποτα δεν είναι παρελθόν, τίποτα δεν έχει χαθεί. Μια σύντομη στιγμή και όλα θα είναι όπως ήταν πριν, αλλά καλύτερα, απείρως πιο ευτυχισμένοι και πάντα θα είμαστε όλοι ένα, μαζί με τον Χριστό».

Ο θάνατος του Φιντέλ Κάστρο, αφού αναφερθήκαμε πρωτύτερα σε αυτόν, αναμφίβολα έδωσε ερέθισμα για μακρόχρονες φιλοσοφικές αναλύσεις, σε ολόκληρο τον κόσμο, πέρα από τη χώρα του, την Κούβα.

Έφερε ξανά στο προσκήνιο παλιά και χιλιοειπωμένα θέματα, όπως τον ψυχρό πόλεμο, για τις επαναστάσεις και τις δικτατορίες, και τις όποιες πιθανότητες αυτόνομης, και όχι εξαρτημένης πορείας χωρών και λαών.

Κι εδώ το διαθέσιμο υλικό, είναι ομολογουμένως, άφθονο.

Η έλευση του Ντόναλντ Τραμπ στο Λευκό Οίκο και οι αποφάσεις που θα λάβει πάνω και σε αυτό το θέμα, αναμένονται σίγουρα με έκδηλη ανησυχία, μετά την προηγηθείσα προσπάθεια προσέγγισης του Μπαράκ Ομπάμα με τους ηγέτες του περήφανου γειτονικού τους νησιού.

Κάποιες δηλώσεις του νεοεκλεγέντος προέδρου των ΗΠΑ, όμως, δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.

Ο πρόσφατος θάνατος του Έλληνα πολιτικού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, με τη σειρά του θα δώσει αναμφισβήτητα γένεση σε μια ατελείωτη σειρά αναφορών, διενέξεων, άρθρων, κειμένων, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών εκπομπών, βιβλίων, από ιστορικούς, πολιτικούς, αναλυτές, δημοσιογράφους, πολίτες, του ενός ή του άλλου πολιτικού χώρου, θα ειπωθούν πράγματα σημαντικά, ρεαλιστικά, υποθετικά κ.ο.κ., που λίγο ή πολύ επηρέασαν την πολιτική ζωή του τόπου για πάμπολλες δεκαετίες.

«Ο θάνατος είναι το δαιμόνιο που εμπνέει, ο μουσηγέτης της φιλοσοφίας. Χωρίς αυτόν, δύσκολα θα μπορούσε να φιλοσοφήσει ο άνθρωπος», είχε δηλώσει με τη σειρά του κι ο Άρθουρ Σοπενχάουερ. 

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας