Ο κόσμος τού χθες, σήμερα…

austria.jpg

AP Photo/Hans Punz

Η πρόσφατη νίκη του Λαϊκού Κόμματος και η εκλογή του Σεμπάστιαν Κουρτς ως καγκελάριου της Αυστρίας, όπως και η μεγάλη άνοδος της Ακροδεξιάς, μου θύμισαν εκείνες τις φράσεις του μεγάλου Αυστριακού συγγραφέα Στέφαν Τσβάιχ:

Δεν μένει καιρός στην Ιστορία για να είναι δίκαιη. Δουλειά της είναι, αφού είναι μεροληπτική, να αναφέρει τις επιτυχίες, όμως πολύ σπάνια την ηθική τους αξία. Εχει τα μάτια της στυλωμένα στους νικητές κι αφήνει στη σκιά τους αφανισμένους

Ποιοι είναι οι αφανισμένοι σήμερα στην Αυστρία; Αυτοί που δεν ξέχασαν όσα περιγράφει με αριστουργηματικό τρόπο ο Τσβάιχ στο διάσημο βιβλίο του «Ο κόσμος τού χθες… Αναμνήσεις ενός Ευρωπαίου»; Λίγους μήνες πριν αυτοκτονήσει, αυτοεξόριστος στη Βραζιλία για να μείνει μακριά από την παράνοια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ολοκλήρωσε αυτή την «ιδιότυπη» αυτοβιογραφία.

Τι δεν είχαν δει τότε να έρχεται; Ο Τσβάιχ περιγράφει:

Οι μάζες εξεγείρονταν, κι εμείς γράφαμε και σχολιάζαμε ποιήματα. Δεν βλέπαμε τα πύρινα σημάδια στον τοίχο κι απολαμβάναμε αμέριμνοι τα ακριβά εδέσματα της τέχνης, όπως άλλοτε ο βασιλιάς Βαλτάσαρ, χωρίς να φοβόμαστε να κοιτάξουμε το μέλλον. Και μονάχα δεκαετίες αργότερα, όταν γκρεμίστηκαν στα κεφάλια μας στέγες και τείχη, συνειδητοποιήσαμε πως τα θεμέλια είχαν υποσκαφτεί από καιρό και πως η έλευση του νέου αιώνα είχε σηματοδοτήσει την αρχή του τέλους της ατομικής ελευθερίας στην Ευρώπη

Ο Τσβάιχ και οι σύγχρονοι του έζησαν δύο παγκόσμιους πολέμους, γνώρισαν το φως των γραμμάτων αλλά και τα βαθιά σκοτάδια του μίσους, τον πόλεμο και την ειρήνη, το μεγαλείο και την παρακμή της Ευρώπης. Σήμερα, στην καρδιά της Ευρώπης, στη Γερμανία και την Αυστρία, αναπτύσσονται και μεγαλώνουν συνεχώς τα κόμματα της Ακροδεξιάς. Είναι απομεινάρια ναζιστών ή άλλου είδους φασιστικά μορφώματα; Κανείς δεν μπορεί να πει με ακρίβεια.

Αναρωτιέμαι μήπως είναι καινούργια «προϊόντα» που οι ευρωπαϊκές κοινωνίες αισθάνονται αδύναμες να αφανίσουν. Ισως αυτό που έγραψε ο Τσβάιχ στο τέλος του βιβλίου, στο τέλος εκείνου του κόσμου, στο τέλος της ζωής του, να πρέπει να το διαβάζουμε ξανά και ξανά:

Ο ήλιος έλαμπε ζωηρός και ολοστρόγγυλος. Καθώς γύριζα, είδα μπροστά μου τη σκιά μου, όπως είχα δει και τη σκιά του άλλου πολέμου, πίσω από τον σημερινό πόλεμο. Αυτή η σκιά δεν μ’ εγκατέλειψε ποτέ σ’ όλα αυτά τα χρόνια, σκέπαζε με πένθος τη σκέψη μου, μέρα και νύχτα…

Να το διαβάζουμε, για να μην ξεχνάμε πόσο δύσκολο και επίπονο είναι να χτιστεί ένα μέλλον πέρα από τη μισαλλοδοξία και τον φόβο.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ