Ο χαμένος που τα... πήρε όλα!

manu_ginobili.jpg

Μανού Τζινόμπιλι AP Photo/Eric Gay

Ποια Μάντσεστερ, ποια Ρεάλ, ποια Φενέρ, ποιοι Γουόριορς; Φτάνει πια με τη δικτατορία των νικητών!

Για κάτι «καμένους» μπασκετικούς σαν και του λόγου μου, ο πραγματικός θριαμβευτής του τελευταίου δεκαπενθήμερου ήταν ένας ηττημένος σαραντάρης με καραφλίτσα και στραβή μύτη, που «κανονικά» θα έπρεπε να έχει σταματήσει εδώ και χρόνια - η ψυχάρα που λέγεται Μανού Τζινόμπιλι.

Φέτος ήταν μια δύσκολη χρονιά για τον γερο-Μανού. Ο «Διόσκουρος» Τιμ Ντάνκαν σταμάτησε το μπάσκετ, ο εκπληκτικός Καγουάι Λέοναρντ πήρε την ομάδα πάνω του, θυμίζοντας... Τζόρνταν, και ο Μανού πέρασε τη σεζόν -και την αρχή των πλέι οφ- μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Μετά, στο δεύτερο ματς του δεύτερου γύρου, ενάντια στους Ρόκετς, τραυματίστηκε ο Τόνι Πάρκερ και στο πέμπτο ματς γύρισε τον αστράγαλό του ο Λέοναρντ.

Ολα έμοιαζαν χαμένα, αλλά ο Τζινόμπιλι ένιωσε, όπως είπε, ξανά χρήσιμος, αναγκαίος.

Και ξέσπασε μ’ ένα εκπληκτικό ματς, που ολοκληρώθηκε με μια απίστευτη τάπα από πίσω (!) στον υποψήφιο MVP, τον Χάρντεν. Και τέζα ο καμπούρης!

Στο πρώτο ματς των τελικών της Δύσης ενάντια στους ανίκητους Γουόριορς του Ντουράντ, του Στεφ Κάρι και των άλλων αστεριών, οι Σπερς ξεκίνησαν καταπληκτικά και στο τρίτο δωδεκάλεπτο προηγούνταν με 23 πόντους - αλλά ένα βρόμικο μαρκάρισμα έβγαλε οριστικά εκτός σειράς τον Λέοναρντ και τερμάτισε τις ελπίδες των «σπιρουνιών».

Ομως ο... αναστημένος Μανού δεν το ‘βαλε κάτω: τα ‘δωσε όλα βάζοντας εικοσάρες και δίνοντας μαθήματα μπάσκετ, αλλά οι Γουόριορς «σκούπισαν» τη σειρά με τέσσερις νίκες.

Ουδέν κακόν αμιγές καλού: Τρία λεπτά πριν από το τέλος του τέταρτου παιχνιδιού, ο προπονητής τον απέσυρε, με 18.000 ανθρώπους να τραγουδούν με δάκρυα στα μάτια «Thank You Manu» και «One More Year» - σ’ ευχαριστούμε, γύρνα να παίξεις έναν χρόνο ακόμα!

Στις δηλώσεις μετά, βουρκωμένος, παραδέχτηκε την ανωτερότητα των αντιπάλων Ανατριχίλα...

Μανού Τζινόμπιλι AP Photo/Marcio Jose Sanchez

Οταν μεγάλωνε, το είδωλο του Μανού ήταν φυσικά ο Μάικλ Τζόρνταν.

Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα: Ο «Air», πέρα από... ατομίσταρος, έκανε όσα έκανε χάρη πρωτίστως στα εκπληκτικά του αθλητικά προσόντα, που του επέτρεπαν να κρέμεται στον αέρα - ενώ ο Μανού, αν και περίπου ισοϋψής, δεν υπήρξε ποτέ ιδιαίτερα αθλητικός.

Αντί όμως να τα παρατήσει ή να γίνει ένας ακόμη ρολίστας, ο Τζινόμπιλι βάλθηκε να τρελάνει τους πάντες με τα αντισυμβατικά μπασκετικά του κατορθώματα.

Δεν σε έπειθε, έτσι αδύνατος που ήταν, αλλά το μάτι του γυάλιζε και το στιλ παιχνιδιού του ήταν άναρχο, απρόβλεπτο, «φαντεζί», όλο θρασύτατα «γιουρούσια» στη ρακέτα και τρίποντα στα μούτρα των αμυντικών.

Αριστερόχειρας, μέγας σουτέρ και «σκύλος» στην προσωπική άμυνα, αλλά και χαρισματικός πασέρ, χάρη στην ικανότητά του να «βλέπει» τις φάσεις πριν ακόμη εξελιχθούν, καθυστέρησε επίτηδες να πάει στο NBA και στους (πρωταθλητές εκείνη τη χρονιά) Σαν Αντόνιο Σπερς, επιλέγοντας να «ψηθεί» στην Ιταλία ως πρωταγωνιστής στην Κίντερ Μπολόνια. Και δικαιώθηκε.

Το 2001 πήρε (με εξαιρετικές εμφανίσεις) την Ευρωλίγκα και το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη, αλλά την επόμενη χρονιά έπεσε πάνω στον μεγάλο Παναθηναϊκό των Μποντίρογκα και Κουτλουάι, που κέρδισαν καθαρά την Κίντερ μέσα στο σπίτι της.

Είχε έρθει η ώρα για το μεγάλο άλμα της καριέρας του, στο Τέξας - αλλά πρώτα... Πρώτα είχε ραντεβού με την Ιστορία.

Στο Παγκόσμιο του 2002, στην Ινδιανάπολη, πήρε την εθνική του ομάδα από το χέρι και νίκησαν παρέα την αμερικανική Ντριμ Τιμ των σούπερ σταρ, μέσα στην έδρα της!

Ο αντίκτυπος ήταν τέτοιος, ώστε οι παίκτες των άλλων ομάδων έκαναν ουρά στο ξενοδοχείο για να συγχαρούν τον «Τζίνο» και τα άλλα παιδιά της «χρυσής γενιάς» των Αργεντίνων - Σκόλα, Πέπε Σάντσες, Ομπέρτο, Νοτσιόνι, Χέρμαν...

Οι ίδιοι «σοκαρίστηκαν» τόσο από την επιτυχία τους, ώστε έχασαν τελικά το χρυσό από τους καραδοκούντες Σέρβους!

Οι υπερόπτες Αμερικανοί προσπάθησαν να υποβαθμίσουν την ήττα, κάνοντας λόγο για «κακιά στιγμή», και το 2004 κατέβασαν στους Ολυμπιακούς της Αθήνας την καλύτερη δυνατή υπερομάδα, αποφασισμένοι να ισοπεδώσουν τους θρασύτατους Αργεντίνους.

Αμ δε... Ημουνα μέσα σ’ εκείνη τη ματσάρα και δεν θα ξεχάσω ποτέ το δέος με το οποίο ο Ντάνκαν, ο Λεμπρόν, ο Γουέιντ και άλλοι νεαροί μελλοντικοί «Hall of Famers» παρακολουθούσαν ανήμποροι τον αέρινο Τζινόμπιλι να τεμαχίζει ξανά και ξανά την άμυνά τους με ατέλειωτα ντράιβ και τρίποντα, στον δρόμο για το πανάξιο χρυσό.

Αν και ο πραγματικός «τελικός» έγινε νωρίτερα, μεταξύ Αργεντινής και Σερβίας, με τον Μανού να παίρνει το ματς στο τελευταίο δευτερόλεπτο, μαρκαρισμένος, πέφτοντας, με «ριχτάρι» εκτός ισορροπίας...

Οσο για τους Σπερς... Δεν έχω χώρο ούτε να απαριθμήσω τα κατορθώματά του με τη μεγάλη ομάδα του Σαν Αντόνιο και τους άλλους δύο «Big Three», τον κορυφαίο ψηλό Ντάνκαν και τον κοντούλη αλλά θαυματουργό Πάρκερ.

Θα πω μόνο ότι πήραν μαζί τέσσερα πρωταθλήματα σε 11 χρόνια και έχασαν άλλο ένα στον πόντο το 2013, παίζοντας εκπληκτικό ομαδικό μπάσκετ και ξεπερνώντας σε νίκες κάθε άλλη τριάδα αστέρων στην μπασκετική ιστορία.

Ειδικά ο Μανού, όμως, αξίζει ένα παραπάνω «παράσημο», γιατί δέχτηκε -στο αποκορύφωμα των ικανοτήτων του- να γίνει «έκτος παίκτης» και να έρχεται από τον πάγκο, θυσιάζοντας τα προσωπικά στατιστικά του, προκειμένου να μη χάνει στροφές η ομάδα όταν έβγαιναν οι βασικοί.

Οπως δέχτηκε (παρέα με τον Ντάνκαν) να παίρνει λιγότερα χρήματα από τα «προβλεπόμενα», προκειμένου οι Σπερς να διεκδικούν κάθε χρόνο το πρωτάθλημα!

Η σχέση του με τον εξίσου «ζόρικο» προπονητή του, τον Πόποβιτς, είναι θρυλική, σχεδόν ερωτική.

Οπως είχε πει πριν από χρόνια ο «Ποπ»: «Πήγε να με τρελάνει στην αρχή. Τη μια στιγμή ήθελα να τον διώξω και την άλλη να του φτιάξω πρωινό... Μου πήρε καιρό να συνειδητοποιήσω πόσο μοναδικός, πόσο σπουδαίος είναι, πόσο μάταιο είναι να προσπαθώ να τον περιορίσω. Στα μάτια μου, είναι ο επιβήτορας του κόσμου»!

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας