Με τις σημαίες ψηλά

630x420-tsaknis.jpg

Διονύσης Τσακνής, «Bandiera rossa - Ψηλά μέσα στη βροχή»

H επιστροφή του τραγουδοποιού στη δισκογραφία μετά από έξι χρόνια, με ένα αιχμηρό άλμπουμ προσφορά στους αναγνώστες μας με το φύλλο του Σαββατο-κύριακου (13/10)

Κι ούτε ξέρω πόσα,
της χρωστάω πόσα,
που με ξεσηκώνει,
σαν μικρό παιδί...

Ετσι ξεκινάει, a capella, η «Bandiera rossa», ένα από τα τραγούδια του νέου δίσκου του Διονύση Τσακνή «Bandiera rossa - Ψηλά μέσα στη βροχή». Εννιά τραγούδια που το καθένα είναι και μια ξεχωριστή ματιά στον κόσμο που μας περιτριγυρίζει. Στον κόσμο του καθημερινού ανθρώπου ο τραγουδοποιός Τσακνής παίρνει την κιθάρα του ως κλασικός τροβαδούρος και αφηγείται τις μουσικές του ιστορίες.

Διονύσης Τσακνής Φωτογραφία: Βασίλης Μαθιουδάκης

Ο δίσκος ανοίγει με το τραγούδι «Αντίσταση» από το ποίημα του Νίκου Καββαδία φέρνοντας τις μνήμες των Δεκεμβριανών, υπενθυμίζοντάς μας «το Διάκο, τον Κολοκοτρώνη και τον Αρη».

Η «Bandiera rossa» που ακολουθεί είναι ένας διάλογος του Τσακνή με το αιώνιο επαναστατικό σύμβολο, την κόκκινη σημαία. Δείχνει να είναι ο εξομολόγος του δημιουργού, το δικό του καταφύγιο αλλά ταυτόχρονα και το δικό μας, μιας και ο δημιουργός είναι ένας από εμάς.

Στο τραγούδι «Santa claus» περιγράφεται το διαρκές παραμύθι που ταξιδεύει στου χρόνου τη ράχη και που μας προσγειώνει στην παραγματικότητα, όταν ανακαλύπτουμε πως δεν υπάρχει... Αγιος Βασίλης.

Στο «Χρήμα» σαρκάζεται ο άνθρωπος που σέρνεται από το χρήμα: «Χρήμα, ξέρω μ' έκανες θύμα και σε κάθε μου βήμα, ψάχνω πού να σε βρω» λένε οι πρώτοι στίχοι κι ο Τσακνής μάς βάζει κατευθείαν στο ζουμί της υπόθεσης. Ακούς αυτό το τραγούδι και σε διαπερνά εκείνη η ειρωνεία που είχε και ο Waters στο δικό του «Money» πριν από πολλά χρόνια.

Τα «Παλικάρια», που ακολουθούν, στέλνουν το μήνυμα σε πολλούς αποδέκτες, στους βολεμένους, στους αφομοιωμένους πολιτικούς του συστήματος, σε όλους όσοι πάνε πάντα με το ρεύμα.

Σε μια ιστορία για τον έρωτα που βίωσε μια «Νεράιδα» με ένα αγόρι, με μια σπαρακτική ερμηνευτική αφήγηση μας ταξιδεύει το έκτο τραγούδι του δίσκου.

Και μετά τη νεράιδα ακολουθεί το άλλο μισό της ύπαρξης στο τραγούδι «Αντρας», που στης γυναίκας τα μάτια περιμένει να δει αν αξίζει. Ευάλωτος, ευαίσθητος, περιμένει απλώς ένα χάδι για ανταμοιβή.

Αντρας που όσο κι αν φαίνεται δυνατός γίνεται στη γυναίκα ικέτης.

Στο «Ζει κανείς δυο φορές» η εισαγωγή της ηλεκτρικής κιθάρας σε μπάζει κατευθείαν στη δυναμική των στίχων, που λένε ότι θα ξαναρχίσω να ζω από την αρχή καινούργια όνειρα. Το τραγούδι διαπερνά μια αισιοδοξία, η οποία πηγάζει από την ανάγκη να αγωνιστείς για να κερδίσεις τους στόχους των ιδανικών σου, μιας κι ο κόσμος αυτός ήταν πάντα γεμάτος δυσκολίες.

Ο δίσκος κλείνει με το «Μια ματιά στο κενό» και τις λέξεις να είναι μετρημένες, επισημαίνοντας τον σκοπό του κάθε τραγουδιού με το μέτρο και την ουσία να κυριαρχεί ως απάντηση στις απορίες των παιδιών.

Μετά από έξι χρόνια ο Τσακνής μάς προσφέρει έναν αιχμηρό δίσκο με πολλα μηνύματα, ένα οξυδερκές πολιτικό σχόλιο με πολλές κοινωνικές αναφορές, έναν κύκλο τραγουδιών που τον είχαμε ανάγκη.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ξαναφέρνει το πολιτικό τραγούδι στο προσκήνιο, κάτι που τελικά το έχουμε ανάγκη, γιατί όλα γύρω μας είναι πολιτικά κι αυτό το ξέρει ο Τσακνής πολύ καλά.

Στη χώρα μας τα τελευταία δέκα χρόνια ήρθαν τα πάνω κάτω. Ο τραγουδοποιός Τσακνής μπήκε στην ψυχολογία του καθενός μας και προβληματίστηκε για τα ίδια πράγματα που κάθε προοδευτικός άνθρωπος θα προβληματιζόταν. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που μελοποιεί έναν Καββαδία πέρα από τον ταξιδευτή της θάλασσας, έναν Καββαδία της αντίστασης και της προεμφυλιακής Ελλάδας. Δεν είναι τυχαίο που ξαναμιλάει για την κόκκινη σημαία η οποία σηματοδότησε κοινωνικές επαναστάσεις.

Πέρασαν έξι χρόνια για να μας ξανατραγουδήσει ο Τσακνής τα τραγούδια του, έξι χρόνια μάζευε στιγμές, γεγονότα, την Ιστορία που ξαναγραφόταν γύρω μας, την πολιτική που άλλαζε την κοινωνία προς το χειρότερο. Ολα αυτά έγιναν για τον Τσακνή ένα τραγουδιστικό απόσταγμα, που μας κατατίθεται ως μια ασυμβίβαστη καλλιτεχνική δημιουργία. Η «Bandiera rossa -Ψηλά μέσα στη βροχή» είναι αυτό ακριβώς το καταστάλαγμα.

Η «Εφημερίδα των Συντακτών» προσφέρει τη νέα δισκογραφική δουλειά του Διονύση Τσακνή στους αναγνώστες της, συμβάλλοντας έτσι ώστε να ακουστούν σε όσο περισσότερους ανθρώπους γίνεται αυτά τα εξαιρετικά νέα τραγούδια.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας