Τέσσερις πέτρες, αγκωνάρια, δύο τέρματα, μια μπάλα της συμφοράς με κορδόνι ή ένα τόπι λαστιχένιο που πετούσε βυζί και αλλού το κλοτσούσες και αλλού βρισκότανε, μια αλάνα, δέκα-δώδεκα πιτσιρικάδες από αντίπαλες γειτονιές, κάποιες μανάδες με τις ποδιές να φωνάζουν: «Πότε θα διαβάσεις βρε, που να σε πάρει και να σε σηκώσει!». Η τιμή του ποδοσφαίρου. Του δικού μας ποδοσφαίρου. Οπως το παίξαμε, το πονέσαμε, το αγαπήσαμε. Κάποτε.
Αυτή η τιμή του ποδοσφαίρου, η τιμή της μνήμης και του παιχνιδιού στα χρόνια της αθωότητας, της γδαρμένης μπάλας και του γδαρμένου γόνατου στο χώμα της αλάνας… Αυτή η τιμή χάνεται κατ’ εξακολούθηση μέσα από συμπεριφορές άθλιες. Αυτή η τιμή αποτιμάται επιτηδείως σε χρήμα, δόξα, εξουσία, ασυλία, ατιμία, ανομία, στημένα παιχνίδια, παράγοντες που τους παρακαλάνε πολιτικοί, πολιτικοί που εναγκαλίζονται παράγοντες, πρόεδροι, αχυράνθρωποι, μπράβοι.
Ολο το κακό συναπάντημα. Που κάθε φορά –όταν γίνεται κάτι χοντρό, όπως η είσοδος οπλοφόρου στο γήπεδο για παράδειγμα– μας εκπλήσσει, μας εξοργίζει και μας ρίχνει απ’ τα σύννεφα, λες και είναι η πρώτη φορά.
Αυτή η τιμή, φίλοι της αντίπαλης ομάδας, ΑΕΚτζήδες, ΠΑΟΚτζήδες, Ολυμπιακοί, Παναθηναϊκοί… αθώοι μες στην κυριακάτικη προσδοκία ενός οπαδού που θέλει να νικήσει η ομάδα του, γιατί αυτό είναι ο οπαδός: ένας άνθρωπος που θέλει να νικήσει η ομάδα του, τίποτ’ άλλο· όπως κάποτε ήθελε να νικήσει η ομάδα του στην αλάνα.
Αυτή η τιμή, που είναι ιερή, επειδή προέρχεται από το πιο φτωχό, το πιο ομαδικό, το πιο λαϊκό παιχνίδι/άθλημα που γεννήθηκε ποτέ στον κόσμο. Αυτή η τιμή, που γεννήθηκε στη φτώχεια και πλούτισε τους προαγωγούς του, έχει σήμερα μεγάλη ανάγκη υποστήριξης. Το ποδόσφαιρο χάνει…
