Γερμανικές εκλογές: λευκός καπνός ή μαύρος;

Υποτίθεται ότι η ευρωζώνη θα αντιμετώπιζε με επιτυχία τη λαίλαπα των παγκόσμιων διακυμάνσεων και της αστάθειας και τα μεγάλα ζητήματα στο εσωτερικό της Ε.Ε. Ομως, πολλά πράγματα θα δρομολογηθούν το 2018. Ετσι κι αλλιώς, το ορόσημο για οικονομικο-πολιτικές εξελίξεις στην Ε.Ε. είναι οι ομοσπονδιακές εκλογές στη Γερμανία.

Σε αντίθεση με την εύλογη ανησυχία της ελληνικής πλευράς για το ζήτημα χρέους και ανάπτυξης, η γερμανική θέση είναι συμπαγής στο προεκλογικό τοπίο – το μόνο στην Ευρώπη που δεν εγκυμονεί εκπλήξεις. Στις εκλογές δεν έχουν τεθεί ανοικτά θέματα αλλαγής πολιτικών για την περιφέρεια του Νότου και την Ελλάδα.

Επιπλέον, στη Γερμανία λειτούργησε η πολιτική του μόνιμου «μεγάλου συνασπισμού υπέρ του ισχυρού γερμανικού κράτους» - για να χρησιμοποιήσω τον όρο του Γερμανού πολιτικού επιστήμονα Μάνφρεντ Σμιντ. Και ο «μεγάλος συνασπισμός» δεν αναγνωρίζει λάθη της ευρωπαϊκής πολιτικής ενώπιον των Γερμανών ψηφοφόρων. Και ενώ οι Χριστιανοδημοκράτες δίνουν, εν ονόματι της Ευρώπης, τον τόνο στο Γιούρογκρουπ, δίνουν ταυτόχρονα σήματα αδιέξοδου ευρω-αναχωρητισμού: «η Γερμανία δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη για τρίτους», δείχνοντας ως «τρίτο» την Ελλάδα.

Το προβάδισμα της Χριστιανικής Ενωσης, των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) της καγκελαρίου Μέρκελ και της Χριστιανοκοινωνικής Ενωσης της Βαυαρίας (CSU) είναι δεδομένο, όπως και η απόσταση από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) του Μάρτιν Σουλτς.

Το πρώτο συμπέρασμα για εμάς με όλα τα εσωτερικά προβλήματα, και την Ευρώπη γενικότερα, είναι ότι ο μετεκλογικός συνασπισμός δεν έχει ατζέντα αναθεώρησης της αποσταθεροποιητικής οικονομικής πολιτικής που εφαρμόζει η Γερμανία από το 2009.

Οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU) της καγκελαρίου και οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) του Σουλτς θα επικρίνουν με «προεκλογική εγκαρδιότητα» ο ένας τον άλλον, στον βαθμό που θα έχουν να υπερασπιστούν τις κοινές πολιτικές του «μεγάλου συνασπισμού» (CDU/SPD) της τελευταίας δεκαετίας. Επιπλέον, από τα μικρότερα κόμματα, το νεοφιλελεύθερο Κόμμα των Ελεύθερων Δημοκρατών (FDP) εμφανίζεται ενισχυμένο και διατεθειμένο να βοηθήσει στον σχηματισμό της επόμενης κυβέρνησης με τους συντηρητικούς Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ.

Η Χριστιανική Ενωση (CDU/CSU) σε συνδυασμό με την ισχυρή ανάκαμψη των Ελεύθερων Δημοκρατών (FDP) ανοίγει και πάλι το ενδεχόμενο ανανέωσης του συνασπισμού που κυριάρχησε στη γερμανική πολιτική για το μεγαλύτερο μέρος των δεκαετιών του 1980 και του 1990. Ο συνασπισμός CDU/FDP ήταν αυτός που προκάλεσε την ανατροπή της Ευρώπης «όπως την ξέραμε» και την αποδιάρθρωση της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Από τον Σεπτέμβριο του 2009, με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στο τιμόνι των Οικονομικών, η Γερμανία έδειχνε μονίμως την Ελλάδα ως αιτία κακοδαιμονίας της Ευρώπης. Οταν οι αγορές στράφηκαν κατά της Αθήνας, το Βερολίνο -με καθυστερήσεις έως το Καστελόριζο τον Μάρτιο του 2010- απαίτησε την έλευση του ΔΝΤ στην πλεονασματική Ευρώπη, μεταμορφώνοντας μια αντιπαράθεση ύψους 50-54 δισεκατομμυρίων ευρώ σε μια τοξική μόλυνση που κλόνισε τη δημοσιονομική υγεία πολλών χωρών της ευρωζώνης και που βασανίζει ακόμη την Ελλάδα.

Ολα τα προηγούμενα χρόνια, η θέση της Γερμανίας δεν άλλαξε και τα γερμανικά πλεονάσματα (μαζί με τα ευρωπαϊκά πάθη) αυξήθηκαν παράλληλα με το βάρος της προσαρμογής και της πίεσης στην εύθραυστη πολιτική του Νότου.

Ουσιαστικά, από άποψη πολιτικής οικονομίας, ο Τσακαλώτος και ο Σόιμπλε έχουν την ίδια θεώρηση για το χρέος, όπως και το ΔΝΤ - παρά τα όσα λέγονται. Η διαφορά είναι ότι ο μεν Τσακαλώτος είναι οφειλέτης και μιλά ανοιχτά, αρνούμενος να δει την εσωτερική όψη του χάους, και ο Σόιμπλε έχει κάθε λόγο, προεκλογικά και μετεκλογικά, να μην τον ακούει, αρνούμενος να δει την άλλη όψη του χάους της ελληνικής οικονομίας.

Ωστόσο, η κατάσταση έχει αλλάξει και η Γερμανία δεν μπορεί να δώσει άλλες εικόνες για την Ευρώπη. Κάνει μοντάζ σκέψεων και δράσεων, χωρίς το αυταπόδεικτο της δημοκρατίας την οποία, ενώ θέλει για τον εαυτό της, δείχνει να θεωρεί περιττή για τους άλλους, μιλώντας για κανόνες. Κινείται ανάμεσα στην «περισσότερη ένωση» (ανάγοντάς την σε αυτόνομο «πολιτικό αγαθό» διεύρυνσης του εμπορικού χώρου, χωρίς πολιτεία) και τους σκανδαλώδεις πειραματισμούς που στην πραγματικότητα αγγίζουν τα όρια της πολιτικής κοροϊδίας.

Ποιος είπε ότι οι συνεταίροι της μέλλουσας κυβέρνησης δεν κατανοούν αυτά τα αποτελέσματα; Απλώς θα μιλούν συνέχεια για αλλαγές - χωρίς να έχουν πρόθεση να τις υλοποιήσουν: θα λένε κάτι για να μην κάνουν τίποτα.

Εως εδώ, η Γερμανία ενθαρρύνει ένα βραδυκίνητο, σχεδόν ανομικό σύστημα ανταμοιβών, που αποθαρρύνει συνδυασμούς μεγάλης φιλοδοξίας και μακρόχρονης υπομονής, αναγκαίους για την παραγωγή συνύπαρξης, αλληλεγγύης, συνεργασίας στην Ευρώπη.

Το ερώτημα είναι αν μετά τις γερμανικές εκλογές θα υπάρχει χώρος για θετικές μεταβολές. Από τη μία, υπάρχουν ενδείξεις ότι οι σκληροπυρηνικοί της Γερμανίας αρχίζουν να βλέπουν πως οι ανισορροπίες στην Ευρώπη δεν ευνοούν κανέναν.

Από την άλλη, δεν μιλάμε για κομματικούς μικροκαβγάδες παρασκηνίων, αλλά για πολιτική ποιότητα, ευθύνη και συνέπεια -για μια βαριά, συμπαγή μάζα- που, έως εδώ, έχει γονατίσει την Ευρώπη.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ