Τα συνδικάτα απέδειξαν ότι παραμένουν όρθια

Oι εργαζόμενοι που διαδήλωσαν την Πέμπτη στους κεντρικούς δρόμους της πρωτεύουσας και δεκάδων άλλων πόλεων ανά τη χώρα κατέδειξαν ότι όταν θυμώνουν και πλαισιώνουν τα σωματεία, μπορούν να αποτελέσουν την ισχυρότερη αντιπολίτευση απέναντι στις κυβερνητικές επιλογές για την αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων και του Εργατικού Δικαίου.

Μια κοινωνική αντιπολίτευση που τη σεβάστηκαν όλοι -πλην του πρωθυπουργού- οι πολιτικοί αρχηγοί του προοδευτικού κοινοβουλευτικού τόξου, οι οποίοι σήμερα καταθέτουν τη θέση τους για το εργασιακό νομοσχέδιο με δηλώσεις τους στην «Εφ.Συν.». Με τη συντονισμένη κάθοδο των ίδιων και των μελών τους στη διαδήλωση. Με την για πρώτη φορά, μετά την άνοδο της Δεξιάς, συνεννόηση για την ενίσχυση ενός κοινού μετώπου διαμαρτυρίας. Κι αυτό απεδείχθη από το γεγονός ότι οι διαφορετικές συγκεντρώσεις χθες στην Αθήνα λειτούργησαν συμπληρωματικά στα αιτήματα των συνδικάτων να προστατευτεί το 8ωρο και το δικαίωμα της απεργίας.

Αυτήν την κοινωνική αντιπολίτευση που έρχεται από τη βάση, που συντόνισαν η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ, τα σωματεία, οι ομοσπονδίες και τα εργατικά κέντρα σεβάστηκαν απόλυτα και οι κορυφές: ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ, το ΚΚΕ, το ΚΙΝ.ΑΛΛ., το ΜέΡΑ25 και όλες οι εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις. Ολοι συνέβαλαν ώστε η 24ωρη πανελλαδική απεργία της Πέμπτης να μετατραπεί σε δυναμική συνδικαλιστική και πολιτική διαμαρτυρία ενάντια στο αντεργατικό νομοσχέδιο Χατζηδάκη.

Δεν είναι τα νούμερα συμμετοχής στην απεργία αυτά που μπορούν να κρίνουν τη σημασία της χθεσινής μέρας. Χιλιάδες είναι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα που ενώ θα ήθελαν να απεργήσουν, το φρένο από τον φόβο της απόλυσης και της ανεργίας τούς κράτησε δεμένους. Είναι ο ίδιος φόβος που καλλιεργούν οι διατάξεις του νομοσχεδίου. Είναι ο τρόμος που εξέπεμπαν οι χθεσινές ραδιοφωνικές εκπομπές του ΣΚΑΪ με τιμώμενο πρόσωπο τον εισηγητή της απεργιοκτόνας ρύθμισης, τον νομικό Ιωάννη Ληξουριώτη, γνωστό και για τις αντεργατικές εισηγήσεις του τα χρόνια των μνημονίων, ο οποίος χθες αποκαλούσε τους απεργούς βασανιστές, μιλώντας για «τα γνωστά κακομαθημένα παιδιά που διεκδικούν το βραβείο Νόμπελ βασανισμού του ελληνικού λαού».

Αυτόν τον φόβο καλούνται συνδικάτα και προοδευτικές δυνάμεις να αντιμετωπίσουν στους χώρους εργασίας του ιδιωτικού τομέα.