Ανοιξη, ήδη, παρά τα μκροσκαμπανεβάσματα, ενώ ξεψυχάει ο χειμώνας – ο μακρύτερος των τελευταίων χρόνων. Είχαμε βέβαια τον αμέσως προηγούμενο, αλλά ήταν δύσκολο να πιστέψουμε ότι θ’ ακολουθούσε και δεύτερος (και μη μας πανικοβάλλουν οι ειδικοί με το ενδεχόμενο ότι θα υπάρξει και τρίτος…) Καλά τα εμβόλια, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι έχουμε ξεμπερδέψει με τον ιό, που –πάλι οι ειδικοί…– έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας.
Και πώς να ξεμπερδέψουμε, όταν ολόκληρη Ινδία μετράει χιλιάδες θύματα, όταν υπάρχουν χώρες όπου δεν έχει γίνει κανένας εμβολιασμός, όταν, αν δεν εμβολιαστεί και ο τελευταίος του πλανήτη, το κακό θα εξακολουθεί να δρα…
Ατέλειωτος εν πάση περιπτώσει ο χειμώνας που εκπνέει, μ’ αυτή την αναγκαστική κλεισούρα, που δεν είχαμε διανοηθεί ότι θα είναι τόσο συφοριασμένη. («Θα πιστέψεις ότι αυτός ο χειμώνας, αυτός ο εγκλεισμός, με γέρασε κατά δέκα χρόνια;») Με την καθημερινότητα να μετράει σε αριθμούς κρουσμάτων, διασωληνωμένων, νεκρών (που κανένα ρεπορτάζ, κυρίως τηλεοπτικό, από αυτά που «όλα τα σφάζουν» δεν καλύπτει στη συνέχεια).
Οπως και τα προβλήματα εκείνων που είναι υποχρεωμένοι να βιώνουν σε έναν περιορισμένο χώρο, των ανέργων, των αστέγων, των γενικώς πασχόντων και μη εχόντων. Και, προφανώς, ίσως έχουν δίκιο αυτοί που εκτιμούν ότι τα οξύτερα θα καταφανούν αργότερα..
Αποκλεισμένοι…
Αποκλεισμένοι συγγενείς, φίλοι και γνωστοί –για να μην τους κολλήσουμε, για να μην μας κολλήσουν–, χειραψίες, αγκαλιές, ασπασμοί, μάσκες (ως άλλοι… νόμιμοι διαρρήκτες). Και τηλεόραση – με ό,τι βλέπεται και (τα περισσότερα) δεν βλέπεται. Με τις επαναλήψεις ελληνικών ταινιών (με την προβλεπόμενη υπόθεση, και το αίσιον τέλος –τι άλλο;– τον γάμο), σε σημείο να πιστεύεις ότι αυτοί που παίζουν (Βέγγος, Κωσταντάρας, Βουτσάς, Βουγιουκλάκη, Καρέζη, Βασιλειάδου, Αυλωνίτης, Ηλιόπουλος, Φωτόπουλος, Ρίζος…) ζουν και κυκλοφορούν ανάμεσά μας.
Βάλε και το διάβασμα – όσοι έχουν διάθεση και αναγνώσματα, μολονότι: «Θα το πιστέψεις; Διαβάζω μερικές σελίδες και με κουράζουν ή δεν θυμάμαι τι διάβασα… Και να σκεφτείς ότι κάποτε φανταζόμουν, τι ωραίο θα είναι όταν θα έχω τον χρόνο να διαβάζω…» Εξαίρεση βέβαια αυτοί που δεν χαμπαριάζουν από περιορισμούς και απαγορεύσεις, συν οι γενικώς καχύποπτοι – ώσπου να τους βρει…
Κι εκεί που νιώθεις κάποια αδιαθεσία, μια επίσκεψη στον παθολόγο – που δεν αρκεί… Και άντε σε νευρολόγο, καρδιολόγο, μικροβιολόγο, γαστρεντερολόγο, πνευμονολόγο, δερματολόγο, αιματολόγο, ουρολόγο κ.ά. (για τις γυναίκες νομίζω είναι πολύ περισσότεροι) – ουκ έστιν αριθμός, και ου μπλέξεις… (Πού ο γιατρός του χωριού τα χρόνια εκείνα, που έκανε τα πάντα ο άνθρωπος – μέχρι να ξεγεννάει, και όχι μόνο γυναίκες…).
Της άνοιξης
Καλά που υπάρχει και το τηλέφωνο, η επικοινωνία με τους «έξω», μολονότι, όπως υποστηρίζουν αυτοί που έχουν μελετήσει το πράγμα, η τεχνολογία είναι αυτή που έχει φέρει το κακό. Γιατί επιδημίες υπήρχαν πάντα, αλλά εξαντλούνταν εκεί που εκδηλώνονταν, καθώς ο κόσμος δεν ταξίδευε, οπότε και δεν εξαπλώνονταν. Να προστεθεί και η μεταλλαγή, για το… καλό των λαών, των κλιματικών αλλαγών –με το… ερευνητικό χέρι των ειδικών– συν (να μην μας διαφεύγει κι αυτό) η οργή του Υψίστου για τα άνομα καμώματα των πλασμάτων του…
Και οι συνηθισμένοι τυπικοί (αλλά και εν πολλοίς παράλογοι) διάλογοι: «Πώς είμαστε; Ολα καλά;» «Ολα, όλα…» Και αν συνεχιστεί η κουβέντα, του κόσμου οι συμφορές… Οπως στις παλιές επιστολές με τους ξενιτεμένους: «Υγείαν έχουμε και το αυτό επιθυμούμε…». Και η… παρήγορη έκφραση «Κατά τα άλλα (ποια άλλα;) καλά»…
Ανοιξη, ωστόσο, και καθώς χαλαρώνουν τα μέτρα με τα αγγλόγλωσσα ονόματα, τα πλήθη ξεχύνονται σε εστιατόρια, μπαρ, ακτές (όσοι, εννοείται, δύνανται, γιατί οι περισσότεροι δεν), πλατείες. Να προσθέσω και τα κάθε είδους μαγαζιά, επιχειρήσεις και εργαζόμενους, που ευελπιστούν να ξελασπώσουν, κι ότι ο χειμώνας που εκπνέει δεν θα επαναληφθεί – για να μην έχουμε να παρηγοριόμαστε πάντα με τα χειρότερα. (Και, εν κατακλείδι, που λέμε, με τη σκέψη του συντάκτη της σελίδας, που σήμερα ξεφεύγει από την ύλη που την συντηρεί, ότι θα βγει κομμάτι αισιόδοξη, χωρίς τελικά να είναι βέβαιος αν…)
Στο πλαίσιο
Επιτέλους, να ανοίξουν και οι πολιτιστικοί χώροι. Γιατί δεν είναι μόνο τα αναφερόμενα παραδίπλα, είναι και τα μουσεία, τα θέατρα, οι κινηματογράφοι. Είναι η Επίδαυρος (και όχι μόνο οι εκεί παραστάσεις), το Ηρώδειο, το Μέγαρο Μουσικής, οι κάθε είδους συναυλίες και μουσικές παραστάσεις, οι εκθέσεις. Είναι, πάνω απ’ όλα, η συνύπαρξη με τους άλλους –καλλιτέχνες και κοινό– κι όχι η μοναξιάρικη μικρή οθόνη.
Είναι οι εργαζόμενοι –οι γνωστοί και οι αφανείς– που χωρίς αυτούς δεν γίνεται παράσταση. Είναι αυτοί, που υποχρεώθηκαν να βγούνε στους δρόμους για να υπερασπιστούν και να διεκδικήσουν τα δίκαιά τους. Και, με την ευκαιρία, να βρουν τον χρόνο και το κουράγιο να καταγγείλουν τους άνομους του σιναφιού τους που έκαναν κατάχρηση της όποιας εξουσίας τους.
Είναι το κοινό που μπάφιασε από την κλεισούρα, που αποκτάει ξανά τη δυνατότητα να επιλέξει, και όχι να του επιλέξουν τι θα ιδεί, τι θ’ ακούσει και τι πρέπει να κάνει, ή να μην κάνει. Και, το κυριότερο, ότι δεν είμαστε μόνοι. Η αίσθηση ότι ξαναβρίσκουμε τον χαμένο εαυτό και τους δικούς μας. Κι ότι θα ξαναβρεθούμε με πρόσωπα που στερηθήκαμε – λες κι είχαμε ξενιτευτεί.
Είναι και αυτοί που δεν θα ξαναδούμε, κάποια πράγματα που κάναμε και δεν θα έχουμε την ευχέρεια να επαναλάβουμε. Είναι όμως και η ελπίδα (για να μην απέχω και πολύ με το διπλανό) ότι έχουμε μπροστά μας ένα καλοκαίρι κι έναν ήλιο –και, γενικά, ό,τι μας έχει απομείνει– που επιτρέπουν να χαμογελάμε.
ΚΑΙ… Παράλληλα, υπάρχουν δυστυχώς –και κυκλοφορούν ανάμεσά μας– αυτά τα κτήνη…
-320x213.jpg)
