Η Πρίγια Περιγιασάμι είναι πρόεδρος του κοινοτικού συμβουλίου ενός χωριού στην ινδική πολιτεία Ταμίλ Ναντού. Εκλέχτηκε, δεν διορίστηκε.
Αλλά οι συνάδελφοί της στο κοινοτικό συμβούλιο την αγνοούν, την προσβάλλουν, την ταπεινώνουν και έφτασαν στο σημείο να την «επιπλήξουν» επειδή αποφάσισε να καθίσει σε μια καινούργια καρέκλα. «Απλώς» γιατί είναι γυναίκα και μάλιστα Νταλίντ, που θεωρείται η χαμηλότερη κάστα σε αυτήν την ακραία ιεραρχική κοινωνία.
Μπορεί η Ινδία να κατάργησε επίσημα το σύστημα των καστών το 1955, αλλά αυτό παραμένει βαθιά ριζωμένο στην κοινωνία, στην πολιτική, στους θεσμούς, ορίζοντας την καθημερινότητα των Ινδών. Παρά την ύπαρξη του «παντσαγιάτ», ενός προγράμματος ποσόστωσης ώστε οι μισές θέσεις στα κοινοτικά συμβούλια να καλύπτονται από γυναίκες κάθε κάστας, ακόμη και των χαμηλότερων, όπως οι Νταλίντ, η εκπροσώπησή τους αποτελεί συχνά οδύσσεια.
Μπορεί χάρη σε αυτό το σύστημα να έχουν ψηφιστεί σε κοινοτικά συμβούλια περισσότερες από ένα εκατομμύριο γυναίκες, αλλά η εκλογή μιας Νταλίντ ως προέδρου μιας κοινότητας δεν την απαλλάσσει από ταπεινώσεις.
«Από τότε που εκλέχτηκα άλλα μέλη του κοινοτικού συμβουλίου ούτε που με χαιρετούν… Στην αρχή επικεντρώθηκα στο να κάνω καλά τη δουλειά μου και τα αγνόησα όλα αυτά, αλλά όταν με πρόσβαλαν επειδή θέλησα να κάτσω στην καινούργια καρέκλα, ξεχείλισε το ποτήρι», λέει η 24χρονη γυναίκα που μετά από αυτό το επεισόδιο κατέβηκε σε καθιστική διαμαρτυρία.
Είναι μία από τις 16 Νταλίντ προέδρους κοινοτήτων στην Ταμίλ Ναντού που τους τελευταίους μήνες προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη για τις διακρίσεις και παρενοχλήσεις που υφίστανται στην άσκηση των καθηκόντων τους.
Ανάμεσά τους και η Σ Ρατζεσουάρι που αφηγήθηκε στο Ιδρυμα Ρόιτερς πόσο χρόνο χρειάστηκε για να αποφασίσει να αντιδράσει: «Οταν μου είπαν ότι η θέση μου στη διάρκεια της συνεδρίασης είναι στο πάτωμα κι όχι σε καρέκλα, δεν είπα τίποτα… σκέφτηκα ότι έπρεπε να επικεντρωθώ στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινότητά μου. Πέρασε καιρός για να συνειδητοποιήσω πως με προσβάλλουν, με κακοποιούν και δεν με αφήνουν να κάνω τη δουλειά μου. Και κατάλαβα πως δεν μπορούσα παρά να διαμαρτυρηθώ και να μην το επιτρέψω πια».
Η μάχη της καρέκλας (και η άλλη όψη της: να επιβάλουν στις Νταλίντ να κάθονται στο χώμα έτσι ώστε να μην μπορούν να βλέπουν και να μη βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο με τους άλλους) είναι η μάχη για τον αυτοσεβασμό και για τον σεβασμό, λέει η οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων HRF, η οποία καταρτίζει αιρετές σε θέματα διοίκησης και διαχείρισης δημοσίων θεμάτων.
Γι’ αυτό και ένα από τα πρώτα μαθήματα προς τις νεοεκλεγείσες ηγέτιδες των κοινοτήτων είναι να τις μάθουν να κάθονται άνετα και περήφανα σε μια καρέκλα. «Διστάζουν και συχνά αρνούνται να το κάνουν, γιατί από τότε που θυμούνται τον εαυτό τους τούς λένε πως δεν τους επιτρέπεται να κάθονται στο ίδιο ύψος με τους άλλους. Χρειάζεται χρόνος για να αποτινάξουν τέτοιες βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις και διακρίσεις».
Ή, όπως λέει η Περιγιασάμι περιμένοντας την έκβαση που θα έχει η καταγγελία της, «κάθε μέρα πληγώνουν τον αυτοσεβασμό μου. Πίστευα πως αν σεβόμουν τα άλλα μέλη θα μάθαιναν να με σέβονται. Μάταια. Συνειδητοποίησα πως πρέπει να πολεμήσω». Η μάχη της καρέκλας είναι μόνο η αρχή μιας μακράς και επίπονης μάχης για την ισοτιμία και την αξιοπρέπεια.
