Είναι ανήλικα κορίτσια της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Τα απήγαγαν ένοπλες πολιτοφυλακές αναγκάζοντάς τα να γίνουν στρατιώτες και συχνά και σκλάβες τους. Μετά την απελευθέρωσή τους δεκάδες οργανώσεις επιχείρησαν να τα βοηθήσουν.
Αλλά η ανθρωπιστική βοήθεια που τους προσφέρθηκε, αναπαράγοντας τυποποιημένα μοντέλα κατάρτισης που αξιωματικά θεωρούνται θετικά επειδή πέτυχαν κάπου αλλού, αποδείχτηκε πως είχε λάθος στόχευση.
Τι να τα κάνουν τα μαθήματα ραπτικής σε κοινότητες όπου η σχετική αγορά είναι κορεσμένη και όπου ούτως ή άλλως δύσκολα θα τις προσλάμβανε κάποιος γιατί φέρουν το στίγμα του κοριτσιού που σήκωσε όπλο και σκότωσε ή της έφηβης που παρέμεινε σε καταναγκαστική σεξουαλική σκλαβιά πλάι σε έναν πολέμαρχο;
Πολύ περισσότερο θα μπορούσε να βοηθήσει να αντιμετωπίσουν το βαθύ τραύμα της αιχμαλωσίας και των όσων χρειάστηκε να υποστούν και να κάνουν στη διάρκειά της αν τα προγράμματα προσανατολίζονταν στη δουλειά αποδοχής τους από τις κοινότητές τους και στο να βοηθήσουν αυτά τα κορίτσια να μετέχουν σε κοινωνικές δράσεις: να παίξουν και να αθληθούν με άλλα παιδιά, να μπορούν να τραγουδούν στην εκκλησιαστική χορωδία του χωριού τους, να επιστρέψουν στα θρανία, να έχουν κάποιον έμπιστο να μιλήσουν μαζί του.
Αυτό είναι το συμπέρασμα της βρετανικής οργάνωσης Διεθνής των Παιδιών Στρατιωτών (CSI). «Δεν πετύχαμε τους στόχους μας γιατί τα κορίτσια δεν χρειάζονται κυρίως τυπική επαγγελματική κατάρτιση ή δράσεις για να έχουν εισοδήματα αλλά για να μπορούν να γίνουν πιο εύκολα αποδεκτές στις κοινότητές τους, όπως να μάθουν αγροτικές δουλειές που θα μπορούσαν να μοιραστούν με τις οικογένειές τους. Το μόνο που θέλουν είναι να είναι σαν τα άλλα παιδιά, να είναι αποδεκτές και να έχουν φίλες», εξήγησε η Σάντρα Ολσον παρουσιάζοντας έρευνα της οργάνωσης που περιέλαβε συνεντεύξεις με 150 κορίτσια πρώην στρατιώτες και έδειξε ότι συνολικά 38 προγράμματα ένταξης κοριτσιών πρώην στρατιωτών απέτυχαν τελείως και μόνο 15 είχαν κάποιο μικρό αποτέλεσμα.
Χρήμα, χρόνος, κόπος, προσπάθειες χαμένες και προσδοκίες διαψευσμένες. Τόσο ώστε, όπως σημειώνει η οργάνωση, πολλά από αυτά τα κορίτσια αναγκάζονται να επιστρέψουν στις ένοπλες ομάδες όπου νιώθουν ότι δεν τις περιφρονούν, έστω και πληρώνοντας σκληρό τίμημα.
