Η δικαιοσύνη των λέξεων

Η πρώτη ποιητική παρουσία του Αργύρη Θανασούλα με τίτλο «Η δικαιοσύνη των λέξεων» σε εκπλήττει και σε προβληματίζει. Ποια δικαιοσύνη δίνουν οι λέξεις… και το σημαντικότερο, όλες οι λέξεις δίνουν δικαιοσύνη ή τη δικαιοσύνη την εισπράττεις, όπως τη φαντάζεσαι, τη θέλεις αλλά ίσως και να μην έλθει ποτέ; Αναζητάς ερωτήσεις και απαντήσεις, κύρια όμως αναζητάς τι θέλεις να πεις και τι δεν θέλεις.

Δεν είναι φανερό αν ο Αργύρης στρατεύεται σε κάποιο πολιτικό πρόσταγμα μετασχηματισμού της κοινωνίας, είναι όμως πολιτικοποιημένος, βαθιά σκεπτόμενος και προβληματισμένος.

Οι στίχοι του σε πολλά σημεία είναι καρφιά και ασφαλώς έχουν την αιτία τους. Δεν ακολουθεί τον παραδοσιακό στίχο, ούτε ενδιαφέρεται για μέτρα και τα συναφή. Οι λέξεις του όμως έχουν πολλές ερμηνείες και εξηγήσεις και πολλές δεν ανιχνεύονται στα λεξικά. Οπωσδήποτε δεν είναι σε αρμονική σχέση με το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι και το διαισθάνεσαι, παρότι ο λόγος του είναι υπαινικτικός.

Διαβάζοντας τη «Δικαιοσύνη των λέξεων», δεν βρίσκεις τη δικαιοσύνη. Προβληματίζεσαι και προσπαθείς να ανιχνεύσεις αιτίες που θα σε οδηγήσουν σε αυτήν, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Αντίθετα, μπαίνεις σε έναν χορό που δεν είναι χορός, σε έναν χώρο που δεν έχει όρια, σε μια απορία, γιατί… Τι θέλει ο Αργύρης, τι περιμένει, τι προσδοκά… Ζει χωρίς να ζει. Επιθυμεί χωρίς να επιθυμεί… Σαφώς κάτι αναζητάει. Ασφαλώς θέλει να αποδράσει, να αφήσει πίσω τα αδιέξοδα, να φύγει, αλλά δεν είναι εύκολη η απόδραση. Συγκρούεται αλλά δεν βρίσκει τη λύση γιατί οι υποσχέσεις δεν πραγματοποιούνται πάντα και σαν φύγεις δεν θα βρεις τίποτα, ούτε Θεό για να σε κρίνει ή να σε απαλλάξει.

Ομως θέλει να ξεκινήσει κάτι νέο, κάτι αναζητάει, το νιώθει ανάγκη, νοσταλγεί ό,τι δεν έγινε ώς τώρα, ό,τι δεν μπόρεσε να κάμει ή αρνήθηκε. Θυμάται όσα έφυγαν, καλά και άσχημα, ήττες και νίκες και χαίρεται γιατί πάλεψε. Ασχημες και ωραίες στιγμές, τραγούδια και σιωπές, όλα τα έζησε. Δεν μετανιώνει κι ας έχει διαψευστεί σε πολλά ή και σε όλα. Θα προχωρήσει για να σμιλέψει κάτι καινούργιο. Θέλει να είναι παρών σε όλες τις φάσεις της ζωής, θέλει να ζήσει νέες ζωές με νέα πρόσωπα. Θέλει να φτιάξει έναν Θεό σαν τον ίδιο, ίσως το βλέπει λυτρωτικό. Αναζητά τον πατέρα, έναν πατέρα που έφυγε βιαστικά, τον αναπολεί και τον ανακαλεί και ας είχε μαζί του και διαφωνίες.

Σε όλη τη συλλογή των ποιημάτων του Αργύρη πλανάται η αναζήτηση για ό,τι έφυγε ή δεν έγινε. Αλλα ζήτησε και άλλα ήλθαν, όμως δεν το βάζει κάτω. Θα προχωρήσει κι ας βρει εμπόδια και δυσκολίες…

Στέκομαι με θαυμασμό και περίσκεψη στο ποίημα «Μονοσύλλαβες οι ιστορίες μας», γιατί είναι και δικές μας και τον ευχαριστώ τον αγαπητό μου Αργύρη.

Συγχαρητήρια Αργύρη για το πρώτο σου ποιητικό πόνημα. Περιμένουμε τη συνέχεια.