Για τους πρόσφυγες, τον Βογιατζή, τον έρωτα

Αν σκοπός ενός θεατρικού βραβείου δεν είναι μόνο να τιμήσουμε το έργο ενός ηθοποιού, αλλά μέσω αυτού να τον γνωρίσουμε καλύτερα, να φωτίσουμε και τον άνθρωπο πίσω απ’ τη μάσκα του όποιου ρόλου, με την προχθεσινή απονομή του 16ου Βραβείου Χορν στον Αργύρη Πανταζάρα, ο σκοπός αυτός δικαιώθηκε και με το παραπάνω.

Ο 27χρονος ταλαντούχος παρέλαβε περιχαρής προχθές το βράδυ τον ολόχρυσο σταυρό του Δημήτρη Χορν για τις ερμηνείες του στον μονόλογο «ΑΩ» σε δική του διασκευή και σκηνοθεσία, για τον ρόλο του Τρελού στον «Βασιλιά Λιρ» του Ουίλιαμ Σέξπιρ σε σκηνοθεσία Τομάζ Παντούρ, αλλά και για τον φεστιβαλικό «Ρήσο» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου.

Ανέβηκε στη σκηνή και με τον ευχαριστήριο λόγο του πλάτυνε τη σκέψη των παρευρισκομένων σχετικά με το τι πραγματικά σημαίνει «τέχνη» και «πολιτισμός». Ηταν σαφής: «Εάν ο πολιτισμός δεν μπορεί να φέρει την ειρήνη στον κόσμο, τότε βαδίζουμε στο τέλος του πολιτισμού», είπε με όλο το θάρρος και την ορμητικότητα που τελικά τον διακρίνουν στη σκηνή και στη ζωή.

Δεν έμεινε όμως μόνο στα λόγια. Αφού τόνισε πως «αλληλεγγύη είναι η ευγνωμοσύνη για την ίδια τη ζωή» και κατήγγειλε «την ανισότητα, την αδικία και τον πόλεμο σε κάθε μέρος του κόσμου, σε οποιαδήποτε μορφή και κάθε σκέψη που τον νομιμοποιεί και δεν τον εξαλείφει», πέρασε στην πράξη.

Από εκεί που περίμενες να ευχαριστήσει την επιτροπή για το γενναιόδωρο έπαθλο των 3.000 ευρώ που του απένειμαν ως μια μικρή ενίσχυση στις οικονομικές αντιξοότητες του επαγγέλματος, εκείνος αποφάσισε να το κατανείμει σ’ αυτούς που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. «Μακάρι με αυτά τα χρήματα να ξαναέφτιαχνα μια πατρίδα για τους ανθρώπους που βρίσκονται στους δρόμους της χώρας μας.

Μακάρι με αυτά τα χρήματα να ξαναέφτιαχνα και την περίθαλψη των προσφύγων, που η μόνη πατρίδα τους αυτή τη στιγμή είναι η ίδια τους η ζωή. Το υπόλοιπο ποσό θα δοθεί για την ενίσχυση της σίτισης στα σχολεία μας, γιατί υπάρχουν παιδιά που μετά το τελευταίο κουδούνι δεν τους περιμένει ένα πιάτο φαΐ στο σπίτι».

Με καταγωγή από τον Βόλο, ο Αργύρης Πανταζάρας αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και πολύ γρήγορα κατάφερε να κάνει αισθητή την παρουσία του, συνεργαζόμενος με μεγάλους σκηνοθέτες σε σπουδαίες παραγωγές: Μιχαήλ Μαρμαρινός, Ρούλα Πατεράκη, Γιάννης Χουβαρδάς, Δημήτρης Παπαϊωάννου, Νίκος Καραθάνος, Λυδία Κονιόρδου, αλλά και ο Λευτέρης Βογιατζής είναι μερικοί μόνο από τους θεατράνθρωπους που τον ξεχώρισαν και τον ανέδειξαν.

Ο τελευταίος τον είχε ξεχωρίσει τόσο που ετοιμαζόταν να του εμπιστευτεί τον ρόλο του Οιδίποδα στην παράσταση που προετοίμαζε λίγο πριν από τον θάνατό του. Γι’ αυτό και ο Πανταζάρας του αφιέρωσε το βραβείο Χορν, λέγοντας: «Μέσα στα μάτια του είδα ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει», αλλά και στη σύντροφό του, Ελλη, αφού «μέσα στα δικά της μάτια είδα ότι χωρίς την αγάπη και τον έρωτα ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει».

Το πρότυπό του, όπως έχει δηλώσει, είναι ο Ντα Βίντσι και το τρελό του όνειρο είναι να παίξει κάποτε σε μια ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε. Το βραβείο που κέρδισε δεν το θεωρεί «τιμή για κάποιο αποτέλεσμα ενός συγκεκριμένου ρόλου», αφού στα μάτια του «κανένας ρόλος δεν μπορεί να τελειοποιηθεί». Είναι μόνο «μια ενθάρρυνση», όπως λέει, για την έως τώρα πορεία του, αλλά και για όσα τον περιμένουν.

Το ευρύ κοινό τον ξεχώρισε ως Μπιλ στη γνωστή διαφήμιση της Αμστελ, το θεατρικό κοινό αρχίζει ήδη να τον κατατάσσει στη μελλοντική αφρόκρεμα των πρωταγωνιστών και όλοι μαζί τον χειροκροτούν από προχθές για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε τη βράβευσή του. Κι επειδή, όπως πιστεύει, «το να αλλάξει ο κόσμος είναι προσωπική υπόθεση», μας εύχεται να το πάρουμε «προσωπικά».