Η πολιτική κηδεία του Μηνά Χατζησάββα συγκέντρωσε την Τετάρτη στο Α’ Νεκροταφείο ένα τεράστιο και συγκινημένο πλήθος ανθρώπων του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Λευκά λουλούδια, λευκό φέρετρο και η αγαπημένη μουσική του Μηνά να παίζει. Οπως το «Youkali» του Κουρτ Βάιλ.
Ο αποχαιρετισμός, όμως, στον Μηνά Χατζησάββα έμελλε, τελικά, να γίνει γεγονός πολύ μεγαλύτερων διαστάσεων. Καθαρά πολιτικό. Γιατί, όπως έλεγε και το παλιό καλό σύνθημα των φεμινιστριών τη δεκαετία του ’70, «το προσωπικό είναι και πολιτικό».
Μόνο που αυτή τη φορά το «προσωπικό» ήταν ένα άλλο τεράστιο πρόβλημα στη χώρα μας: η ανισότητα της κοινότητας των ομοφυλοφίλων απέναντι στους νόμους.
Διότι, την ώρα που ακόμα και καθολικές, συντηρητικές χώρες, όπως η Ισπανία, αλλά και δεξιές κυβερνήσεις σαν του Κάμερον, αναγνωρίζουν η μια μετά την άλλη, με εντυπωσιακούς ρυθμούς, τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, στην Ελλάδα δεν έχουν κερδίσει το στοιχειώδες δικαίωμά τους να υπογράφουν σύμφωνο συμβίωσης.
Ισχύει μόνο για τους προνομιούχους ετερόφυλους.
Ο Μηνάς Χατζησάββας, όμως, ποτέ δεν έκρυψε ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Ούτε τη σπάνια και ζηλευτή σχέση έρωτα, αγάπης και μοιράσματος που έζησε για 25 χρόνια με τον Κώστα Φαλελάκη. Ο σύντροφός του, που ήταν βέβαια κεντρικό πρόσωπο στην κηδεία του μεγάλου ηθοποιού, στα μάτια του νόμου και της πολιτείας είναι ανύπαρκτος και αόρατος.
Γι’ αυτό, ο Κώστας Φαλελάκης, αυθεντικός και συγκινημένος, ξέσπασε:
«Μηνούλη μου… Δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ακόμη τι έχει συμβεί. Είναι μια γιορτή αποχαιρετισμού σήμερα και έτσι θέλω να νιώσουμε όλοι. Γνωριστήκαμε το 1991 και ερωτευτήκαμε όταν μου διάβασε ένα ποίημα της Κικής Δημουλά. Τον Μηνά δεν θα τον θάψουμε, θα τον θυμόμαστε για πάντα», ξεκίνησε. Και αμέσως μετά πέρασε στην πολιτική καταγγελία.
Ηταν απίστευτο αυτό που έζησα στο νοσοκομείο όταν πήγα να πάρω τη σορό του. Κι αυτό είναι ένα μήνυμα στον πρωθυπουργό για το σύμφωνο συμβίωσης. Ημουν ο άνθρωπός του τα τελευταία 25 χρόνια και όμως δεν ήταν αυτονόητο ότι μπορούσα να πάρω εγώ τη σορό του. Ο Μηνάς προσδοκούσε αυτό το γαμημένο σύμφωνο συμβίωσης, που δεν έρχεται. Υπάρχουν και διαφορετικοί άνθρωποι στην κοινωνία, που είναι ομοφυλόφιλοι. Ο Μηνάς δεν το έκρυψε ποτέ αυτό. Δεν ντράπηκε ποτέ γι’ αυτό», είπε. Και κατέληξε: «Θέλουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια και να πεθαίνουμε με αξιοπρέπεια. Δώστε μας αυτή τη δυνατότητα επιτέλους.
Οπως είναι φυσικό, ο λόγος του δημιούργησε έντονη αίσθηση -ενθουσιασμό και περηφάνια- σε όλους τους παρευρισκόμενους. Πόσο μάλλον που στη χώρα μας σπανίως, μην πούμε ποτέ, δεν θίγονται από δημόσια πρόσωπα με τέτοια αμεσότητα οι διακρίσεις σε βάρος των ομοφυλοφίλων. Το μήνυμα του Κώστα Φαλελάκη ταξίδεψε όμως, εν ριπή οφθαλμού, και έξω από το Α’ Νεκροταφείο. Τα λόγια του έγιναν viral στα σόσιαλ μίντια.
Εγινε ωστόσο και κάτι άλλο. Από ρατσισμό και ομοφοβία στην Ελλάδα, άλλο τίποτα. Ο Φαήλος Κρανιδιώτης ανέβασε στο facebook το παρακάτω σχόλιο: «Μεγάλος ηθοποιός ο Χατζησάββας. Τον έχω δει στο θέατρο και όποτε έβλεπα στην τηλεόραση πως συμμετέχει σε σειρά, ήταν κίνητρο να την δω. Τώρα, γιατί πρέπει να φάμε στη μάπα την “αξύριστη” χήρα του; Αμα ο εκπλιπών ήθελε να μιλήσει για όλα αυτά, θα το είχε κάνει».
Ισως, όμως, και μόνο η απλή αναφορά του υβριστικού αυτού ποστ να λερώνει την τρυφερή, γεμάτη αγάπη και ελευθερία αίσθηση που κυριάρχησε στην κηδεία ενός τόσο σπουδαίου, γενναίου και αγαπημένου από το σινάφι του και το κοινό ηθοποιού. Μια κηδεία κι ένας θάνατος που συμπύκνωσαν όλα τα καλά, αλλά και τα κακά της κοινωνίας μας. Στα τελευταία, δεν είναι δα και είδηση, συγκαταλέγεται και το ταξίδι στη Βουλγαρία για την καύση της σορού του. Να ένα ακόμα μήνυμα προς τον πρωθυπουργό, την Εκκλησία και κάθε υπεύθυνο.
-320x213.jpg)
