Η κομψότητα της ανεπανάληπτης ερμηνείας της κυρίας Πιττακή

Μέσα από τα «Εξι μαθήματα χορού σε έξι εβδομάδες» διδάσκεσαι τη μαγεία της υποκριτικής τέχνης από τη Ρένη Πιττακή. Μια ερμηνεία ανεπανάληπτη. Μη χάσετε αυτή την παράσταση (τέλος Γενάρη πέφτει η αυλαία) γιατί από την υπόθεση θα φύγετε ανανεωμένοι.

Κατάφερε ο Αμερικανός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, ηθοποιός Ρίτσαρντ Αλφιέρι να συνθέσει ηλικίες μέσα από την τέχνη. Ο έξοχος σκηνοθέτης Πέτρος Ζούλιας να αναπλάσει, να μας χαρίσει την ένταση, τις μεταλλάξεις των δύο πρωταγωνιστών. Παρακολουθεί ο θεατής πώς ενώνονται αρμονικά το γλυκοχάραμα με το σούρουπο της ζωής μέσα από τον χορό.

Η μεσήλικη Λίλι (Ρένη Πιττακή) ζει μόνη και ψάχνει να βρει ένα ενδιαφέρον στη ζωή της. Αποφασίζει να προσλάβει έναν δάσκαλο χορού. Αυτό, φυσικά, είναι η πρόφαση μιας γυναίκας που έχει ανάγκη από μια συντροφιά. Εμφανίζεται ο Μάικλ (Κώστας Βασαρδάνης), νεαρός υπάλληλος μιας σχολής χορού, και αναλαμβάνει την εκπαίδευση. Από την πρώτη στιγμή της συνάντησης, αρχίζουν τα ψέματα, οι συγκρούσεις, οι θυμοί, οι φόβοι και μετά οι υποχωρήσεις.

Η αρχική επιθετικότητα εκτονώνεται μέσα από τον χορό. Παρατηρείς όλα τα στάδια και το περιεχόμενο των συναντήσεών τους. Ο χορός γίνεται ενδοσκόπηση, λόγος επαφής, επικοινωνίας. Ελευθερώνουν πρώτα το σώμα και μετά την ψυχή. Με τον χορό, άλλωστε, αναπτύσσεις την εσωτερική κίνηση. Αποκτάς ζωτική ενέργεια. Απελευθερώνεσαι.

Κεντρικό ρόλο στη σκηνή παίζει μια οθόνη που προβάλλει εικόνες του Σύμπαντος. Ενας συνδυασμός της εξέλιξης μιας σχέσης μέσα από τους πλανήτες.

Ο ήλιος που έλκει τη γη. Η γη, ενώ αποσπάστηκε από τον ήλιο, ζει στον περίγυρό του. Αστέρια ταξιδεύουν στον ουρανό, όπως τα συναισθήματα που νιώθουν. Ενώνεται η ανατολή με τη δύση που είναι οι ηλικίες τους. Κι εκεί που φοβόμαστε να αφεθούμε, νιώθουμε ότι ανήκουμε. Με τους νόμους της φύσης.

Η Ρένη Πιττακή ακτινοβολεί. Με κομψή λεπτότητα. Ευλύγιστη, ευκίνητη, χορεύει με κινήσεις χορεύτριας που δεν είχε ανάγκη από μαθήματα χορού. Ξαναγεννιούνται δάσκαλος και μαθήτρια από τις στάχτες τους. Ετσι ήταν η ζωή τους. Εχουν γευτεί την απελπισία και ισορροπούν χορεύοντας. Στηρίζει ο ένας τον άλλο.

Ο Κώστας Βασαρδάνης είναι η μεγάλη αποκάλυψη. Ενα σπουδαίο ταλέντο που θα εξελιχθεί με ανοδική πορεία στον χώρο του θεάτρου. Το κορμί του δεχόταν έντονα την επίδραση της μουσικής. Κάθε φορά ο χορός ήταν διαφορετικός και διαφορετικά ωραίος. Βαλς, τσάρλεστον, τάνγκο, φλαμένγκο, σουίνγκ, ροκ εν ρολ.

Μαγεύεσαι από αυτή την παράσταση. Διαπιστώνεις από τη σκηνοθετική τέχνη του Πέτρου Ζούλια ευαισθησία, φαντασία, δίνοντας πολλές ψυχολογικές εξηγήσεις έτσι όπως σκέφτηκε τον συνδυασμό σχέσης χορού με το Σύμπαν.

Ο χορός τούς αναζωογονούσε, κι ενώ ξεκίνησαν με μια επαγγελματική σχέση, αφού η μαθήτρια πλήρωνε για τα μαθήματα, εξελίχθηκε άνετη και οικεία. Πίνοντας χαλαρά το ποτό τους, ρεμβάζουν το ηλιοβασίλεμα, βλέπουν τις φωτογραφίες από τα πρόσωπά τους, άλλοτε φοβισμένα, άλλοτε χαρούμενα, άλλοτε σκυθρωπά. Χωρίς πια να χρειάζονται τον χορό για να επικοινωνήσουν. Ηδη είχαν γίνει φίλοι.

Θα ενθουσιαστείτε!