Οταν το ερασιτεχνικό θέατρο έχει επαγγελματική αφοσίωση

Η θεατρική ομάδα «Κλαυσίγελος» του Μορφωτικού Εκπολιτιστικού Συλλόγου Κυπαρισσίας, που ιδρύθηκε πέρυσι, επιστρέφει στη σκηνή για δεύτερη χρονιά, αυτή τη φορά με την εξωφρενική κωμωδία των Αλέξανδρου Ρήγα και Δημήτρη Αποστόλου «Οι Φόνισσες της Παπαδιαμάντη». Με ατέλειωτες πρόβες, με κέφι και μεράκι, με πολλή δουλειά, αγάπη, ενθουσιασμό, αλλά και με το άγχος να «χτυπάει» κόκκινο πολλές φορές κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, το θεατρικό σχήμα υπό την καθοδήγηση του ηθοποιού και σκηνοθέτη Κώστα Λαού είναι έτοιμο για την πρεμιέρα που θα δοθεί Κυριακή και Δευτέρα (24 και 25/3) στη θεατρική στέγη της πόλης, «Αλέκος Παπαδόπουλος».

Η κωμωδία έχει στο επίκεντρο έξι γυναίκες θύτριες, που η καθεμία έχει σκοτώσει και κάποιον, όχι και τόσο αθώο. Τι κρύβεται πίσω από την πράξη τους; Πώς οδηγήθηκαν στο φονικό; Πώς είναι να βιώνεις την κακοποιητική συμπεριφορά του συντρόφου σου; Τα πράγματα είναι όπως φαίνονται ή οι θεατές θα ανακαλύψουν άγνωστες πτυχές του βίου και της ψυχής καθεμίας;

Η «Εφ.Συν.» συνομίλησε με τον σκηνοθέτη Κώστα Λαό, ηθοποιό με μακρά εμπειρία στο επαγγελματικό θέατρο, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει αφιερωθεί στη σκηνοθεσία, κυρίως ερασιτεχνικών ομάδων, και πέρυσι ηγήθηκε του θεατρικού σχήματος στην Κυπαρισσία. Επίσης, με δύο εκ των πρωταγωνιστριών. Τη Χριστίνα Σαρδέλη, δεξιοτέχνισσα του ξύλου, η οποία έχει κινητοποιήσει την τοπική κοινωνία για να δημιουργηθεί η θεατρική ομάδα της Κυπαρισσίας και τη Μαρία Καπίρη, θεατρολόγο-μουσικό στην εταιρεία «Κέντρο Βιωματικής Μουσικής Κίνησης και Λόγου Μαρίζα Κωχ», η οποία έχει υπηρετήσει ως θεατρολόγος στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, στο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Τυφλών Καλλιθέας και είναι «φρέσκο μέλος της ομάδας».

«Θεωρώ πως είναι κατάλληλη η χρονική στιγμή για να καταγγείλουμε κακοποιητικές συμπεριφορές. Ταυτόχρονα, λόγω της ζοφερής περιρρέουσας ατμόσφαιρας, το γέλιο είναι η πιο επαναστατική και ταυτόχρονα λυτρωτική πράξη. Το χιούμορ κάνει την τραγωδία της ύπαρξης υποφερτή», λέει στην «Εφ.Συν.» ο Κώστας Λαός, εξηγώντας γιατί επέλεξε την κωμωδία των Ρήγα-Αποστόλου. «Η αλήθεια είναι ότι οι συγκεκριμένες γυναίκες έχουν ακραία αντίδραση. Μην ξεχνάμε ότι είναι και λίγο σουρεαλιστική η κωμωδία. Ομως επειδή ζουν σε εντελώς αναγνωρίσιμες καταστάσεις, γίνεται κατανοητή η αυτοδικία τους. Κραυγάζουν, λίγο ακραία, “Φτάνει πια!”».

Στην ερώτηση πώς αντιμετώπισε η τοπική κοινωνία τη νεοσυσταθείσα θεατρική ομάδα, μας απαντάει: «Ανταποκρίθηκε απίστευτα θετικά, αγκάλιασε αυτή την ανάσα τέχνης και στέκεται δίπλα στην ομάδα της πόλης της με όλους τους τρόπους, τόσο συναισθηματικά όσο και υλικά. Η δε ανταπόκριση των επίδοξων ηθοποιών της Κυπαρισσίας είναι συγκινητική. Στην οντισιόν ήρθαν 50 άτομα, οι περισσότερες γυναίκες, κάτι που δείχνει ότι οι πλειονότητά τους είναι πιο κοντά στην τέχνη. Οι άντρες εξακολουθούν να είναι πιο διστακτικοί. Πού θα πάει, θα ωριμάσουν οι συνθήκες. Πάντως όπου ανοίγει ένα θέατρο, κλείνει μια φυλακή», καταλήγει. Η πρώτη παράσταση πέρυσι, «Φούστα Μπλούζα» των Ρέππα-Παπαθανασίου σε σκηνοθεσία του ιδίου, γνώρισε τη θριαμβευτική υποδοχή των κατοίκων της Κυπαρισσίας αλλά και των γύρω περιοχών όπου περιόδευσε.

Ποιες είναι όμως «Οι φόνισσες της Παπαδιαμάντη»;

Τι κρύβουν και τι αποκαλύπτουν επί σκηνής, ρωτήσαμε τις ηθοποιούς, αλλά και πώς προσέγγισαν τον ρόλο τους

Χριστίνα Σαρδέλη
Mία ξυλουργός με όνειρο τη σκηνή και τα σκηνικά

«Οι φόνισσες έχουν κάτι κοινό, την κακοποιητική συμπεριφορά από τους συντρόφους τους. Αποκαλύπτουν λοιπόν, τους λόγους που διέπραξαν τα εγκλήματά τους. Δεν δολοφόνησαν από πεποίθηση, είχαν λόγους για να φτάσουν στο μη περαιτέρω» απαντάει η Χριστίνα Σαρδέλη, από τις πρωτεργάτριες της θεατρικής ομάδας στην Κυπαρισσία. Ενσαρκώνει τη Μανούσω Μαρκογιαννάκη «μια Κρητικιά που η ανάγκη την έκανε να παρανομήσει. Η προσέγγιση ήταν δύσκολη γιατί έχει πολλά συναισθήματα χαρά, λύπη, ειρωνεία. Θεωρώ ότι με την αμέριστη υπομονή του σκηνοθέτη μας, η Μανούσω θα καταφέρει να είναι αληθινή».

Στο ερασιτεχνικό θέατρο έχει παίξει σε πέντε θεατρικές παραστάσεις. «Η μεγαλύτερη χαρά μου είναι εκείνη η μαγική στιγμή που ερχόμαστε σε επαφή με το κοινό. Αλλά και η διαδικασία που προηγείται, οι πρόβες, ακόμα και η δυσκολία να ακολουθήσω τις λέξεις για να αναγνωρίσω το κατάλληλο συναίσθημα ώστε να το αποδώσω στους θεατές».

Για τη Χριστίνα Σαρδέλη, το θέατρο ήταν «όνειρο άπιαστο που είχα από παιδί. Πάντα έλεγα ότι θα γίνω ηθοποιός. Οταν αγαπάς κάτι καταφέρνεις να το προσεγγίσεις, άσχετα αν δεν παίρνεις χρήματα από αυτό. Δύο αγάπες έχω, το θέατρο και τη δουλειά μου, μετά από την οικογένειά μου φυσικά. Πάλεψα για να υπάρξει η θεατρική ομάδα στην Κυπαρισσία και να συνεχίσω», μας λέει. Ξυλουργός στο επάγγελμα, με δικό της ξυλουργείο, αναλαμβάνει και τα σκηνικά της παράστασης, «για να γλιτώνουμε από τα πολλά έξοδα», καταλήγει γελώντας.

Μαρία Καπίρη
Bιωματική σχέση με το θέατρο

Από την πλευρά της η Μαρία Καπίρη δηλώνει «Αν και πρόκειται για ξεκαρδιστική κωμωδία, οι “Φόνισσες” ανακαλύπτουν με γέλιο και συγκίνηση τα δικά τους όρια και χτίζουν έναν καινούργιο κόσμο ανάμεσα στο δίκαιο και στη δικαιοσύνη». Υποδύεται την Γκουλιώ Παπαδιαμάντη. «Απ’ τον Μιστρά στη Σκιάθο. Εκεί, την Αγγελική τη φωνάζουν Γκουλιώ. Μου προσφέρει το παρελθόν της, μου χαρίζει απλόχερα μια άχρονη περίοδο από τη ζωή της και μαζί ζούμε το παρόν. Είναι εκκεντρική ψυχολόγος, υποστηρικτική βοηθός εισαγγελέα, πολύ ευαίσθητη με τις έξι γυναίκες που ανακαλύπτουν ότι η αυτοδικία είναι έξω από τα όρια της άμυνας προς την κακοποίηση και είναι βέβαια κι εγγονή του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Προσπαθώ να μπω στη θέση μιας όχι νέας γυναίκας, που εργάζεται σε ψυχιατρική κλινική, της αρέσει να τσαλακώνεται, υπερασπίζεται με σθένος τις εκεί γυναίκες και προσεγγίζει με μεγάλη ευαισθησία και ενσυναίσθηση τις έξι φόνισσες».

Η ενασχόλησή της με το θέατρο ξεκίνησε «στο “Παιδιών δράσεις” της Μαντώς Κουρετζή και στη θεατρική ομάδα του Θωμά Κινδύνη, όπου είχα την ευκαιρία να γνωρίσω και να διδαχθώ από μικρό παιδί, βιωματικά, τη θεατρική τέχνη. Επειτα, βρέθηκα στη θεατρική ομάδα του Νίκου Τσεργά όπου παίζαμε κυρίως παιδικές παραστάσεις. Θυμάμαι το 2013 τη στιγμή που κάναμε πρόβα στο ιερό αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου με την τραγωδία του Ευριπίδη “Ιφιγένεια εν Ταύροις”. Μέσα από την εκπαίδευση στην ομάδα του κυρίου Τσεργά ήρθα ακόμη πιο κοντά με τη μελέτη, τη δράση και την πράξη της θεατρικής τέχνης. Αργότερα, ως θεατρολόγος, μπήκα ακόμη πιο βαθιά σε αυτή την τέχνη».

Το ερασιτεχνικό θέατρο είναι ανάσα ζωής, δίνει ώθηση δημιουργίας σε όσους συμμετέχουν αλλά και ευρύτερα στην κάθε τοπική κοινωνία. Ολες οι ηθοποιοί, μαζί με τους δύο άντρες που συμμετέχουν, έχουν καταθέσει προσωπικό χρόνο, ψυχή, συναίσθημα, υπομονή και αγάπη για να γίνει πράξη η καινούργια τους παράσταση.

ℹ️ Η παράσταση ανεβαίνει στο θέατρο «Αλέκος Παπαδόπουλος» της Κυπαρισσίας, 24, 25, 29, 30, 31 Μαρτίου & 1, 5, 6, 7 Απριλίου.

Σκηνοθεσία Κώστας Λαός, βοηθός σκηνοθέτη Δήμητρα Κουρούβανη.
Παίζουν με αλφαβητική σειρά: Ελισάβετ Αγγελινά, Αναστασία Αντωνοπούλου, Μάρα Ζαχαροπούλου, Αντρέα Μαρία Καπίρη, Θοδωρής Μαρκόπουλος, Παναγιώτα Πλέτσα, Κατερίνα Σαμπαζιώτη, Χριστίνα Σαρδέλη, Γιάννης Σταθόπουλος, Ελενα Φοίφα. Σκηνογραφία: Θανάσης Σαμπαζιώτης & Ειρήνη Φωτιάδου, κατασκευή σκηνικών: Χριστίνα Σαρδέλη, ήχος / φώτα: Αθανάσιος Λάγαρης, μουσική επιμέλεια: Κώστας Λαός, χορογραφίες: Ακριβή Βλαχούλη, κοστούμια: Η ομάδα, φωτογραφίες /video: Δημήτρης Ζογκόκης Skiouros & Erisa Milaqi, γραφίστρια: Αντρέα-Μαρία Καπίρη, τυπογραφείο: Μπίτσικας & Παπαδόπουλος.