Η Κατερίνα Μαραγκού κυοφορούσε για πολλά χρόνια αυτόν το ρόλο. Γεννήθηκε η Δεσποινίς Μαργαρίτα με τη σοφία και τη γνώση της υποκριτικής της εξέλιξης όταν έπρεπε. Στο σκηνικό σε μια σχολική τάξη, υπάρχει ένας μαυροπίνακας, ένα τραπέζι με ένα κάθισμα και αυτή η λιτή σκηνή γεμίζει από την άριστη ερμηνεία της Κ. Μαραγκού εκπληρώνοντας τη διάσταση και τον προορισμό του θεάτρου που είναι το φως.
Μια δασκάλα, που διδάσκει στο κοινό, όπως στους μαθητές της, τις μορφές εξουσίας. Μετακινείται, καίει,
παγώνει σώμα, μυαλό, χέρια είναι όλα συντονισμένα, παρακολουθώντας τις τεχνικές ενός ρόλου, ενός μονολόγου που σε καθηλώνει.
Οι λέξεις που είναι γραμμένες στον πίνακα γίνονται έννοιες, εικόνες σαν μια χαρτογράφηση της ζωής που την μεταπλάθει όπως θέλει η εξουσία. Η άσκηση εξουσίας είναι η προσπάθεια κάποιου να επηρεάσει με τις πράξεις του, την πορεία των γεγονότων.
Γονείς, δάσκαλοι, εργοδότες, στελέχη επιχειρήσεων, κυβερνήτες κ.α. ασκούν εξουσία. Και όταν ο εξουσιαστής δενέχει αυτογνωσία, γίνεται επικίνδυνός από την αλαζονεία του γιατί κάνει κακή χρήση της.
Η Δεσποινίς Μαργαρίτα, μια καταπιεστική δασκάλα που νοιώθει παντοδύναμη από τη θέση της, ξεφεύγοντας από τα όρια, διδάσκει και επιτελεί τα πάντα με αυστηρό προγραμματισμό. Είναι παγιδευμένη ανάμεσα στην ευθύνη και στην καθοδήγηση χάνοντας όμως τον αυτοέλεγχο. Γίνεται τυραννική, δυναστεύει, χειραγωγεί, τιμωρεί γιατί η απαγόρευση, η υπόδειξη ακόμα και η επίκριση είναι μορφές εξουσίας.
Τρομαγμένοι, φοβισμένοι όλοι ακόμα και αυτοί που θα επιβραβευθούν. Θα φοβούνται μήπως δεν ξαναπάρουν εύσημα. Φοβισμένοι όμως και όσοι δεν υπακούσουν γιατί αυτοί ταπεινώνονται.
Αν φανταστούμε τη μαργαρίτα σαν λουλούδι, σε κάθε φυλλαράκι της είναι αποτυπωμένη μια μορφή εξουσίας. Το δράμα μιας απελπισίας σ’ έναν κόσμο ανίσχυρο. Ο θεατής φεύγει με ερωτηματικά. Ποιος είμαι εγώ που μπορώ να επηρεάσω την πορεία της ανθρωπότητας; Την ανατροφή του παιδιού μου; την εξέλιξη του υφιστάμενου; Την κατήχηση στη θρησκεία;
Ως ηγέτης τις τύχες ενός λαού; Αυτά τα αδιέξοδα που παραμένουν αιώνια, άχρονα, ακίνητα. Νοιώθεις άοπλος στα χέρια του εξουσιαστή. Αγωνιάς μήπως πέσεις σε δυσμένεια.
Και πάλι ο φόβος παντού. Δίκαιη διαχείριση εξουσίας σημαίνει όταν η ατομικότητα του εξουσιαστή δεν είναι σημαντικότερη από αυτό που υπηρετεί. Ο συγγραφέας του έργου είναι ο βραζιλιάνος Ρομπέρτο Ατάϊντε.
Σκηνοθέτης ο Γιάννης Μαργαρίτης ενώ η ατμοσφαιρική μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη εντυπωσιάζει.
*Συγγραφέας-Δημοσιογράφος
