Ηταν το «λευκό γιασεμάκι», η «ρουσομάτα» και «βεργολυγερή» στα δεκατέσσερα χρόνια της η Χαρίκλεια, όταν παντρεύτηκε τον Πέτρο Καβάφη και απέκτησαν εννέα παιδιά. Το στερνοπαίδι τους ήταν ο Κωνσταντίνος.
Πεθαίνει αιφνίδια 65 χρόνων. Αυτή την τελευταία μέρα ανέστησε όλη τη ζωή της, μέσα σε ένα συναρπαστικό κείμενο του Κοραή Δαμάτη, που κυκλοφόρησε και σε βιβλίο με τίτλο «Χαρίκλεια Καβάφη» (εκδόσεις Βακχικόν). Ο ίδιος ο Δαμάτης σκηνοθέτησε τον μονόλογο για την παράσταση στο θέατρο Vault κι έδωσε πνοή στα άψυχα αντικείμενα που αποτελούν το λιτό σκηνικό. Τέσσερις καρέκλες, ένα λευκό σακάκι, ένα ζευγάρι παπούτσια του άντρα της «Χαρίκλειας» και μια τοιχογραφία με φωτογραφίες από τη ζωή τους κοσμούν το δωμάτιο όπου διαδραματίζεται η υπόθεση.
Συγκατοικήσαμε για μία ώρα με τον κόσμο του Κ.Π. Καβάφη. Οχι πια με φαντάσματα του παρελθόντος, αλλά με πρόσωπα δεμένα στο παρόν. Μέσα από την αφήγηση της Ασπασίας Κράλλη που υποδύεται τη Χαρίκλεια, αναμειγνύονται πόλεις, ονόματα, λαοί, γεγονότα, με κοινό συντελεστή τον Ελληνισμό. Μας κερνάει με τις ξακουστές συνταγές της, τη ζωή της. Ποίηση και πρόζα ενώθηκαν σ’ ένα αψηλάφητο όριο, οικείο, με ισορροπία λόγου, ερμηνείας και σκηνοθεσίας.
Η Ασπασία Κράλλη θύμιζε αιγυπτιακό πορτρέτο φαγιούμ καθώς μας κοίταζε μέσα στη διαύγεια του χρόνου, τόσο ζωντανά και αληθινά, που νόμιζες ότι ανήκει στην εποχή μας. Αυτό πέτυχε ο Αλεξανδρινός Κοραής Δαμάτης με αυτό το υπέροχο κείμενο, απογυμνωμένο από περιττές φράσεις, μέσα σε μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, στο μικρό θεατράκι. Φώτισε όλα τα σκοτάδια της εποχής.
Μας συγκίνησε η φράση της Χαρίκλειας: «Μπόρεσα κι έμαθα πολλά στη ζωή μου, να μάθω να ξεχνάω δεν μπόρεσα. Σάματις το μπορεί κανείς; Εξόν από κείνους που από τα γεννοφάσκια τους έχουν δέρμα σιδερένιο, άστοργοι, δεν περνάει τίποτα μέσα τους, τίποτα, μήτε ο πόνος για θάνατο προσώπου αγαπημένου».
Η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας θα μας μείνει αξέχαστη. Μας μετέφερε μια σπάνια εικόνα της εποχής.
