Μια ιδέα που έγινε… δραματική σχολή

Ζήσαμε τρεις μικρές παραδοξότητες, προχθές, στα επίσημα εγκαίνια της δραματικής σχολής «Τεχνών Εκατό» που, με τον Λάκη Λαζόπουλο σε κεντρικό οργανωτικό ρόλο, λειτουργεί από πέρυσι κάτω από την «ομπρέλα» του ομίλου εκπαίδευσης και πιστοποίησης D group.

Παράδοξο ήταν ότι ένας φορέας που αφορά το μέλλον του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου και έχει ένα πολύ μεγάλο και πολύ αξιόλογο «καστ» θεατρανθρώπων στις τάξεις των καθηγητών του, επέλεξε να συστηθεί επισήμως με όρους που παραπέμπουν στο παρελθόν της τηλεόρασης: με μία συγκέντρωση μινι-πάρτι στη Στοά Πανταζοπούλου, όπου πλεόναζαν οι κάμερες, τα φώτα, τα ποτά και τα καναπεδάκια, αλλά όχι η κουβέντα περί θεατρικής ή κινηματογραφικής παιδείας.

Αποτέλεσμα; Η δεύτερη παραδοξότητα. Οι τηλεοράσεις ακολουθούσαν τον, ούτως ή άλλως πάντα αστραφτερό λόγω αναγνωρισιμότητας, ευστροφίας και ατάκας, Λάκη Λαζόπουλο, αλλά και 3-4 από τους άλλους παρόντες «αναγνωρίσιμους», που ουδεμία σχέση έχουν με το θέατρο και μάλλον ούτε και με τις σπουδές υποκριτικής: τον περιφερειάρχη Αττικής Γιώργο Πατούλη, τον πρώην αναπληρωτή υπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής, βουλευτή της Ν.Δ. Γιώργο Κουμουτσάκο, τον διευθυντή του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού Δημήτρη Τσιόδρα.

Να και μια τρίτη παραδοξότητα. Αν και η πρόσκληση για τα εγκαίνια όριζε ρητώς ότι η είσοδος επιτρέπεται μόνον σε εμβολιασμένους, πράγμα άλλωστε που ελεγχόταν αυστηρά στην είσοδο της στοάς, οι συνθήκες εντός αυτής δεν θύμιζαν σε τίποτα την εποχή της πανδημίας. Η «ανεμελιά», όμως, και το γεγονός ότι ελάχιστοι από τους παριστάμενους κρατούσαν αποστάσεις δεν φάνηκε να ενοχλεί τις κάμερες, που σε άλλη περίπτωση θα είχαν καταγγείλει με περίσσεια ζέση το «κορονοπάρτι».

Προχθές, όμως, είχαν άλλες προτεραιότητες: «στείλε τις κάμερες γρήγορα επάνω, στους χώρους της σχολής. Θ’ ανεβεί ο Πατούλης», υποδείκνυε μία γυναίκα στον συνεργάτη της με εξαιρετικό άγχος, τόσο που την εμπόδιζε να διακρίνει ότι έσπρωχνε επιθετικά μερικούς απ’ όσους προσπαθούσαμε να κρατήσουμε σημειώσεις. Και τι να σημειώσεις δηλαδή; Οτι κάποια στιγμή το μάτι μας πήρε την άφιξη της Σμαράγδας Καρύδη και του Σπύρου Μπιμπίλα; Εξαιρετικά λίγα ειπώθηκαν, άλλωστε, κι από το μικρό βήμα που είχε στηθεί μέσα στη στοά. Κυρίως ο πρόεδρος του Ομίλου, Δημήτρης Δρεπάνης, μίλησε για τη «μεγαλύτερη θεατρική σχολή των Βαλκανίων» (μεγαλύτερη κατ’ αρχάς κυριολεκτικά, αν σκεφτεί κάποιος πως ο χώρος που φιλοξενείται στον 3ο όροφο καλύπτει 800 τ.μ., περιλαμβάνοντας αρτιότατα στούντιο, σύγχρονα ψηφιακά μέσα διδασκαλίας, ειδικά πατώματα για μαθήματα κίνησης, χορού, σωματικού θεάτρου κ.ά.). Και εξήγησε πως αυτή δημιουργήθηκε, όταν, προ διετίας, σε μία τυχαία συνάντηση, ρώτησε τον Λαζόπουλο: «έχεις κάποια ενδιαφέρουσα ιδέα;» κι εκείνος απάντησε «αν αποφασίσεις να επενδύσεις στον πολιτισμό και βάζεις τα λεφτά, έχω».

Ο κ. Δρεπάνης έκανε και μια μικρή αναδρομή στην καλλιτεχνική – ιστορική «πατίνα» της Στοάς Πανταζοπούλου, γνωστής στους παλιούς Αθηναίους ως «στοάς 7ης Τέχνης», καθώς εκεί στεγάζονταν τα γραφεία κινηματογραφικών παραγωγών και τα γραφεία παραγωγής ταινιών και μπαινόβγαιναν διάσημοι ηθοποιοί της εποχής. Και μάλιστα «σ’ έναν από τους χώρους στον (3ο) όροφο ραβόταν και ντυνόταν η Αλίκη Βουγιουκλάκη».

Με τον απέραντο σεβασμό στη μνήμη της Αλίκης Βουγιουκλάκη, η σχολή «Τέχνη 100» περιλαμβάνει σήμερα ανάμεσα στους καθηγητές της ηθοποιούς μεγαλύτερου, θεατρικού τουλάχιστον, κύρους, όπως οι Δημήτρης Καταλειφός, Σοφία Φιλιππίδου, Μαρία Κεχαγιόγλου, Εύη Σαουλίδου, Αννα Μάσχα, Χάρης Φραγκούλης, Μιχάλης Σαράντης, Βασίλης Μπισμπίκης κ.α. αλλά και κινηματογραφικού κύρους, όπως π.χ. ο Αλέξανδρος Βούλγαρης. Τη διεύθυνση σπουδών της σχολής έχει αναλάβει ο Δημήτρης Κουρούμπαλης και τη διεύθυνση γενικώς η Φρόσω Κορρού.

Στο σημείωμα που εξηγεί το όραμά του ο Λαζόπουλος επισημαίνει: «Με ένα διαφορετικό σκεπτικό λειτουργίας, κάλεσα ανθρώπους να συμπορευτούμε. Οι καθηγητές στη σχολή έχουν αυτοτέλεια του οράματός τους, συνεννοούνται και συνδημιουργούν με τους μαθητές, είναι παρόντες όχι με το ζόρι, αλλά με βεβαιωμένη την επιθυμία τους. Οι μαθητές διαχειρίζονται εξ ολοκλήρου τον διαδικτυακό ραδιοφωνικό σταθμό μας, έχουμε τακτική επαφή μαζί τους, μας λένε τι χρειάζονται και τι μπορούμε να κάνουμε για εκείνους. Εμείς τους προσφέρουμε ένα πρόγραμμα καλλιτεχνικής εκπαίδευσης με ποικιλία θεματική και εκφραστική, με περισσότερες ώρες και δασκάλους στα ίδια δίδακτρα, σε ένα σύγχρονο πλαίσιο υποχρεωτικής παρακολούθησης όλων των μαθημάτων και μη αποδοχής αδικαιολόγητων απουσιών».

H σχολή έχει καθιερώσει τα αγγλικά ως υποχρεωτικό μάθημα (δωρεάν στο πρώτο έτος και με 50% έκπτωση στο δεύτερο και στο τρίτο έτος), έχει μαθήματα παιδικού κι εφηβικού θεάτρου και προσφέρει τη δυνατότητα μεταπτυχιακών για ηθοποιούς, αυτόνομων σεμιναρίων για όποιον ενδιαφέρεται και θεατρικού εργαστηρίου ακόμα και για ενήλικες που δεν σκοπεύουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με την υποκριτική.

Πάντως, προχθές, απέναντι στις κάμερες ο Λάκης Λαζόπουλος μίλησε λιγότερο γι’ αυτά και περισσότερο για θέματα που κάνουν τηλεοπτική «γκέλα», όπως για το αν ο Μουτσινάς κάνει πολιτική σάτιρα ή για την απόφαση του Αρη Σερβετάλη, μετά τη δημοσιοποίηση των μέτρων που αποκλείουν μη εμβολιασμένους θεατές, να αποχωρήσει από την παράσταση του «Ρινόκερου». «Εχω δηλώσει και εγώ ότι δεν μπορώ να παίζω μόνο για εμβολιασμένους. Στο λεωφορείο, στην εκκλησία, στο κρεοπωλείο μπορούν να μπαίνουν όλοι, γιατί δεν μπορούν να μπουν στο θέατρο; Αυτά τα μέτρα-μη μέτρα δημιουργούν σύγχυση…», είπε. Το σκεπτικό τόσο του Σερβετάλη όσο και του ιδίου είναι, βέβαια, επίσης ένα ενδιαφέρον θεατρικό «μάθημα».