Μια θεατρική περιπέτεια αβίαστου γέλιου

Οι θεατρικές επιλογές μας εν τέλει θέλουν και λίγη τύχη αλλά και αρτιμέλεια. Τύχη, διότι είναι αναμφίβολα δύσκολο να επιλέξεις θεατρική παράσταση ανάμεσα στις περίπου 1.200. Τα «ονόματα» δεν είναι πάντα εγγύηση. Δεν είμαστε και σε οικονομική κατάσταση που να αφήνουμε να φεύγει άκλαυτο το 20ευρο.

Φέτος την πάτησα και σε θέατρα, αλλά δυστυχώς και σε βιβλία. «Θάμπωσε ο νους» συγγραφέων και θεατρικών παραγωγών και γύρισε το δικό μου μάτι. Κι αν δεν με συγκρατούσε εκείνο το «μετά την απομάκρυνση από το ταμείο…», θα πήγαινα να ζητήσω πίσω τα λεφτά μου από τον εκδοτικό οίκο, ο οποίος δεν με προστάτεψε από τον ανέμπνευστο -τουλάχιστον αυτήν την περίοδο- συγγραφέα που εκμεταλλεύτηκε το όνομά του ή από τον θεατρικό επιχειρηματία που στο κυνήγι του θεατή επιστράτευσε τους κράχτες του.

Πριν από λίγες όμως στάθηκα παραπάνω από τυχερή που επέλεξα να παρακολουθήσω την «Κατάρα της Ιρμα Βεπ», στο θέατρο «Βρετάνια». Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος και ο Φάνης Μουρατίδης, ένα εκπληκτικό δίδυμο, επί δύο ώρες μπλεγμένοι σε κωμικές καταστάσεις και ανατροπές, αμέτρητα λογοπαίγνια, ταχύτατες μεταμφιέσεις, γέμισαν τη θεατρική αίθουσα με το ακατάπαυστο γέλιο του κοινού.

Πώς να περιγράψεις το υπέροχο λίκνισμα και τα ηχάκια του Χαραλαμπόπουλου όταν υποδυόταν την εύθραυστη Αλμπα; Ή τον στομφώδη Εντγκαρ από τον Φάνη Μουρατίδη, που θα τον ζήλευε ακόμη και ο Μελ Μπρουκς;

Πάθος και μυστήριο, μεταφυσικό στοιχείο και λυκάνθρωποι, μούμιες και… αποκαλύψεις και επιτέλους αβίαστο γέλιο!

Ο συγγραφέας του έργου Τσαρλς Λάντλαμ (1943-1987) ήταν άλλωστε «ακραία άφθονος» ως άνθρωπος αλλά και ως ηθοποιός, γι’ αυτό εγκατέλειψε με την προτροπή των καθηγητών του την υποκριτική και ασχολήθηκε με τη σκηνοθεσία. Και για να χωρέσουν το πάθος του και η τρέλα του, «το πνεύμα, η παρωδία, η φάρσα, το μελόδραμα και η σάτιρα», ίδρυσε το πρωτοποριακό Ridiculous Theatre Company στη Νέα Υόρκη. «Κανενός δεν του έχουν υποσχεθεί το “αύριο”», συνήθιζε να λέει. Ένα αύριο που το έχασε μόλις στα 44 του από ΑΙDS, αφήνοντας ωστόσο 29 έργα.

Εξαιρετική η σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα και ανυπέρβλητη η μετάφραση από τους Λάκη Λαζόπουλο, Κωνσταντίνο Αρβανιτάκη, Ακη Σακελλαρίου και Μαριλένα Παναγιωτοπούλου. Χωρίς δεύτερη σκέψη, προσέλθετε, αλλά μόνον αν είστε αρτιμελείς διότι δεν υπάρχει πρόσβαση για ΑμεΑ.

Δεν είναι το μοναδικό θέατρο που αδιαφορεί για τους μειωμένης κινητικότητας συνανθρώπους μας. Και είναι αυτοί οι ίδιοι επιχειρηματίες που πρώτοι θα χαρακτηρίσουν απάνθρωπη πόλη την Αθήνα. Επίσης να έχετε υπόψη σας ότι οι ταξιθέτριες ζητούν φιλοδώρημα.