Μιούζικαλ για κεραυνοβόλο έρωτα

Ομορφο ζευγάρι ο Ράιαν Γκόσλινγκ και η Εμα Στόουν, ζουν ένα ρομαντικό λαβ στόρι με μπόλικο τραγούδι και χορό στο «La La Land», που τους οδηγεί ολοταχώς προς τα Οσκαρ.

La La Land    ★★★★½☆

(ΗΠΑ, 2016, 128΄)

• σκηνοθεσία: Ντέιμιεν Σαζέλ
• ηθοποιοί: Ράιαν Γκόσλινγκ, Εμα Στόουν, Ρόουζμαρι ΝτεΓουιτ, Τζέι Κέι Σίμονς, Τζον Λέτζεντ

Εδώ στο Χόλιγουντ όλοι λατρεύουν τα πάντα και δεν δίνουν αξία σε τίποτα. Αυτή η ατάκα του Σεμπ – Ράιαν Γκόσλινγκ δεν ξεκολλά από το μυαλό απ’ όταν ακούγεται, νωρίς στην ταινία, όχι μόνο γιατί είναι μια υπέροχα διατυπωμένη αλήθεια, αλλά κυρίως γιατί μοιάζει να εκφράζει ιδανικά τη φιλοδοξία του Ντέιμιεν Σαζέλ σ’ αυτήν την τρίτη (μετά και την επιτυχία του «Whiplash»), ταινία του: να τιμήσει, με θαυμασμό, σεβασμό και αγάπη, την παράδοση του σινεμά. Και των love stories.

Το «La La Land», που έκανε την πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ Βενετίας και τώρα τρέχει ολοταχώς προς τα Οσκαρ (θα ευχόμασταν και για την πολύπλοκη, σαρωτική ερμηνεία της Εμα Στόουν), είναι μια ταινία που ερωτεύεται κανείς κεραυνοβόλα, από την εναρκτήρια σεκάνς της.

Καθώς χιλιάδες αυτοκίνητα είναι μπλοκαρισμένα στην κίνηση των αυτοκινητοδρόμων του Λος Αντζελες και οι μοναχικοί οδηγοί αποφασίζουν ν’ ανατρέψουν την ανία, ανοίγοντας τις πόρτες και ξεσηκώνοντας ένα γεμάτο ενέργεια μουσικοχορευτικό νούμερο στην άσφαλτο, τα μάτια βουρκώνουν πρώιμα:

όχι γιατί η σκηνή έχει τίποτα το συγκινητικό, αντιθέτως είναι τρομερά διασκεδαστική, αλλά γιατί στο μυαλό έρχονται όλα τα «might have been», όλα τα «κάθε πέρσι και καλύτερα», όλη η νοσταλγία ενός πανέμορφου παρελθόντος, που σε γενικές γραμμές υπήρξε μόνο στο σινεμά, στην ηρωική τέχνη του πληθωρικού κινηματογράφου, που φτιάχνει τη δική του, καλύτερη πραγματικότητα. Κι αυτό, περίπου, αφηγείται και η ίδια η ταινία.

Καθαρόαιμο μιούζικαλ, το φιλμ εκτυλίσσεται στις τέσσερις εποχές του χρόνου (αλλά όχι της ίδιας χρονιάς) και παρακολουθεί τη Μία, που θέλει να γίνει ηθοποιός, και τον Σεμπάστιαν, που είναι μουσικός, λάτρης της τζαζ και «ξοδεύεται» σε εμπορικά gigs ώσπου να μπορέσει ν’ ανοίξει το δικό του τζαζ μπαρ. Οι δυο τους γνωρίζονται, ερωτεύονται και προσπαθούν να δουν πώς η σχέση τους και τα όνειρά τους μπορούν να συμβαδίσουν.

Η ταινία είναι μιούζικαλ «όπως παλιά», ο Σαζέλ δεν υπονομεύει, δεν εκσυγχρονίζει, δεν «ερμηνεύει» το είδος. Αντίθετα, φτιάχνει το δικό του κλασικό μιούζικαλ, όπως τα έκανε το Χόλιγουντ το ’50 ή, ακόμα περισσότερο, ο Ζακ Ντεμί το ’60.

Το να χορεύεις ξαφνικά εκεί όπου βρίσκεσαι ή να χοροπηδάς με τις κλακέτες σου ή να κάνεις άλματα ώς τον έναστρο ουρανό ή να διακόπτεις τον λόγο σου για να πιάσεις το τραγούδι, είναι κι εδώ τόσο αλλόκοτο και τόσο χαριτωμένο όσο ήταν πάντα. Η μόνη γοητευτική διαφορά είναι ότι ο Σαζέλ (όπως κι ο Ντεμί) γυρίζει την ταινία του σε πραγματικά locations, στα αληθινά σημεία του Λος Αντζελες όπου εκτυλίσσεται η ιστορία του και όχι μέσα σε στούντιο.

Τα στούντιο, το ένδοξα, τεράστια και παλιά πολυσύχναστα, τα χρησιμοποιεί κι αυτά ως locations, με τρόπο αληθινά δημιουργικό, ως μέρος του σύγχρονου τερέν του. Το εκπληκτικό κατασκεύασμά του, γεμάτο από εικαστικές υπερβάσεις, φαντασία και χρώμα, υποστηρίζεται ιδανικά από τη σινεμασκόπ (τι άλλο;) φωτογραφία του Σουηδού Λάινους Σάντγκρεν (που υπέγραψε και τα «American Hustle» και «Joy» του Ντέιβιντ Ο. Ράσελ).

Η αγάπη της ταινίας για τη μουσική και ειδικά την τζαζ, που είναι συνυφασμένη με την ιστορία της, εκφράζεται θαυμάσια από το soundtrack του Τζάστιν Χέργουιτς. Ο Ράιαν Γκόσλινγκ είναι στα πιο σαγηνευτικά του, ενώ η Εμα Στόουν στήνει μια ερμηνεία ευμετάβλητη, ευάλωτη, αληθινά σπουδαία.

Μέσα στο ακαταμάχητό περίβλημά της, όμως, η ταινία του Σαζέλ είναι γεμάτη ρομαντισμό και χιούμορ, είναι η ρομαντική κομεντί που θα ήθελες να δεις για να σου φτιάξει το κέφι. Και είναι ένα love story με μεγάλη ψυχή που, ευτυχώς, δίνει τη σημασία που χρειάζεται στο σενάριό του κι επιβεβαιώνει την αξία του με τη γλυκιά μελαγχολία του φινάλε του, παραδοχή των κανόνων όχι του σινεμά, αυτή τη φορά, αλλά της ζωής.

Η κόκκινη χελώνα   ★★½☆☆☆

La tortue rouge, Γαλλία, Βέλγιο, Ιαπωνία, 2016, 80΄

• σκηνοθεσία: Μισέλ Ντιντόκ ντε Γουίτ

Στην πρώτη του ευρωπαϊκή συμπαραγωγή, το θρυλικό ιαπωνικό στούντιο animation, το Ghibli του Χαγιάο Μιγιαζάκι, παρουσιάζει μια απόλυτα μινιμαλιστική, σχεδόν ναΐφ και γι’ αυτό γεμάτη σοφία ταινία για τον αέναο κύκλο της ζωής.

Βραβευμένη στις Κάνες αλλά και νικήτρια του βραβείο κοινού στις Νύχτες Πρεμιέρας, η ταινία παρακολουθεί έναν ναυαγό σ’ ένα νησί γεμάτο δέντρα, καβουράκια και ησυχία, καθώς συναντά μια κόκκινη θαλάσσια χελώνα, που, ίσως, ενσαρκώνει τη μοίρα του. Χωρίς καθόλου λόγο, απευθύνεται σε κοινό κάθε ηλικίας, έτοιμο να μαγευτεί από την απλότητα των εικόνων και της ιστορίας.

Βαϊάνα   ★★½☆☆☆

(Moana, ΗΠΑ, 2016, 107΄)

• σκηνοθεσία: Ρον Κλέμεντς, Τζον Μάσκερ

Με τις φωνές των: Αουλίι Κραβάλο, Ντουέιν Τζόνσον, Τεμουέρα Μόρισον, Νικόλ Σέρζινγκερ / στα ελληνικά: Μαρίνα Σάττι, Μιχάλης Κουινέλης, Δημήτρης Πακσόγλου

Σ’ ένα απομονωμένο νησί του Ειρηνικού, η νεαρή κόρη του αρχηγού αποφασίζει να κάνει το απαγορευμένο: να ταξιδέψει με μια βάρκα προς τα πέρατα του Ωκεανού για να βρει νέα γη και περισσότερα ψάρια. Απρόθυμος σύντροφός της στο ταξίδι, ο ημίθεος Μάουι, που έχει κι αυτός τις δικές του ανασφάλειες!

Γεμάτη τροπικάλια μουσική, με μια χαριτωμένη, ατίθαση ηρωίδα και γενναιόδωρο χιούμορ, το νέο animation της Disney δεν διακρίνεται για την πρωτοτυπία του, αλλά προσφέρει τον τρόπο να κάνετε εύκολα τα Χριστούγεννά σας… εξωτικά!

Η Ρόζα της Σμύρνης   ★½☆☆☆☆

(Ελλάδα, Τουρκία, 2016, 100΄)

• σκηνοθεσία: Γιώργος Κορδέλλας
• ηθοποιοί: Τάσος Νούσιας, Λήδα Πρωτοψάλτη, Ευγενία Δημητροπούλου, Γιλμάζ Γκρουντά, Γιούλικα Σκαφιδά, Τζεμ Ακσακάλ

Ο Γιώργος Κορδέλλας, της «Αναστασίας» και του «Απόντα» μεταξύ άλλων, κάνει την πρώτη κινηματογραφική ταινία του, διασκευάζοντας το μυθιστόρημα του Γιάννη Γιαννέλλη-Θεοδοσιάδη, «Ισμαήλ & Ρόζα».

Η ιστορία συναντά τη Σμυρνιά Ρόζα στην Αθήνα του ’80, όπου ζει με την εγγονή της, κρατώντας επτασφράγιστο το μυστικό που έχει καθορίσει τη ζωή της. Και το οποίο, σαν πολύτιμο αναμνηστικό κρυμμένο σε συρτάρι, θα κάνει την καθηλωτική εμφάνισή του.

Η πρόθεση του Κορδέλλα, να χτίσει μια ιστορία για την εγγύτητα -και όχι την εχθρότητα- των Ελλήνων και των Τούρκων στο κοινό τους παρελθόν, γίνεται εμφανής. Το ίδιο και η κοσμοπολίτικη διάθεσή του, στα γυρίσματα στην Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη. Ωστόσο το σενάριό του δεν έχει τη δύναμη ή τη συγκρότηση που θα χτίσει αληθινό ενδιαφέρον και συγκίνηση στον θεατή, ή που θα του ξυπνήσει ιδέες διαφορετικές από τις αφηγήσεις της γιαγιάς του και οι ηθοποιοί του παίζουν ο καθένας στο ύφος του, χωρίς μεταξύ τους συνοχή.

Κρυφή ομορφιά   ★½☆☆☆☆

(Collateral Beauty, ΗΠΑ, 2016, 97΄)

• σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Φράνκελ
• ηθοποιοί: Γουίλ Σμιθ, Εντουαρντ Νόρτον, Κέιτ Γουίνσλετ, Μάικλ Πένια, Ελεν Μίρεν, Ναόμι Χάρις

Ενας επιχειρηματίας χάνει την κόρη του, στην απόγνωσή του γράφει επιστολές στον Χρόνο, τον Θάνατο και στην Αγάπη και οι συνέταιροί του βάζουν ηθοποιούς να υποδυθούν τις τρεις αυτές έννοιες και να του απαντήσουν. Συλλογή από επώνυμους ηθοποιούς σ’ ένα ανόητο και γεμάτο υπερβολή μελόδραμα με τη δικαιολογία του ανθρωπιστικού πνεύματος μέσα στην εορταστική περίοδο.

Η μπαλαρίνα και ο μικρός εφευρέτης

(Ballerina, Γαλλία, Καναδάς, 2016, 89΄)

• σκηνοθεσία: Ερικ Σάμερ, Ερικ Γουόριν

Στη Γαλλία του περασμένου αιώνα, η μικρή Φελίσια που ονειρεύεται να γίνει χορεύτρια και ο φίλος της, ο Βίκτορ, που σκοπεύει να γίνει σπουδαίος εφευρέτης, το σκάνε από το ορφανοτροφείο όπου ζουν, για το Παρίσι, όπου ελπίζουν ότι τα όνειρά τους θα γίνουν πραγματικότητα. Η (μόνο) παιδική επιλογή για τις μέρες των γιορτών.