Εχετε στο μυαλό σας τον Νίκο Περάκη της «Λούφας» και των «Σειρήνων στο Αιγαίο»; Τον έχετε ταυτίσει με κωμωδίες που «βανδαλίζουν με τρυφερότητα» την ελληνική πραγματικότητα, όπως εύστοχα παρατήρησε χθες ο διευθυντής του Φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας», Λουκάς Κατσίκας;
Μια βόλτα (μέχρι το Σάββατο) στο Ινστιτούτο Γκέτε θα σας αποκαλύψει μια λίγο-πολύ άγνωστη πτυχή του. Τότε που έκανε, όπως λέει και ο ίδιος, «το πρώτο» του επάγγελμα, στη Γερμανία, ήταν δηλαδή σχεδιαστής, production designer, σκηνογράφος, πείτε το όπως θέλετε, και συνεργαζόταν με ονόματα όπως ο Φόλκερ Σλέντορφ και η Μαργκαρέτε φον Τρότα.
Μην ξεχνάμε ότι οι σπουδές του (Σχολή Καλών Τεχνών Μονάχου) δεν τον προόριζαν να βλέπει τον κόσμο μέσα από μια κάμερα.
Η εγκατάσταση «Films on Pinboards», που εντάσσεται στο πρόγραμμα των «Νυχτών Πρεμιέρας», είναι ένας «καρφιτσοπίνακας» μήκους τριάντα επτά μέτρων, που χώρεσε ντοκουμέντα από όλες τις ταινίες που σχεδίασε ή γύρισε. Από το 1970 ώς το 2011.
Μοιραία, τα σχέδια, οι αφίσες και οι φωτογραφίες από τη «γερμανική» περίοδό του έχουν τη γοητεία της αποκάλυψης, του «εξωτικού». Το υλικό, πάλι, από την «ελληνική» δουλειά του προσφέρει τη συγκίνηση του οικείου, του «για δες, ήμουν κι εγώ εκεί».
Ο Νίκος Περάκης δεν μας έχει συνηθίσει, πάντα ειρωνικός και αποστασιοποιημένος, σε προσωπική έκθεση και εκμυστηρεύσεις. Τη Δευτέρα το βράδυ όμως, «αναγκάστηκε» να ξεναγήσει το κοινό στο «Films on Pinboards» (παρόντες και οι αιώνιοι φίλοι του, Γιώργος Πανουσόπουλος και Γιώργος Τσεμπερόπουλος).
Είπε ιστορίες, επισήμανε τις πιο «πικάντικες» λεπτομέρειες. Ηταν τότε που, τελειώνοντας το στρατιωτικό του, εν μέσω χούντας, ξαναγύρισε στη Γερμανία και βιοποριζόταν αναλαμβάνοντας «σχέδια» για το σινεμά. Κάθε είδους σχέδια.
Να τα δόρατα, τα κράνη και οι περικεφαλαίες που έφτιαξε για το «Das Goldene Ding» (1972), με θέμα την Αργοναυτική Εκστρατεία, όπου είχε βάλει το χεράκι του παντού (σενάριο, σκηνοθεσία, κοστούμια) και είδε και πρώτη φορά το όνομά του σε αφίσα.
Να τη και η πρώτη του συνεργασία με τον Σλέντορφ, στo «Strohfeuer», του οποίου ο μεγάλος Γερμανός είχε γράψει το σενάριο μαζί με την τότε σύζυγό του Μαργκαρέτε φον Τρότα, για να ανοίξει ο δρόμος για επόμενες δουλειές τους.
«Στη “Χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ” κάποια στιγμή αναγκάστηκα να εγκαταλείψω την παραγωγή, γιατί ο Σλέντορφ παρααργούσε να βρει την ιδανική του πρωταγωνίστρια στο πρόσωπο της Ανγκελα Βίνκλερ κι έπρεπε να αρχίσω την πρώτη μου ταινία, το “Bomber & Paganini”», είπε ο Περάκης.
Στο θρυλικό όμως «Ταμπούρλο», ήταν παρών παντού, στα γυρίσματα σε Γκντανσκ και Γαλλία. Τι ωραίες οι φωτογραφίες με τον Σλέντορφ και τον Γκίντερ Γκρας, να και μια καταπληκτική, όπου ο Περάκης έχει πάρει (για τεχνικούς λόγους) τη θέση του 11χρονου ηθοποιού που έπαιζε τον νάνο Οσκαρ Ματσεράτ! Και, φυσικά, δεν λείπουν τα τεκμήρια από το «The Voyager» (1990), τότε που ο Ελληνας production designer έφερε τον Σλέντορφ για γυρίσματα στον Πειραιά, μαζί με τον Σαμ Σέπαρντ και τη Ζιλί Ντελπί.
Το πολιτικό κλίμα της εποχής είναι διάχυτο. Εξώφυλλα του «Der Spiegel» με τρομοκράτες, αλλά κι ένα Τείχος του Βερολίνου φτιαγμένο από τα χέρια του Περάκη, λίγο πιο πέρα από το αληθινό, για μια σάτιρα με ήρωα Ανατολικογερμανό που έχει από μια γκόμενα σε κάθε μεριά της πόλης.
Αυτές όμως που εκπλήσσουν είναι οι ζωγραφιές γυναικών με κρινολίνα και ανδρών με ημίψηλα και ρεντικότες. Ειναι για ταινίες εποχής με δούκισσες και κόμητες, που τον έστελναν για ρεπεράζ σε παλάτια, καζίνα και χλιδάτα ξενοδοχεία (όπως μια μίνι σειρά με τη Ρίτα Τάσινγκαμ, βασισμένη στο «Felix Krull» του Τόμαν Μαν).
Θέλει ώρα για να ανακαλύψετε τους θησαυρούς στον «καρφιτσοπίνακα» του Περάκη. Αξίζει τον κόπο. Δύο ακόμα tips: το καρδιογράφημα, που τον οδήγησε να βάλει «μπαλονάκι» μετά τα γυρίσματα της ταινίας «Ψυχραιμία» (2007), αλλά και ένας λίβελλος για τη «Λούφα» στο περιοδικό «Στρατηγικαί Μελέται», με τίτλο «Ο διασυρμός των Εν. Δυνάμεων».
