Μπορεί η συντηρητική επαρχιακή κοινωνία να αποδεχτεί την αγάπη δύο κοριτσιών; Η Κατρίν Κορσινί δημιουργεί την «Ομορφότερη εποχή», ένα τρυφερό ρομάντζο με φόντο τη γυναικεία χειραφέτηση στη Γαλλία, αρχές της δεκαετίας του ’70.
Η ομορφότερη εποχή ★★☆☆☆
(La Belle Saison, Γαλλία, Βέλγιο, 2015, 105’)
- σκηνοθεσία: Κατρίν Κορσινί
- ηθοποιοί: Σεσίλ ντε Φρανς, Ιζια Ιζελέν, Νοεμί Λβοβσκί
Υπάρχει η εποχή της σποράς κι η εποχή του θέρους. Υπάρχει η εποχή για επανάσταση κι εκείνη για αναμονή. Εναν καθηλωτικό έρωτα που ξυπνά πρώιμα, για τον καιρό του αλλά και για τις ηρωίδες του, περιγράφει η Κατρίν Κορσινί στη νέα της ταινία, γεμάτη ομορφιά, πάθος και μια γλυκιά, φυσική μελαγχολία.
Βρισκόμαστε στο 1971, τον καιρό που στο Παρίσι μαίνεται η διεκδίκηση της γυναικείας χειραφέτησης. Εκεί θα φτάσει η Ντελφίν, αγρότισσα από τον Νότο, και θα ερωτευτεί την Καρόλ, πρωταγωνίστρια του κινήματος. Ανέλπιστα, η Καρόλ θα αφήσει τον σύντροφό της και θα πέσει με τα μούτρα σ’ αυτή τη νέα, συναρπαστική περιπέτεια. Ο έρωτας των δυο κοριτσιών, που θα ταξιδέψει από την αεικίνητη αστική ζωή στην ύπαιθρο όπου όλα θέλουν τον χρόνο τους, θα ζεστάνει την οθόνη όπως ο ήλιος το σιτάρι.
Η φωτογραφία της σπουδαίας Ζαν Λαπουαρί δίνει τον τόνο σ’ αυτό το γοητευτικό ρομάντζο που ξετυλίγεται ελεύθερο, γυμνό, ηλιόλουστο, ανατρεπτικό με τρόπους που ξεπερνούν τα προφανή. Σ’ έναν έρωτα που εκπλήσσει, δεν υπάρχουν κανόνες για το ποιος είναι έτοιμος και ποιος όχι να τον αγκαλιάσει.
Η Σεσίλ ντε Φρανς στον ρόλο της συναρπαστικής -σαν σίφουνας- μαγευτικής Καρόλ κι η Ιζια Ιζελέν ως Ντελφίν, γήινη, ήσυχη, πυκνή σαν υγρό χώμα, στις ομοιότητες και τις αντιθέσεις τους σχηματίζουν ένα μοναδικό ζευγάρι.
Η αγροτική ζωή και η κοινωνία του συντηρητισμού και των προκαταλήψεων μιας εποχής που δεν είναι ακόμα «ώριμη» αποτυπώνονται διακριτικά: με φυσικότητα, χωρίς υπερβολές ή μεγαλόστομες δηλώσεις, τρυφερά και με αφοπλιστική ειλικρίνεια, ώς το πανέξυπνο, με μια μετρημένη, σοφή νότα αποδοχής και απώλειας, φινάλε.
Ενα ολόγραμμα για τον βασιλιά ★★½☆☆☆
(A Hologram for the King, Μεγ. Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, ΗΠΑ, Μεξικό, 2016, 98’)
- σκηνοθεσία: Τομ Τίκβερ
- ηθοποιοί: Τομ Χανκς, Αλεξάντερ Μπλακ, Σαρίτα Τσάουνταρι, Σίντσε Μπαμπέτ Κνούντσεν
«And you may find yourself in another part of the world», τραγουδάει ο Ντέιβιντ Μπερν στην εκρηκτική εναρκτήρια σκηνή της ταινίας, ένα εφιαλτικό βίντεο-κλιπ για το «Once in a Lifetime» και η αγωνία του στίχου συμπυκνώνει όλο το νόημα της νέας ταινία του Τομ Τίκβερ, βασισμένης στο κατάμαυρο μυθιστόρημα του Ντέιβ Εγκερς.
Είναι η ερώτηση που ο Αλαν του Τομ Χανκς επαναλαμβάνει σ’ όποιον συναντά: «από πού είστε;». Μια ερώτηση που μοιάζει πια παλιωμένη, σκονισμένη, σ’ έναν κόσμο όπου η γεωγραφική θέση κι η εθνική ταυτότητα υποτάσσονται στην τεχνολογία και την ανάγκη της οικονομικής επιβίωσης.
Ο Αλαν είναι IT manager, θύμα της αμερικανικής κρίσης του 2010, και στέλνεται από την εταιρεία του στη Σαουδική Αραβία για να παρουσιάσει στον εκεί βασιλιά μια πρόταση συνεργασίας σε ολόγραμμα, ιδανική για τη Μητρόπολη Οικονομίας και Εμπορίου που βρίσκεται υπό κατασκευή στην έρημο.
Σαν μια σύγχρονη διασκευή του «Περιμένοντας τον Γκοντό», ο βασιλιάς δεν έρχεται ποτέ στο ραντεβού του κι η κάθε μέρα επαναλαμβάνεται άκαρπη, ενώ ο Αλαν, με σύντροφο τον οδηγό του, τον Γιουσέφ, που είναι ντόπιος αλλά λατρεύει την αμερικανική ποπ και σπούδασε στην Αλαμπάμα, έχει τις πιο αλλόκοτες συναντήσεις με τους πιο απρόσμενους ανθρώπους.
Με μια από τις αληθινά γενναιόδωρες ερμηνείες του Τομ Χανκς στο κέντρο της, η ταινία του Τίκβερ ξετυλίγεται μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, σαν σ’ έναν κόσμο που βρίσκεται σε μόνιμο τζετ λαγκ. Οι εικόνες του, μια σχηματική αποτύπωση του υπαρξιακού κενού, γεμίζουν την οθόνη σαν σουρεαλιστικοί πίνακες, ενώ το γεγονός ότι είναι απολύτως ρεαλιστικές τις κάνει ακόμα πιο ιδιόρρυθμες.
Παίζοντας μεταξύ θρίλερ και κωμωδίας, μεταξύ χρονικών πεδίων, μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, ο Τίκβερ, πάντα φιλόδοξος και αναμφισβήτητα εμπνευσμένος, πλησιάζει στο να κάνει την απόλυτη ταινία της δεκαετίας, ένα αριστούργημα για το μετέωρο του σημερινού ανθρώπου, που ξεριζώνεται για οικονομικούς λόγους, που νιώθει αμηχανία μπροστά στην παγκοσμιοποίηση, που δεν ξέρει πού ανήκει ενώ θέλει να ανήκει κάπου.
Πλησιάζει, γιατί με μια τόσο μεγάλη πρόκληση, δεν μπορεί να αποφύγει τις καρικατούρες και τα στερεότυπα, αμβλύνοντας απογοητευτικά την προβληματική του στο τελευταίο μέρος της ταινίας.
Ο θρύλος του Ταρζάν ★★☆☆☆
(The Legend of Tarzan, ΗΠΑ, 2016, 110’)
- σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Γέιτς
- ηθοποιοί: Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, Μάργκο Ρόμπι, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Κριστόφ Βαλτς, Τζιμόν Χούνσου
Αν κάτι παραμένει θρυλικό στη νέα αυτή απόδοση της ιστορίας του Εντγκαρ Ράις Μπάροουζ είναι το κορμί του Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, γύρω από το οποίο σμιλεύεται ολόκληρη η ταινία.
Ο Τζον Κλέιτον έχει πια παντρευτεί την Τζέιν του και ζει στην έπαυλη των Γκρέιστοουκ στην Αγγλία. Ομως το κοινωνικό χρέος και η απλή νοσταλγία θα ξαναφέρουν το ζευγάρι στην Αφρική: φαινομενικά ο «Ταρζάν» επιστρέφει ως απεσταλμένος της κυβέρνησης, ουσιαστικά όμως, μαζί με τον Αμερικανό Τζορτζ Γουόσινγκτον Γουίλιαμς, θέλει να διερευνήσει τα αποικιοκρατικά εγκλήματα που διαπράττει εκεί ο Βέλγος στρατηγός Ρομ.
Εν μέρει σίκουελ της γνωστής ιστορίας, εν μέρει πρίκουελ χάρη σε μια σειρά από –νοτισμένα από πόθο– flash backs, η ταινία δεν προσθέτει κάτι καινούργιο στον μύθο, αντίθετα επενδύει στο ότι το κοινό γνωρίζει ήδη τα βασικά στοιχεία και τους ήρωες.
Μπορεί η Τζέιν να απεικονίζεται ελαφρώς πιο δυναμική, μπορεί μια μεγαλύτερη έμφαση να πέφτει στη σχέση του Ταρζάν με τον κόσμο των ζώων και στην ανησυχία του για την προστασία του περιβάλλοντος, όμως αυτή είναι μια αφηγηματική περιπέτεια πιο επιδερμική από το «Greystoke» του Χιου Χάντσον, αποφεύγοντας ακόμα και τα προφανή φυλετικά ζητήματα.
Υπάρχουν εντυπωσιακές σκηνές δράσης (κορυφαίο το ιλιγγιώδες τρέξιμο πάνω στα κλαδιά ενός γιγαντιαίου δέντρου), αλλά τα ψηφιακά εφέ, δεδομένης της τελειότητας μιας αντίστοιχα φυσιολατρικής ταινίας όπως το «Βιβλίο της ζούγκλας», προδίδουν την κατασκευή τους, ακόμα περισσότερο όταν γυρίζουν την «Τζέιν» και τον «Τζον» αρκετά χρόνια πίσω, τότε που εκείνη είχε κοτσίδα κι εκείνος… dreadlocks!
Κι έτσι επιστρέφουμε στο αληθινό αβαντάζ του νέου Ταρζάν, που δεν είναι άλλο από τη διάπλαση του πρωταγωνιστή του, που ξεπερνά την τελειότητα των cgi και των θαυμάτων της φύσης.
Το μυστικό που έμεινε κρυμμένο ★★☆☆☆
(Boomerang, Γαλλία, 2015, 101’)
- σκηνοθεσία: Φρανσουά Φαβρά
- ηθοποιοί: Λοράν Λαφίτ, Μελανί Λοράν, Οντρέ Ντανά
Μεταφορά του best-seller της Τατιάνα Ντε Ρονέ («Το κλειδί της Σάρας»), που έχει λίγο απ’ όλα: μυστήριο, ταξίδι στο σκοτεινό παρελθόν, οικογενειακό δράμα, έφηβη κόρη σε αδιέξοδο, μεσήλικα πατέρα σε αδιέξοδο, κωμικά στοιχεία, ταξίδια, θέρετρα, θάνατο, σεξ κι ένα μυστικό που τελικά δεν μένει κρυμμένο.
Ο Αντουάν έχει μόλις χωρίσει και, μαζί με την αδελφή του, Αγκατά, κρυφά από τον αποστασιοποιημένο πατέρα τους, αποφασίζουν να ανακαλύψουν την αλήθεια για τον θάνατο της μητέρας τους που συνέβη ακριβώς πριν από 30 χρόνια. Η έρευνα θα φέρει στο φως στοιχεία που κανείς δεν είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει.
Εκείνο που ξεκινά σαν μια ατμοσφαιρική ιστορία οικογενειακού μυστηρίου, εκτυλίσσεται σ’ ένα διαρκώς κλιμακούμενο σερί σκηνοθετικών υπερβολών, φλυαρίας και έλλειψης σεναριακής πειστικότητας, που αφήνει τους θαυμάσιους πρωταγωνιστές του να τα βγάλουν πέρα μόνοι κι αβοήθητοι.
Κάθαρση: έτος εκλογών
(The Purge: Election Year, ΗΠΑ, Γαλλία, 2016, 105’)
- σκηνοθεσία: Τζέιμς ΝτεΜόνακο
- ηθοποιοί: Φρανκ Γκρίλο, Ελίζαμπεθ Μίτσελ, Μικέλτι Γουίλιαμσον
Τρίτη κινηματογραφική «Κάθαρση», άλλη μια ματωμένη βουτιά στη μέρα όπου η Αμερική νομιμοποιεί τη δολοφονία, προκειμένου η κοινωνία της να εκτονώνεται και να παραμένει φιλήσυχη την υπόλοιπη χρονιά. Αυτή τη φορά, ο Λίο Μπαρνς προσλαμβάνεται ως επικεφαλής της ασφάλειας της γερουσιαστού Τσάρλι Ρόαν, η οποία είναι φαβορί για τις προεδρικές εκλογές, χάρη στην υπόσχεσή της να καταργήσει την Ημέρα της Κάθαρσης μια και καλή.
Η Ρόαν στοχοποιείται από την υπάρχουσα κυβέρνηση και όταν έρχεται ακόμα μια νύχτα Κάθαρσης, θα πρέπει, με τη βοήθεια του Μπαρνς, να καταφέρει να επιβιώσει, αν θέλει να αλλάξει στο μέλλον τα πράγματα. Χαρακτηριστική b-movie τρόμου, που συνδέει αυτή τη φορά τα χαμηλότερα βίαια ένστικτά μας με μια καυστική πολιτική σάτιρα της αμερικανικής κοινωνίας στα πρόθυρα των εκλογών.
