Από τον πάγκο στο γήπεδο

Το είπαν και το έκαναν. Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβαν τα καθήκοντά τους στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, η Ελίζ Ζαλαντό (γενική διευθύντρια) και ο Ορέστης Ανδρεαδάκης (διευθυντής) είχαν στόχο να αξιοποιήσουν το ταλέντο και την εμπειρία στελεχών που μέχρι τώρα ήταν κάπως αφανή, αν και στην ουσία ήταν συνδημιουργοί της μεγάλης διοργάνωσης.

Την ίδια ακριβώς πεποίθηση είχαν και όλα τα μέλη του Δ.Σ. του φεστιβάλ.

Ετσι, χθες ανακοινώθηκε επίσημα ότι ο κριτικός κινηματογράφου Γιώργος Κρασσακόπουλος αναλαμβάνει τη θέση του επικεφαλής προγράμματος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (Νοέμβριος), ενώ ο Δημήτρης Κερκινός, υπεύθυνος επί χρόνια του τμήματος «Ματιές στα Βαλκάνια», αναλαμβάνει και τη θέση του επικεφαλής προγράμματος του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ (Μάρτιος).

Σύμβουλος για καινοτόμα προγράμματα και νέες τεχνολογίες γίνεται η Γιάννα Σαρρή, η υπεύθυνη Αγοράς του φεστιβάλ.

Η δημιουργία αυτής της γερής ομάδας γύρω από τη διεύθυνση του φεστιβάλ μπορεί να φαίνεται κάτι απλό, είναι όμως μια πολύ καινούργια αντίληψη για το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Μέχρι σήμερα είχε ένα και μόνο πρόσωπο προς τα έξω: τον καλλιτεχνικό διευθυντή του.

Παρόλο που στην πραγματικότητα πάντα υπήρχαν προγραμματιστές (βασικός ανάμεσά τους ο Γιώργος Κρασσακόπουλος) που πρότειναν ταινίες.

Δηλαδή, έκαναν «ανεπίσημα» και χωρίς καμία αναγνώριση ό,τι θα κάνουν στο εξής ως επικεφαλής προγράμματος, συντονίζοντας επιπλέον και την υπόλοιπη ομάδα από 4-5 στελέχη που βλέπουν ταινίες και επισημαίνουν τις καλές.

Τις βλέπουν στα ξένα φεστιβάλ, όπου προσκαλείται το δικό μας, τις βλέπουν και σε εκατοντάδες dvd και links τα οποία καταφτάνουν συνέχεια στο φεστιβάλ από σκηνοθέτες και παραγωγούς ταινιών που μόλις ξεκινάνε την πορεία τους, δεν έχουν προβληθεί πουθενά και χτυπάνε τις καλές φεστιβαλικές πόρτες..

Ο Ορέστης Ανδρεαδάκης, που ως διευθυντής του φεστιβάλ είναι ο κυρίαρχος του καλλιτεχνικού προγράμματος, θεωρεί, όπως μας είπε, την απόφαση αναβάθμισης των τριών στελεχών του θεσμού κατ’ αρχάς «θέμα τιμής και επιβράβευσής τους».

Επειτα, γι’ αυτόν είναι και κομβικό σημείο «οργάνωσης και ουσίας, ειδικά σε εποχές που ο ανταγωνισμός μεταξύ των φεστιβάλ αυξάνει και όλοι διεκδικούν την πρωτιά των καλών ταινιών».

Και κάτι ακόμα. Δεν νιώθει ότι «απειλείται» ο δικός του ρόλος, έχει συνηθίσει στην ομαδική δουλειά και θα μπορούσε κανείς να πει ότι έχει πια ένα δεξί χέρι για το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης κι ένα αριστερό για το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ.

Ενας νέος αέρας φυσάει ήδη στο φεστιβάλ. Το κέφι είναι στα ύψη, αν και τυπικά υπάρχει άφθονος χρόνος μέχρι τη διοργάνωση του Νοεμβρίου.

Ακόμα και η κάπως υποτονική και σε ψιλοεγκατάλειψη παρουσία του στα σόσιαλ μίντια εσχάτως απέκτησε ενδιαφέρον και ζωντάνια. Ενα ποστ πρόσφατα έφτασε τα 2.800 likes.