«Η Αρτεμις, το μοναχοπαίδι του, μου είπε: “Θέλω να γράψεις με κεφαλαία ότι ήταν ΕΝΑΣ ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ” κι όταν φεύγει ένας τέτοιος άνθρωπος αφήνει μεγάλο κενό, γιατί όλοι έχουμε γαϊδουρέψει. Υπήρξα τυχερή που ήμουν κόρη του”».
Λόγια γραμμένα από την ανιψιά του ηθοποιού Γιάννη Μιχαλόπουλου σ’ ένα συγκινητικό, προσωπικό κείμενο που διαβάσαμε στην εφημερίδα «Εξπρές».
Ο Γιάννης Μιχαλόπουλος, εκτός από πολύ καλός κωμικός, με χιούμορ πηγαίο, λεπτό, φινετσάτο, απέπνεε τη φυσική ευγένεια, την αξιοπρέπεια που τον διέκρινε, όχι μόνο στους φίλους και συγγενείς αλλά και στον κόσμο που παρακολουθούσε τη δουλειά του στο θέατρο, στον κινηματογράφο, την τηλεόραση.
Ο ηθοποιός έφυγε πριν από μερικές μέρες από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών ενώ νοσηλευόταν στο νοσοκομείο ΚΑΤ. Είχε υποβληθεί σε εγχείρηση στο πόδι του αλλά λίγες ώρες μετά την ανάνηψη η καρδιά του τον πρόδωσε.
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 22 Απριλίου το 1927 και η χαρακτηριστική φωνή του, η γνώση και η σωστή χρήση των ελληνικών έγιναν η αφορμή να ξεκινήσει την καριέρα του στο ραδιόφωνο ως εκφωνητής. Στη συνέχεια τον κέρδισε η υποκριτική και το θέατρο.
Η πρώτη του εμφάνιση ήταν στον Χορό της «Λυσιστράτης» το 1951 στο Ηρώδειο, ως αριστούχος της Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Επαιξε σε πολλές παραστάσεις, ανάμεσά τους «Το έκτο πάτωμα» με τον Ντίνο Ηλιόπουλο, «Μιας πεντάρας νιάτα», «Εξορκιστής». Εχει δουλέψει μαζί με την Ελλη Λαμπέτη με την οποία υπήρξε κουμπάρος (τον είχε παντρέψει) και προσωπικός φίλος.
Στην τηλεόραση άφησε εποχή μέσα από τις σειρές «Συνήγορος», «Ορκιστείτε παρακαλώ» στη δεκαετία του 1980, όπου κρατούσε τον ρόλο του δικαστή, εξοντωμένου σε κάθε δίκη από τις τραγελαφικές ιστορίες του νεοέλληνα, καθώς επίσης στα «Παιδιά του Ζεβεδαίου».
Και τι να πούμε για τη συμμετοχή του στις ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου που παίζονται και ξαναπαίζονται στην τηλεόραση κρατώντας ζωντανή τη μνήμη αλλά και το ταλέντο σπουδαίων ηθοποιών μιας άλλης γενιάς, μιας άλλης αντίληψης και ηθικής. Χαρακτηριστικός ο ρόλος του ως αφεντικού του Δημήτρη Παπαμιχαήλ στην ταινία «Αχ, αυτή η γυναίκα μου», στον «Aνθρωπο για όλες τις δουλειές», στο «Μια τρελή, τρελή σαραντάρα» δίπλα στην αλησμόνητη Ρένα Βλαχοπούλου.
Η κηδεία του Γιάννη Μιχαλόπουλου, που έγινε το Σάββατο στο νεκροταφείο του Ζωγράφου, δεν είχε μεγάλη προσέλευση κόσμου. Αλλωστε ο ίδιος ήξερε πόσο μάταιη είναι η προβολή του καλλιτέχνη, πόσο λησμονιέται ο ίδιος και το έργο όταν τα φώτα σβήνουν.
Για την Κατερίνα Γιουλάκη ο Γιάννης Μιχαλόπουλος εκτός από συνάδελφος και παρτενέρ της σε πολλές δουλειές στο θέατρο, στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, ήταν ο καλύτερός της φίλος κι ένας πραγματικός άρχοντας: «Ο μοναδικός μου φίλος. Θυμάμαι μεγάλες στιγμές που χάραξαν τη φιλία και τον αλληλοσεβασμό μας».
«Την αξία του θείου Γιάννη ως ηθοποιού ας την κρίνουν άλλοι» γράφει η ανιψιά του. «Εγώ όμως, όσο τον γνώρισα, κατάλαβα ότι θυσίασε και μέρος της επαγγελματικής του προβολής για να μην ευτελίσει τη ζωή του»…
-320x213.jpg)
