Οι Γάλλοι σταρ να κόψουν τα κασέ τους

«Οι κινηματογραφικές μας βεντέτες παίρνουν περισσότερα και από τους σταρ του Χόλιγουντ. Καιρός να μειωθούν τα κασέ τους», κραυγάζει εδώ και καιρό ο σημαντικός Γάλλος διανομέας Βενσάν Μαραβάλ. Και φαίνεται ότι το σκάνδαλο αυτό πάει να σταματήσει. Το ανέλαβε το Εθνικό Κέντρο Κινηματογράφου (CNC) της Γαλλίας, αποφασίζοντας σε πρόσφατη συνεδρίασή του να βάλει τάξη. Διότι, ναι, τα χρήματα που πλούτισαν, ας πούμε, τον Ντεπαρντιέ για να πάρει τώρα των ομματιών του κατά Πούτιν μεριά, αποφεύγοντας τους φόρους, είναι αποτέλεσμα δημόσιων ρυθμίσεων, της περίφημης «πολιτιστικής εξαίρεσης», που ξεκίνησε από τη Γαλλία και κατέκτησε όλη την Ευρώπη. Δηλαδή, οι γαλλικές ταινίες στη συντριπτική τους πλειονότητα χρηματοδοτούνται από ειδικούς φόρους, έναν πάνω στην τιμή κάθε εισιτηρίου (10,7%) κι έναν άλλο πάνω στα έσοδα των ιδιωτικών καναλιών (το δικό μας 1,5%, που ποτέ δεν θα γίνει πραγματικότητα).

Πάντα σύμφωνα με τον Βενσάν Μαραβάλ (από άρθρο του στη «Μοντ»), τα υψηλά κασέ, εκτός όλων των άλλων, φουσκώνουν και το μπάτζετ των γαλλικών ταινιών. Για παράδειγμα: ενώ μια μεσαία ανεξάρτητη αμερικανική ταινία κοστίζει γύρω στα 3 εκατ. ευρώ, μια μεσαία γαλλική φτάνει τα 5,4 εκατ. Ας πάμε τώρα και στα ίδια τα κασέ.

► Ο κωμικός Ντανί Μπουν, πρωταγωνιστής, αλλά και σκηνοθέτης τεράστιων εμπορικών επιτυχιών, ο απόλυτος Γάλλος σταρ αυτή την εποχή («Είναι τρελοί αυτοί οι Βόρειοι», «Γάμος σε δόσεις», «Σουπερχόνδριος») παίρνει μέχρι και 10 εκατ. ευρώ, ενώ για μια εμφάνιση μερικών λεπτών σε έναν «Αστερίξ», του πρόσφεραν ένα εκατομμύριο ευρώ. Ο Μπουν, φυσικά, ως άλλος Ντεπαρντιέ, ζει πια στο Λος Αντζελες.

► Ο Βενσάν Κασέλ, ο Ζαν Ρενό, η Μαριόν Κοτιγιάρ, ο Γκαντ Ελμαλέχ (ο Γαλλομαροκινός πρωταγωνιστής του «Κεφαλαίου» του Γαβρά, αλλά και σύντροφος της Σαρλότ Κασιράγκι, κόρης της Καρολίνας του Μονακό), ο Γκιγιόμ Κανέ, η Οντρέ Τοτού και η Λεά Σεντού παίρνουν για κάθε γαλλική ταινία τους από 500 χιλιάδες έως 2 εκατομμύρια ευρώ. Αντίθετα, όταν περνούν τον Ατλαντικό για να συμμετάσχουν σε αμερικανική ταινία, που θα τη δουν και πολύ περισσότεροι θεατές σε όλο τον κόσμο, αρκούνται σε λιγότερα: από 50 έως 200 χιλιάδες ευρώ.

Για παράδειγμα, ο Βενσάν Κασέλ, για να παίξει στον «Μαύρο Κύκνο» του Αρονόφσκι (226 εκατ. ευρώ κέρδη σε όλο τον κόσμο) πληρώθηκε 226 χιλιάδες ευρώ, ενώ για να πρωταγωνιστήσει στο ταπεινότερο και γαλλικό φιλμ «Υπ’ αριθμόν 1 δημόσιος κίνδυνος» του Ζαν-Φρανσουά Ρισέ (22,6 εκατ. ευρώ κέρδη) πήρε 1,5 εκατ. ευρώ. «Ενα δέκατο των εισιτηρίων, πενταπλάσια αμοιβή, αυτή είναι η οικονομία του γαλλικού σινεμά», γράφει ο Βενσάν Μαραβάλ στη «Μοντ». Αλλο παράδειγμα: Ο αγαπημένος μας Ντανιέλ Οτέιγ, που τα τέσσερα τελευταία φιλμ του ήταν μεγάλες εμπορικές αποτυχίες, συνεχίζει να παίρνει τα ίδια χρήματα: 1,5 εκατ. ευρώ.

Το Εθνικό Κέντρο Κινηματογράφου της Γαλλίας προσανατολίζεται στις εξής ρυθμίσεις: Για τα φιλμ που το μπάτζετ τους κυμαίνεται από 7 έως 10 εκατ. ευρώ η υψηλότερη αμοιβή ηθοποιού δεν θα μπορεί να ξεπερνά το 5% του κόστους κατασκευής της ταινίας. Για τα ακόμα μεγαλύτερα μπάτζετ το μάξιμουμ της αμοιβής του πρωταγωνιστή θα είναι 990 χιλιάδες ευρώ. Για χαμηλότερα μπάτζετ οι αμοιβές των πρωταγωνιστών θα αντιστοιχούν σε μεγαλύτερο ποστοστό του κόστους (από 8% έως 15%).

Δεν συμφωνούν, βέβαια, όλοι. Κάποιοι βλέπουν στις προτεινόμενες μειώσεις των αμοιβών των σταρ ένα είδος τιμωρίας. Και, άλλωστε, τι θα ήταν το γαλλικό σινεμά χωρίς την Κοτιγιάρ και τη Σεντού του; Αυτές κυνηγούν και οι πιο σοβαροι σκηνοθέτες. Ναι, αλλά το κάνουν για να πείθουν τις τηλεοράσεις να τις χρηματοδοτούν. Φαύλος κυκλος. Ποιος θα κερδίσει;