Μάχες στο μεταλλαγμένο σύμπαν των Χ-Men

Μεταφερόμαστε στα ’80s με τους γνώριμους χαρακτήρες να τα βάζουν με τον πανίσχυρο Θεό Απόκαλιψ, σε μια ταινία που έχει σίγουρα εντυπωσιακή δράση, αλλά ένα μέτριο συνολικό τελικό αποτέλεσμα. Στις αίθουσες και οι «Ανυπόφοροι γείτονες», στο καλύτερο κωμικό σίκουελ των τελευταίων χρόνων.

Χ-Men: Απόκαλιψη   ★★½✰✰✰

(X-Men: Apocalypse, Η.Π.Α., 2016, 147’)

• ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μπράιαν Σίνγκερ
• ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Τζένιφερ Λόρενς, Τζέιμς ΜακΑβόι, Μάικλ Φασμπέντερ, Οσκαρ Αϊζακ, Ρόουζ Μπερν

Στο νέο κεφάλαιο της διαχρονικής κινηματογραφικής εποποιίας των μεταλλαγμένων διά χειρός Μπράιαν Σίνγκερ, του οποίου το πρώτο «X-Men» το 2000 ουσιαστικά εκκίνησε την παρούσα εποχή του υπερηρωικού μπλοκμπάστερ, η ομάδα του καθηγητή Ξαβιέ (Τζέιμς ΜακΑβόι σε μια έντονη ερμηνεία) αντιμετωπίζει τον Απόκαλιψ (Οσκαρ Αϊζακ σε μια βαριεστημένη ερμηνεία), τον πανίσχυρο πρώτο μεταλλαγμένο.

Δυο χρόνια μετά το «X-Men: ημέρες ενός ξεχασμένου μέλλοντος», η σειρά μεταφέρεται στα ‘80s συνεχίζοντας να εξερευνά τη συναρπαστική σχέση του καθηγητή Ξαβιέ με τον Μαγκνίτο (Μάικλ Φασμπέντερ, πολύ καλός με το όσο υλικό έχει να δουλέψει).

Ομως αυτή τη φορά η προσοχή πέφτει και στους νέους μαθητές, όπως η Τζιν Γκρέι (Σόφι Τέρνερ του «Game of Thrones»), ο Cyclops και ο Nightcrawler, που υπό την ηγεσία της Μιστίκ (έναν ρόλο που ταινία με ταινία γιγαντώνεται πολύ περισσότερο από τα αντίστοιχα κόμικ, λόγω της παρουσίας της Τζένιφερ Λόρενς), τα βάζουν με έναν τρομερά ισχυρό μεταλλαγμένο-θεό που θέλει να καταστρέψει τη σύγχρονη κοινωνία και τους αδύναμους θεούς που αυτή λατρεύει.

Από την περιγραφή κιόλας είναι εμφανές πως πρόκειται για μια ταινία αρκετά πυκνή σε πλοκές χαρακτήρων, με τον Σίνγκερ και τον σταθερό σεναριογράφο του franchise, Σάιμον Κίνμπεργκ, συχνά να χάνουν τον σωστό αφηγηματικό ρυθμό και να αδικούν πολλούς ήρωες αφήνοντάς τους στο περιθώριο.

Η φιλοδοξία δεν τους λείπει: μεμονωμένες εκπληκτικές σκηνές όπως εκείνη όπου ο Μαγκνίτο εξαϋλώνει το Αουσβιτς (το γνωστό, ναι) ή η πολυπληθής, παθιασμένη τελική μάχη, δικαιολογούν από μόνες τους την ύπαρξη της ταινίας.

Και, μέσα από όλα τα διάσπαρτα νήματα, σχηματίζεται ένα ενδιαφέρον πορτρέτο προσωπικής απελευθέρωσης και κατάλυσης των κατασκευασμένων περιορισμών, από τον Απόκαλιψ, που μισεί την όλη μοντέρνα κοινωνική κατασκευή, ώς την Τζιν Γκρέι, που φοβάται να αφεθεί, ή έναν διάσημο ήρωα που εξαπολύεται ύστερα από καιρό στη φυλακή του.

Ομως το τελικό αποτέλεσμα σίγουρα θα επωφελούνταν από ένα γενικευμένο ψαλίδισμα και μια σύσφιγξη σε σκηνές, χαρακτήρες και ρυθμό, ενώ μεγάλο μέρος της ταινίας μοιάζει σαν πολλοί από τους εμπλεκόμενους να αντιμετώπισαν το «X-Men: Απόκαλιψ» σαν… άλλη μια μέρα στη δουλειά.   Θοδωρής Δημητρόπουλος

Ανυπόφοροι γείτονες 2   ★★★½✰✰

(Neighbors 2: Sorority Rising, 2016, ΗΠΑ, 92’)

• ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Νίκολας Στόλερ
• ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Σεθ Ρόγκεν, Ρόουζ Μπερν, Ζακ Εφρον, Κλόι Γκρέις Μόρετς

O Μακ και η Κέλι, το ζευγάρι της πρώτης (όντως καλής και αστείας) ταινίας, μεγαλώνουν την κόρη τους και είναι στα πρόθυρα ενός μεγάλου βήματος. Οι νεαροί γονείς, που τους υποδύονται ξανά οι Σεθ Ρόγκεν και Ρόουζ Μπερν με ίσα μέρη αφέλειας και κωμικής ορμής, προσπαθούν να πουλήσουν το σπίτι τους ώστε να μετακομίσουν, όμως για κακή τους τύχη το γειτονικό σπίτι νοικιάζεται από μια αδελφότητα που ασκεί το αναφαίρετο δικαίωμά της στο πάρτι.

Εδώ είναι και το σημείο εκκίνησης αυτής της εντελώς απρόσμενα θαρραλέας συνέχειας της πρώτης ταινίας, ακριβώς δηλαδή το γεγονός ότι το προαναφερθέν αναφαίρετο δικαίωμα στο πάρτι δεν είναι εξίσου θεμελιώδες για όλους. Οι αδελφότητες κοριτσιών, λέει, στα αμερικανικά πανεπιστήμια, δεν δικαιούνται να διοργανώνουν τα δικά τους πάρτι, παρά μόνο να συμμετέχουν σε εκείνα των αγοριών.

Ετσι, ερχόμαστε σε ένα από τα αμέτρητα τέτοια πάρτι που έχουμε δει στη ζωή μας μέσα από σειρές και ταινίες, πάντα από την οπτική των αγοριών που περνάνε φανταστικά ή που, κατά το κλασικό μοτίβο, προσπαθούν να κερδίσουν το κορίτσι. Αυτή τη φορά, το κλασικό αυτό πάρτι μοιάζει εφιαλτικό, γιατί για πρώτη φορά το βλέπουμε μέσα από τα μάτια των κοριτσιών, που νιώθουν όντα προς σφαγήν που βρίσκονται στον δρόμο για το ιερό.

Η πρωταγωνιστική κοριτσοπαρέα, με αρχηγό τη Σέλμπι της Κλόι Μόρετς, αποφασίζει να ανοίξει μια νέα αδελφότητα εκτός πανεπιστημιακού χώρου, ώστε να μπορεί να διασκεδάζει με τους δικούς της όρους. Στο ξεκίνημά τους τις βοηθά ο Τέντι (σταθερά απολαυστικός ο Ζακ Εφρον), ο οποίος σε αυτό το σίκουελ, στην κρίσιμη ηλικία των 25, βρίσκει τον εαυτό του κάπου ασαφώς ανάμεσα στα ηλικιακά στρατόπεδα των φοιτητών και του ζευγαριού που θέλει την ησυχία του («τους γέρους», όπως λένε διαρκώς στη διάρκεια της ταινίας οι κοπέλες).

Ο φόβος της αναπόφευκτης ωρίμανσης και η αγωνία τού να ανήκεις κάπου είναι ένα από τα στοιχεία που πραγματεύεται το σίκουελ του Νίκολας Στόλερ («Οταν με παράτησε η Σάρα», «Σηκωτός για τη συναυλία»), με ένα σενάριο που προσφέρει καλοσχηματισμένες οπτικές χαρακτήρων και διαρκή ξεκαρδιστικά γκαγκ στη διαδρομή (η φλεγόμενη κάπα του Εφρον είναι το πιο εντυπωσιακό, η σκηνή στο γκαράζ η πιο βροντερά αστεία).

Την αγωνία τού να ανήκεις: όπως η τριάδα εφήβων ηρωίδων θέλει να ανήκει σε μια κοινωνία που τις βλέπει ως ίσες προς ίσους κι όχι ως συμπληρώματα της αντρικής εμπειρίας. Το καλύτερο κωμικό σίκουελ των τελευταίων χρόνων.   Θοδωρής Δημητρόπουλος

Μελβούρνη   ★★✰✰✰

(Melbourne, Ιράν, 2014, 91’)

• ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Νιμά Τζαβιντί
• ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Ροσάνακ Γκεραμί, Μάνι Χαγκίγκι, Νεγκάρ Τζαβαχεριάν, Βίντα Τζαβάν

Μπορεί η ταινία να λέγεται Μελβούρνη, όμως η πόλη της Αυστραλίας παραμένει άπιαστο όνειρο για τους ήρωες, που βλέπουν τη ζωή τους να περιπλέκεται εφιαλτικά στην Τεχεράνη.

Ο Αμίρ και η Σάρα, ένα νεαρό ζευγάρι, ετοιμάζονται να φύγουν για σπουδές στην Αυστραλία. Ωρες πριν φύγουν για το αεροδρόμιο, οι γείτονες τούς έχουν αφήσει το μωρό τους για να το προσέξουν για λίγο – σύντομα το ζευγάρι θα συνειδητοποιήσει ότι η αποστολή του δεν είναι τόσο απλή.

Σκηνοθετικό ντεμπούτο με πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βενετίας, η ταινία εκτυλίσσεται σε πραγματικό χρόνο, με την υφή ενός θρίλερ και δυο δυνατές ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό ζευγάρι. Κρίμα που η ατμόσφαιρα και ο στοχασμός για τη συμπεριφορά των ανθρώπων όταν βρίσκονται σε ακραίες πρακτικές και ηθικές καταστάσεις χάνονται σε μια σεναριακή ιδέα τόσο λίγο πειστική.

Το σώμα   ★½✰✰✰✰

(El Cuerpo, Ισπανία, 2012, 108’)

• ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Οριόλ Πάουλο
• ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Μπελέν Ρουέδα, Χοσέ Κορονάδο, Ούγο Σίλβα, Αουρα Γαρίδο

Οταν η σορός μιας γυναίκας εξαφανιστεί μυστηριωδώς από το νεκροτομείο, ένας αστυνομικός κι ο σύζυγος της νεκρής θα περάσουν μία νύχτα αναζητώντας την, συνειδητοποιώντας στην πορεία ότι ο θάνατος δεν είναι, απαραίτητα, το τέλος. Ισπανικό θρίλερ από τους παραγωγούς του «Ορφανοτροφείου» και του «Τα μάτια της Τζούλια», με σκοτεινή ατμόσφαιρα και έντονο σασπένς, παρά τα απανωτά κλισέ του σεναρίου του.

Ολοι οι καλοί χωράνε      ★½✰✰✰✰

(Le Grand Partage, Γαλλία, 2015, 102’)

• ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αλεξάντρα Λεκλέρ
• ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Καρίν Βιάρ, Ντιντιέ Μπουρντόν, Βαλερί Μπονετόν

Στη διάρκεια ενός ασυνήθιστα κρύου χειμώνα, η γαλλική κυβέρνηση ψηφίζει έκτακτο διάταγμα σύμφωνα με το οποίο οι ένοικοι και ιδιοκτήτες μεγαλύτερων σπιτιών θα πρέπει να φιλοξενήσουν φτωχότερους συνανθρώπους τους. Η δράση εστιάζει σε μια πολυκατοικία και στο πώς οι διάφοροι ένοικοι αντιδρούν, πάντα σε σχέση με την προσωπική πολιτική ιδεολογία του καθενός. Υπάρχει η αριστερή καθηγήτρια που διστάζει, υπάρχει η μπουρζουά κυρία που σπεύδει να συνδράμει, και φυσικά στην πορεία θα υπάρξουν οι πλήρεις αντιστροφές φιλοσοφίας, καθώς άνθρωποι διαφόρων στρωμάτων, φύλων και φυλών θα βρεθούν απρόσμενα συγκάτοικοι.

Αυτό που απουσιάζει, ωστόσο, από τον σχηματικό ηθικό ιστό που πλέκει η Αλεξάντρα Λεκλέρ είναι ο αληθινός πόνος, είναι η οποιουδήποτε είδους λεπτότητα. Μια πολλά υποσχόμενη ιδέα εξετάζεται μονοδιάστατα από την οπτική της αστικής τάξης, με τους φτωχούς συνανθρώπους να βρίσκονται εκεί απλώς για να τους διδάξουν εύπεπτα μαθήματα ζωής και να τους κάνουν Καλύτερους Ανθρώπους. Μια ατυχέστατα ανάλαφρη ματιά στη διάρκεια του βαρύτερου ευρωπαϊκού μας χειμώνα.Θοδωρής Δημητρόπουλος

Πατέρας και κόρη      ★½✰✰✰✰

(Fathers and Daughters, ΗΠΑ, Ιταλία, 2015, 116’)

• ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γκαμπριέλε Μουτσίνο
• ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Ράσελ Κρόου, Αμάντα Σάιφριντ, Ααρον Πολ, Νταϊάν Κρούγκερ, Τζέιν Φόντα, Οκτάβια Σπένσερ, Τζάνετ ΜακΤιρ

Ο Ράσελ Κρόου ως Τζέικ, διάσημος συγγραφέας και καταραμένη ιδιοφυΐα, αγωνίζεται να μεγαλώσει μόνος τη μικρή του κόρη, στα πρόθυρα της νευρικής κατάρρευσης.

Οταν εκείνη φτάσει πια στα 30 και γίνει παιδοψυχολόγος, θα διαπιστώσει ότι έχει αδυναμία δέσμευσης στις σχέσεις της, εξαιτίας του πατέρα της (που ακόμα παλεύει να γράψει το επόμενο αριστούργημά του), που δημιούργησε και κατέστρεψε τη ζωή της, αλλά με αγάπη! Γλυκερό οικογενειακό δράμα που βλέπεται μόνο για το εκτόπισμα των πρωταγωνιστών του.