Η αληθινή ιστορία του θρυλικού Ραμανουτζάν

Ικανό βιογραφικό δράμα, που αποφεύγει τα κλισέ του είδους, θίγει καίρια επιστημονικά και φιλοσοφικά ζητήματα, ωστόσο η δράση παραμένει συχνά δυσνόητη. Τον ιδιοφυή Ινδό μαθηματικό ερμηνεύει ο Ντεβ Πατέλ του «Slumdog Millionaire», ενώ ο Τζέρεμι Αϊρονς στον ρόλο του μέντορά του είναι απολαυστικός.

Ο άνθρωπος που γνώριζε το άπειρο   ★★½✰✰✰

(The man who knew infinity, Μεγ. Βρετανία, 2016, 108’)

• σκηνοθεσία: Ματ Μπράουν
• ηθοποιοί: Ντεβ Πατέλ, Τζέρεμι Αϊρονς, Τόμπι Τζόουνς, Στίβεν Φράι, Τζέρεμι Νόρθαμ

Στις αρχές του 20ού αιώνα, στο Μαντράς της Ινδίας, ένας 25χρονος υπάλληλος με ενστικτώδη αντίληψη των μαθηματικών ενθαρρύνεται να επικοινωνήσει με επιφανή καθηγητή του Κέιμπριτζ. Εκείνος θα εντυπωσιαστεί από το ακατέργαστο ταλέντο και το όραμα του νεαρού και θα τον φέρει στο κολέγιο ώστε να δημοσιεύσει τις θεωρίες του, όπου θα πρέπει να έρθει αντιμέτωπος όχι μόνο με τις προφανέστερες εκφράσεις ρατσισμού, αλλά και με μια συστημική απέχθεια προς την ολοκληρωτικά αντι-ακαδημαϊκή προσέγγισή του.

Η αληθινή ιστορία του θρυλικού μαθηματικού Σρινιβάσα Ραμανουτζάν, τον οποίο ερμηνεύει συμπαθητικά ο Ντεβ Πατέλ («Slumdog Millionaire»), χωρίς ωστόσο να αποφεύγει τις κλασικές μανιέρες αντίστοιχων ρόλων βασανισμένων ιδιοφυών, αποτελεί ικανό βιογραφικό δράμα που αν μη τι άλλο, σε αντίθεση με άλλες κλισέ βιογραφίες και δη μαθηματικών, παρουσιάζεται αρκετά πιο φροντισμένο στο επιστημονικό του κομμάτι.

(Δεν θα δεις εδώ τυχαίες εξισώσεις να πλανώνται στον αέρα σαν θαύματα, ούτε εκλαϊκευμένες απλουστεύσεις θεωρημάτων σε τυχαία, καθημερινά περιστατικά.) Αυτά όλα δεν αρκούν για να κάνουν μια ταινία ενδιαφέρουσα, πάντως: Η δράση παραμένει συχνά δυσνόητη, σαν ιατρικό δράμα όπου δεν γνωρίζεις καν για τι αρρώστιες μιλούν οι γιατροί.

Η ταινία προς τιμήν της θίγει καίρια ζητήματα ορμώμενη από τη μελέτη και τη φιλοσοφία της μαθηματικής γλώσσας, από την ύπαρξη και τη φύση του Θεού ώς την ανάγκη της προόδου να εκφραστεί ως αντίθεση στο δυσκίνητο κατεστημένο. Και σίγουρα βοηθά ο Τζέρεμι Αϊρονς, που στον ρόλο του μέντορα του Ραμανουτζάν είναι αγνά απολαυστικός. Μα, στο τέλος η ταινία παραμένει εντελώς πεζή και αισθητικά άνευρη για να υποστηρίξει τα όσα ρηξικέλευθα συμβολίζει ο ίδιος ο ήρωάς της.

Οι χαρακτήρες μιλούν για ομορφιά, για νέες αισθήσεις, για το θείο, για την αναζήτηση του ίδιου του απείρου, μα η ταινία προσφέρει απλώς μια βιαστική συρραφή σημαντικών βιογραφικών στιγμών. Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Ματ Μπράουν θα έπρεπε να έχει ασχοληθεί λίγο περισσότερο με την απόδειξη αυτών των προτάσεών του.    Θοδωρής Δημητρόπουλους

Free to run   ★★½✰✰✰

(Βέλγιο, Γαλλία, Ελβετία, 2016, 90’)

• σκηνοθεσία: Πιερ Μόρα

Ποιος είπε ότι το τρέξιμο είναι μόνο σπορ; Στο ντοκιμαντέρ του Πιερ Μόρα γίνεται ακτιβισμός, ένα ανθρώπινο μανιφέστο ελευθερίας, τόσο αυθόρμητο όσο η ακολουθία των ποδιών. Η ιστορία του τρεξίματος των τελευταίων πέντε δεκαετιών είναι, ταυτόχρονα, η ιστορία της γυναικείας χειραφέτησης, της κοινωνικής ισότητας, της φυλετικής δικαιοσύνης, ένας πολιτικός χάρτης της σύγχρονης εποχής.

Συνεντεύξεις γεμάτες μπρίο και απρόσμενες αποκαλύψεις, ντοκουμέντα για συναντήσεις και προσωπικότητες που άλλαξαν το ανθρώπινο τοπίο χωρίς να το ξέρουμε: το τρέξιμο και η ελευθερία είναι ένα σ’ αυτό το πρωτότυπο ντοκιμαντέρ, γεμάτο χιούμορ και προβληματισμό, με στοιχεία κωμωδίας, θρίλερ και, κυρίως, μια αίσθηση ανατροπής των δεδομένων.

33.333 – Η Οδύσσεια του Νίκου Καζαντζάκη ★★✰✰✰

(Ελλάδα, Σουηδία, ΗΠΑ, 2016, 90’)

• σκηνοθεσία: Μένιος Καραγιάννης

Ο Μένιος Καραγιάννης («Αρίκα Α.», «Σκάπετα») είναι ένας ιδιαίτερος και θαυμάσια ανθρωποκεντρικός ντοκιμαντερίστας. Με τη νέα του ταινία, καταπιάνεται με κάτι διαφορετικό, ένα από τα λιγότερο γνωστά συγγράμματα του Νίκου Καζαντζάκη, την «Οδύσσεια», ένα επικό ποίημα 33.333 στίχων, το πιο σπουδαίο, κατά τον ίδιο, έργο του.

Η κάμερα του Καραγιάννη συναντά τους ανθρώπους που έχουν καθορίσει κι έχουν καθοριστεί από την «Οδύσσεια», από τον 102 χρόνων μεταφραστή της στη Σουηδία ώς την Αμερική, την Κρήτη, την Τήνο, προσπαθώντας να φωτίσει όχι μόνο το πνεύμα του Καζαντζάκη, αλλά και το πώς οι δικές τους ζωές και οι ζωές όλων των ανθρώπων χαράζουν, καθημερινά, μια δική τους, άγραφη οδύσσεια.

Με μουσική του Γιώργου Κατσάνου στο background και με εικόνες ζωής να συνθέτουν ένα συνοδευτικό παζλ, ο Καραγιάννης κάνει ένα ζωντανό, γεμάτο πάθος ντοκιμαντέρ, το οποίο, απλώς αγαπά τον ακαδημαϊσμό του κι απευθύνεται στους ήδη κοινωνούς του θέματος.

Το μέσα φως   ★★½✰✰✰

(Ελλάδα, 2016, 92’)

• σκηνοθεσία: Σταύρος Ψυλλάκης

Το νέο ντοκιμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη («Αλλος δρόμος δεν υπήρχε», «Ολυμπία») είναι το αποκλειστικό πορτρέτο ενός ανθρώπου, αλλά και μια διακριτική σκιαγράφηση της ανθρώπινης φύσης στα καλύτερά της. Ο Γιώργης Μαρκάκης, 86 χρόνων, έχει πολλές ιδιότητες αλλά επιλέγει να τον θυμόμαστε μ’ αυτήν του γιατρού. Εμείς θα τον θυμόμαστε για την καλλιέργεια, τη σοφία, το χιούμορ και τη γλύκα του. Ως έναν άνθρωπο τόσο γοητευτικό, που κι ας κάθεται απλώς η κάμερα απέναντί του, δεν χορταίνεις ν’ ακούς, με τη βοήθεια της γνώριμης τρυφερότητας του Ψυλλάκη για τα αντικείμενά του.

This is not a coup (Just another day in the EU)

(Ελλάδα, 2016)

• σκηνοθεσία: Αρης Χατζηστεφάνου, Αρης Τριανταφύλλου

Νέο ντοκιμαντέρ για την Ελλάδα της κρίσης από την ομάδα των «Debtocracy», «Catastroika» και «Fascism Inc.», που διερευνά τον συσχετισμό των διεθνών τραπεζικών πιέσεων με την καταστροφή της ελληνικής οικονομίας.

Γράμμα από το παρελθόν     ★★✰✰✰

(Remember, Καναδάς, Γερμανία, 2015, 95’)

• σκηνοθεσία: Ατόμ Εγκογιάν
• ηθοποιοί: Κρίστοφερ Πλάμερ, Ντιν Νόρις, Μάρτιν Λαντάου, Πίτερ ΝταΚούνια

Ποιος ξέρει τι περνά από το μυαλό του άλλοτε υπέροχου Ατόμ Εγκογιάν και η κάθε του νέα ταινία είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Εδώ, ο σκηνοθέτης ακολουθεί έναν υπερήλικα, επιζώντα του Αουσβιτς, με άνοια, στην περιπλάνησή του, καθώς αναζητά τον υπεύθυνο για τον θάνατο της οικογένειάς του. Ο Κρίστοφερ Πλάμερ, η παρουσία και η ερμηνεία του, είναι βάλσαμο σε μια ταινία που από την αρχή ώς το τέλος μοιάζει με παρωδία, εξαιτίας ενός σεναρίου γεμάτο ανοησία, υπερβολή και κλισέ.

Angry Birds: η ταινία   ★★½✰✰✰

(The Angry Birds Movie, ΗΠΑ, 2016, 95’)

• σκηνοθεσία: Κλέι Κέιτις, Φέργκαλ Ράιλι
• με τις φωνές των: Τζέισον Σουντέικις, Πίτερ Ντίνκλετζ, Μπιλ Χάντερ, Τζος Γκαντ / Γιώργου Πυρπασόπουλου, Γιάννη Ζουγανέλη, Μαίρης Συνατσάκη

Ξεπερνώντας το διασκεδαστικό τού να βλέπεις τη Rovio στη μεγάλη οθόνη, μετά την οθόνη του κινητού σου, αυτή είναι η απόπειρα της μεταφοράς ενός app game στον κινηματογράφο κι είναι εκρηκτική, όχι απαραίτητα με την καλή έννοια.

Ο Ρεντ ζει στο νησί των πουλιών κι αναγκάζεται να παρακολουθήσει μαθήματα διαχείρισης θυμού. Καθώς μαθαίνουμε, σταδιακά, τι έκανε αυτό το πουλάκι τόσο θυμωμένο στη ζωή του, η απόβαση των πράσινων γουρουνιών στο νησί θα δώσει στον Ρεντ και την ομάδα θεραπείας του την ευκαιρία ν’ αποδείξει πόσο αληθινά χρήσιμος είναι.

Μια ταινία με τόσο ασύνδετη ροή όσο οι πίστες του παιχνιδιού (αλλά χωρίς το ανάλογο σασπένς), με την υστερία να χτυπά κόκκινο πιο δυνατό κι απ’ του Ρεντ, με αδιάκοπη μουσική και αναίτια νεύρα, το «Angry Birds» καταλήγει να μοιάζει μ’ ένα παράξενο πείραμα που δεν έκανε τον κόπο να γίνει ταινία.

Chronic   ★★✰✰✰

(Μεξικό, 2014, 93’)

• σκηνοθεσία: Μισέλ Φράνκο
• ηθοποιοί: Τιμ Ροθ, Σάρα Σάδερλαντ, Ρόμπιν Μπάρτλετ

Ο Ντέιβιντ είναι ένας ιδιωτικός νοσηλευτής που φροντίζει αρρώστους στο τελικό στάδιο της ασθένειάς τους – όσο εκείνοι αναπτύσσουν εξάρτηση από την πρακτική και συναισθηματική προσφορά του τόσο εκείνος έχει την ανάγκη τους για να ισορροπήσει την ανερμάτιστη ζωή του στον «έξω κόσμο».

Ο Μισέλ Φράνκο του «Μετά τη Λουτσία», με τη βοήθεια του πάντα μαγνητικού Τιμ Ροθ, ξεκινά να φτιάξει ένα ευαίσθητο, σκληρό δράμα για το μεταίχμιο της ζωής και του θανάτου, το οποίο, όχι πολύ διαφορετικά από την προηγούμενη ταινία του και παρά το Βραβείο Σεναρίου στο Φεστιβάλ Κανών, καταστρέφει οριστικά μ’ ένα αδιανόητο φινάλε που ισοπεδώνει όλα, καλά και κακά, όσα έχουν προηγηθεί.