Ο σκυθρωπός Μπάτμαν (Μπεν Αφλεκ) και ο εντυπωσιακός Σούπερμαν (Χένρι Κάβιλ) ξεκινούν έναν καταστροφικό πόλεμο μεταξύ τους, σε μια θεαματική αλλά άνευρη περιπέτεια. Στις αίθουσες και η ιστορία της σορού της Εβίτα Περόν από την ημέρα του θανάτου της μέχρι την ταφή της, όπου ο μύθος της εκτοξεύτηκε.
Batman v Superman: Η αυγή της δικαιοσύνης
(Batman v Superman: Dawn of justice, ΗΠΑ, 2016, 151’)
- σκηνοθεσία: Ζακ Σνάιντερ
- ηθοποιοί: Χένρι Κάβιλ, Μπεν Αφλεκ, Εϊμι Ανταμς, Τζέσι Αϊζενμπεργκ, Γκαλ Γκαντό, Λόρενς Φίσμπερν, Νταϊάν Λέιν, Τζέρεμι Αϊρονς, Τζέισον Μομόα, Χόλι Χάντερ
Η μεγαλύτερη κινηματογραφική αντιπαράθεση υπερηρώων στην ιστορία, στα χέρια του Ζακ Σνάιντερ και της Warner μετατρέπεται σε μια θεαματική μεν, αλλά αργόσυρτη περιπέτεια χωρίς νεύρο, συναίσθημα ή χιούμορ.
Ο σταθερά καταθλιπτικός Μπρους Γουέιν–Batman βλέπει (στην τελευταία ταινία του Σούπερμαν, «Man of Steel») την αγαπημένη του Γκόθαμ να καταστρέφεται από την οργή του ιπτάμενου εξωγήινου που οι πολίτες λατρεύουν ως Θεό κι αποφασίζει να εκδικηθεί. Την ίδια ώρα, ο παράφρων και φιλόδοξος Λεξ Λούθορ στρέφει τον έναν υπερήρωα ενάντια στον άλλο για να καρπωθεί το αποτέλεσμα, με καταστροφικές προθέσεις.
Ή κάπως έτσι, μια και στην εξέλιξη της ταινίας ούτε η αφορμή του μίσους των δύο αντρών με τις κάπες, ούτε κι η ίδια τους η ψυχοσύνθεση ή και η μυθολογία έχουν ιδιαίτερη σημασία.
Ο Μπεν Αφλεκ ως πολυσυζητημένος Μπάτμαν τιμά με το εκτόπισμα και το σκυθρωπό του ύφος έναν πρόχειρα γραμμένο ρόλο, ο Χένρι Κάβιλ ως Σούπερμαν παραμένει πανέμορφος με το θεληματικό πιγούνι του, ο Τζέσι Αϊζενμπεργκ ως Λεξ μοιάζει ελαφρώς παράφωνη καρικατούρα σε μια ταινία χωρίς άλλες εξάρσεις.
Ο Ζακ Σνάιντερ δίνει έμφαση στο εντυπωσιακό ντεκόρ του, στον ψηφιακό «κακό» του, στα υπέρογκα κοστούμια του Μπάτμαν και του Σούπερμαν που μοιάζουν σαν ιπτάμενες ντουλάπες και ο εντυπωσιασμός δεν είναι αυτό που λείπει από την ταινία. Λείπει η αγωνία, οι σχέσεις αιτιότητας, οι προσωπικότητες από τους δύο ήρωες και, ειλικρινά, λίγο μπούστο από τη Wonderwoman.
Μια υπέροχη μέρα ★★½✰✰✰
(A perfect day, Ισπανία, 2015, 106’)
- σκηνοθεσία: Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα
- ηθοποιοί: Μπενίσιο ντελ Τόρο, Τιμ Ρόμπινς, Ολγκα Κουριλένκο, Μελανί Τιερί
Εκεί όπου ο Εμίρ Κουστουρίτσα συναντά το «M.A.S.H.» στήνει την πρώτη του αγγλόφωνη ταινία ο Ισπανός σκηνοθέτης τού «Δευτέρες με λιακάδα», μια μαύρη πολιτική σάτιρα με πολυεθνικό καστ, η οποία, τουλάχιστον, κρατά το ενδιαφέρον με χαμόγελο.
Κάπου στα Βαλκάνια το 1995, εν μέσω πολέμου, μέλη μη κυβερνητικών οργανώσεων συγκρούονται μεταξύ τους, με τον στρατό, με τη γραφειοκρατία και με τους δικούς τους, χειροποίητους κώδικες επαγγελματικής ηθικής. Με στιγμές υπερβολής ή στερεοτύπων, μια έξυπνη, σατιρική αποδόμηση της «παρέμβασης βοήθειας» τυχοδιωκτών από κάθε γωνιά του κόσμου, στις περιοχές που το έχουν ανάγκη.
Η Εβίτα δεν κοιμάται πια εδώ ★★★✰✰
(Eva no duerme, Γαλλία, Αργεντινή, Ισπανία, 2015, 106’)
- σκηνοθεσία: Πάμπλο Αγουέρο
- ηθοποιοί: Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Ντενίς Λαβάν, Ιμανόλ Αρίας, Σαμπρίνα Μάτσι
Πριν από τον πρόωρο θάνατό της στα 33 της χρόνια από καρκίνο, η Εβίτα Περόν πρόφτασε να γίνει ένα σύμβολο τόσο σημαντικό για τον λαό της Αργεντινής, ώστε ακόμη και η σορός της έμοιαζε με απειλή για τη χούντα που κατέλαβε βίαια την εξουσία. Το φιλμ του Πάμπλο Αγουέρο ακολουθεί τη διαδρομή της σορού της Εβίτα, από τη μέρα που πέθανε, μέχρι την ταφή της, 25 χρόνια μετά.
Καλύπτοντας τα κενά αυτής της απίστευτης πορείας με την ευχέρεια μιας βασισμένης σε εξονυχιστική έρευνα μυθοπλασίας, ο Αγουέρο σκηνοθετεί ένα φιλμ αποσπασματικό, τολμηρό αφηγηματικά και ρηξικέλευθο στη φόρμα του.
Χρησιμοποιώντας αρχειακό υλικό αλλά και σκηνές με ηθοποιούς κινηματογραφημένες με τρόπο που τις αποστασιοποιεί από μια τυπική αναπαράσταση, το «Η Εβίτα δεν κοιμάται πια εδώ» πηγαίνει πιο πέρα από την αφήγηση μιας ιστορίας.
Μιλά για τη δύναμη των συμβόλων, τον τρόπο που χτίζονται οι μύθοι και εξιχνιάζει το πώς μια φιγούρα τόσο μαγνητική όσο η Εβίτα Περόν ασκούσε κι εξακολουθεί να ασκεί μια λατρευτική ή ακόμη και βαθιά σκοτεινή γοητεία στους ανθρώπους που, ακόμη κι αν δεν τη γνώρισαν ποτέ, έχτισαν τη δική τους εικόνα που παρέμεινε ζωντανή ακόμη κι όταν εκείνη ήταν ήδη απούσα. Γιώργος Κρασσακόπουλος
Επόμενος σταθμός: Ουτοπία ★★½✰✰✰
(Ελλάδα, 2016, 97’)
- σκηνοθεσία: Απόστολος Καρακάσης
Νέο ντοκιμαντέρ για τον δημιουργό του «Εθνικού Κήπου», με παραγωγούς τούς Μάρκο Γκαστίν και Ελένη Χανδρινού. Ο Καρακάσης διερευνά την περίπτωση των απολυμένων εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ. στη Θεσσαλονίκη, οι οποίοι έκαναν κατάληψη στο εργοστάσιο και ξεκίνησαν να το λειτουργούν μόνοι τους, με τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας και ως ιδανική εφαρμογή της αυτοδιαχείρισης.
Συναρπαστικά ντοκουμέντα και συζητήσεις με τους εμπλεκόμενους συναρμολογούν ένα ευαίσθητο κι απόλυτα επίκαιρο πορτρέτο του ρομαντισμού, της δύναμης αλλά και της αυτοκαταστροφικότητας μιας σύγχρονης ουτοπίας. Ωστόσο, κάπου ανάμεσα σε στιγμές συναισθηματικού εκβιασμού, ξεκάθαρης υποστήριξης των εργατών αλλά και μιας φιλότιμης προσπάθειας για αντικειμενικότητα χάνεται η αληθινή ένταση και του αντικειμένου και της ταινίας.
Μεσιέ Σοκολά ★½✰✰✰✰
(Chocolat, Γαλλία, 2016, 110’)
- σκηνοθεσία: Ροσντί Ζεμ
- ηθοποιοί: Ομάρ Σι, Τζέιμς Τιερέ, Κλοτίλντ Εσμέ, Ολιβιέ Γκουρμέ
Στη Γαλλία των αρχών του 20ού αιώνα, ο Ραφαέλ Παντίγια έγινε διάσημος ως Μεσιέ Σοκολά, μέρος του κωμικού διδύμου κλόουν «Φουτί και Σοκολά», ο πρώτος μαύρος περφόρμερ που έγινε αποδεκτός από την υψηλή κοινωνία της Γαλλίας της εποχής.
Αυτήν την πραγματική ιστορία, την άνοδο και την πτώση του ανθρώπου που ενέπνευσε από τον Τουλούζ Λοτρέκ ώς τους αδελφούς Λιμιέρ, μεταφέρει στην οθόνη ο ηθοποιός Ροσντί Ζεμ, εδώ στην τέταρτη σκηνοθετική δουλειά του, ισοπεδώνοντας, δυστυχώς, τις κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις της και τη συναρπαστική αληθινή εξέλιξή της σ’ ένα φλύαρο, χλιαρό μελόδραμα, που επωφελείται μόνο από το φυσικό εκτόπισμα του Ομάρ Σι και τη δημιουργική μελαγχολία του γιου τού Τσάρλι Τσάπλιν, Τζέιμς Τιερέ.
Το κυπαρίσσι του βυθού ★✰✰✰✰
(Ελλάδα, 2015, 85’)
- σκηνοθεσία: Νίκος Κορνήλιος
- ηθοποιοί: Αρτεμις Ιωάννου, Μελίσσα Κωτσάκη, Θοδωρής Ματινόπουλος, Γιώργος Μπακαλός, Δήμητρα Μπάρλα, Σπύρος Τσίκνας, Πηνελόπη Φλουρή, Δημήτρης Σταματελόπουλος
Μετά το γεμάτο συναισθηματική ένταση «11 συναντήσεις με τον πατέρα μου» και το πολιτικά ενδιαφέρον «Μητριαρχία», ο Νίκος Κορνήλιος σκηνοθετεί ένα φιλόδοξο πείραμα που δεν πετυχαίνει.
Ο στόχος είναι μια «ποιητική ταινία», ένα ψηφιδωτό από σκηνές και εικόνες ζευγαριών, πόλης, φύσης, ζωής και θανάτου, με διαρκή μουσική υπόκρουση και ανάγνωση ποίησης ως voice over. Κι αν η πρόθεση είναι προκλητική, η εικαστική και σκηνοθετική υλοποίησή της προσγειώνει απότομα, αντί να απογειώνει την ποίηση που τόσο θαυμάζει.
