Με θέμα «Κινηματογράφος και ομοφυλοφιλία» θα πραγματοποιηθεί φέτος το αφιέρωμα «Κινηματογράφος και Ψυχιατρική» που συνδιοργανώνουν για ένατη συνεχή χρονιά ο κλάδος «Τέχνη και Ψυχιατρική» της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας και η Ταινιοθήκη της Ελλάδας.
Στον κινηματογράφο «Λαΐς» τις Κυριακές στις 12.00 το μεσημέρι ανά δεκαπενθήμερο από 7 Φεβρουαρίου μέχρι 24 Απριλίου θα παρακολουθήσουμε ταινίες και συζητήσεις για το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας, που παραμένει ακόμη στη χώρα μας ακανθώδες κοινωνικά, ψυχικά αλλά και πολιτικά.
Οι παρουσιάσεις των ταινιών θα μας δώσουν την ευκαιρία να διατρέξουμε διαφορετικές εποχές από τη δημοκρατία της Βαϊμάρης όπου υπήρξε μια έκρηξη κοινωνικής και σεξουαλικής απελευθέρωσης, στη βαρβαρότητα του φασισμού και του ναζισμού, στον συντηρητισμό της Θατσερικής Αγγλίας, στον κύκλο των διανοούμενων της Ν. Υόρκης έως τη σημερινή Ελλάδα της μετανάστευσης, της βίας και της σεξουαλικής εκμετάλλευσης.
Η συνάντηση της «γλώσσας του κινηματογράφου», με την παγκόσμια και καθολική της εμβέλεια, με τον επιστημονικό λόγο της Ψυχιατρικής βοηθά στην ανάδειξη, κατανόηση και συνειδητοποίηση απωθημένων και άρρητων ψυχικών και κοινωνικών κατασκευών.
Πρόγραμμα προβολών:
Κυριακή 7/2
«Ξεχωριστή μέρα» – Ομιλητές Νατάσσα Χασιώτη, Χρυσή Γιαννουλάκη, Γρηγόρης Μανιαδάκης
«Παρθένες με στολή» – Ομιλητές: Νάντια Μπεριανάκη, Μαρία Διαλλινά
Κυριακή 6/3
«Pride» – Ομιλητές: Νίκος Τζαβάρας, Τάσος Ψιμάρας
Κυριακή 20 /3
«7 Θυμοί» – Ομιλητές: Γιάννης Μπακογιαννόπουλος, Χρήστος Βούπουρας, Στέλιος Κρασανάκης
Κυριακή 10/4
«A Single Man» -Ομιλητές: Γιάννης Ζουμπουλάκης, Ελισάβετ Παπανδρέου, Γιάννης Μαλογιάννης
Κυριακή 24/4
«Love is strange» – Ομιλητές: Λουκάς Αθανασιάδης, Ηλίας Βλάχος, Αργυρώ Κυριαζή
«Εδώ είναι Βαλκάνια»
«Μίρκο Κράλη τι ζητάς; Εδώ δεν είναι παίξε γέλασε: Εδώ είναι Μπαλκάνια»
(Νίκος Εγγονόπουλος – Όρνεον 1748, Ποιήματα, Β’. Ίκαρος, 1977)
«Εδώ είναι Βαλκάνια δεν είναι παίξε γέλασε»
(Διονύσης Σαββόπουλος, «Μπάλλος», 1971)
«Εδώ είναι Βαλκάνια…» τιτλοφορείται το νέο κινηματογραφικό αφιέρωμα της Ταινιοθήκης της Θεσσαλονίκης, που θα διαρκέσει από τις 4 μέχρι τις 7 Φεβρουαρίου και θα περιλαμβάνει τέσσερις ήδη βραβευμένες «βαλκανικές τανίες» (γυρισμένες από το 1994 ως το 2006).
«Πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης», σύμφωνα με τη ρήση των αρχών του προηγούμενου αιώνα που επιβεβαιώθηκε περίτρανα στα τέλη του, τα Βαλκάνια η περιοχή με τη μοναδική φυσιογνωμία και τη γοητευτική πολυμορφία, με τις ιδιαίτερες ιστορικές και πολιτικές διεργασίες που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στις ζωές των ανθρώπων και την κουλτούρα τους, έγιναν (μετά και τον τραγικό πόλεμο του 1991 που σήμανε και το νέο διαμελισμό κρατών τους) η «μαγιά» και το «σκηνικό» για δεκάδες ταινίες – ειδικά των αρχών του 21ου αιώνα.
Στη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, δύο στρατιώτες σε εμπόλεμη κατάσταση, ένας Βόσνιος, ο Τσίκι και ένας Σέρβος, ο Νίνο, βρίσκονται στο ίδιο χαράκωμα, μπροστά στο παράλογο και άλυτο πρόβλημα μιας μακάβριας πραγματικότητας: ένας τραυματισμένος κείτεται πάνω σε μια νάρκη.
Αν κάποιος προσπαθήσει να τον βοηθήσει, η παραμικρή μετακίνηση του σώματος μπορεί να την απενεργοποιήσει, προκαλώντας τρομερή έκρηξη. Καθώς ο Τσίκι και ο Νίνο προσπαθούν να βρουν τρόπο να ξεφύγουν, την υπόθεση αναλαμβάνουν οι Κυανόκρανοι, καθώς η ιστορία έχει γίνει γνωστή στα media, τα τηλεοπτικά συνεργεία καταφθάνουν και το θέμα παίρνει διεθνείς διαστάσεις. Μέσα σ’ αυτόν τον απίστευτο παραλογισμό, οι δύο άντρες προσπαθούν απεγνωσμένοι να διαπραγματευτούν τις ζωές τους καθώς είναι παγιδευμένοι στη λεγόμενη no man’s land, την «ουδέτερη ζώνη».
Ενδεικτικό της «λογικής» που διατρέχει τις ταινίες, το πολυβραβευμένο (και με Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας) «No Man’s Land» (1994) του Βόσνιου σκηνοθέτη Ντάνις Τάνοβιτς, αναφέρεται στον σερβοσνιακό εμφύλιο. Με κατάμαυρο χιούμορ και σατιρική διάθεση, με τη φρίκη του πολέμου και την παράνοια του εμφύλιου σπαραγμού, ο Τάνοβιτς «μιλά» στην ταινία για τον ρόλο των διεθνών ΜΜΕ και στα συμφέροντα που αυτά εξυπηρετούν, καθώς και για την «ειρηνευτική» παρουσία των κυανόκρανων και στις γεωπολιτικές ισορροπίες που αντιπροσωπεύει ο ΟΗΕ.
Με οδηγό τη ρήση του Θουκυδίδη ότι «ανάμεσα στους πολέμους, ο πιο ολέθριος είναι ο εμφύλιος», ο σκηνοθέτης της ταινίας «Πριν από τη βροχή» Μίλτσο Μαντσέφσκι, από την ΠΓΔΜ, μιλά για θρησκευτικές μειονότητες, μισαλλοδοξία, δυσανεξία του Άλλου, εθνικιστικό και θρησκευτικό φανατισμό, προσεγγίζοντας το πολυσύνθετο γλωσσικό και εθνικό παλίμψηστο των Βαλκανίων.
Ανεπούλωτα τραύματα από την εποχή του πολέμου ανασκαλεύει η ταινία «Σεράγεβο σ’ αγαπώ» της Γιασμίλα Ζμπάνιτς, βραβευμένη με τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου, που ξεκίνησε την πορεία του από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όταν το σενάριο της ταινίας, γραμμένο από την ίδια τη σκηνοθέτιδα, κέρδισε ομόφωνα, το 2003, το πρώτο βραβείο του Balkan Fund. Η ταινία αφηγείται και επικεντρώνεται σε μια προσωπική ιστορία, η οποία εκτυλίσσεται στην πρωτεύουσα της μεταπολεμικής Βοσνίας – το Σεράγεβο.
Η συγκλονιστική «Οδύσσεια του κυρίου Λαζαρέσκου» (Ρουμανία, 2005) σε σκηνοθεσία του Ρουμάνου Κρίστι Πουίου ακολουθεί έναν ηλικιωμένο άνδρα που ζει μόνος του στο Βουκουρέστι. Ένα πρωί θα ξυπνήσει άρρωστος και ανήμπορος να αντιμετωπίσει την αδιαθεσία του, που όλο και επιδεινώνεται, καλεί ασθενοφόρο.
Συνοδευόμενος από μια νοσοκόμα και έχοντας ένα εγκεφαλικό σε εξέλιξη, ο ήρωας θα περιπλανηθεί σε όλες τις νοσοκομειακές μονάδες του Βουκουρεστίου, αναζητώντας ένα κρεβάτι για νοσηλεία και ένα γιατρό να τον αναλάβει. Όπως σημειώνει εύστοχα η κριτική, η ταινία είναι «ένα είδος ταινίας δρόμου με πρωταγωνιστή ένα ασθενοφόρο».
Πρόγραμμα προβολών:
Πέμπτη 4/2
18:00: Η οδύσσεια του κυρίου Λαζαρέσκου
21:00: Σεράγεβο σ’ αγαπώ
Παρασκευή 5/2
18:30: No Man’s Land
21:00: Πριν από τη βροχή
Σάββατο 6/2
18:30: Σεράγεβο σ’αγαπώ
21:00: No Man’s Land
Κυριακή 7/2
18:30: Πριν από τη βροχή
21:00: Η οδύσσεια του κυρίου Λαζαρέσκου
