Σε ηλικία 74 ετών έφυγε από τη ζωή ένας από τους πλέον αναγνωρισμένους και αγαπημένους σκηνοθέτες του ελληνικού κινηματογράφου.
Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος υπέστη καρδιακό επεισόδιο λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη στις 2 το μεσημέρι από το Α’ Νεκροταφείο.
Γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1941 στη Μυτιλήνη. Σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στην Αθήνα και ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός σκηνοθέτη σε ελληνικές αλλά και ξένες παραγωγές.
Το 1960-1973 έζησε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα κινηματογράφου στο ινστιτούτο Φιλμολογίας της Σορβόνης, ενώ την ίδια περίοδο συνήθιζε να περνά τον χρόνο του στην en:Cinémathèque Française, γαλλική ταινιοθήκη όπου κατέχει ένα από τα μεγαλύτερα αρχεία ταινιών στον κόσμο.
Το 1973 επέστρεψε στην Αθήνα, πόλη που αποτέλεσε τη μούσα των ταινιών του: απ’ τον «Εργένη» (1997) και το «Αυτή η Νύχτα Μένει» (2000), έως το «Delivery» (2004) και τα «Οπωροφόρα της Αθήνας» (2010).
Από το 1974 σκηνοθέτησε, με ξεχωριστό αφηγηματικό στυλ, ταινίες που θεματικά προσεγγίζουν ζητήματα ερωτικής αυταπάτης και φθοράς των ανθρωπίνων σχέσεων. Ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε διεθνή φεστιβάλ και έχουν τιμηθεί με σημαντικές διακρίσεις:
♦ Τα Χρώματα της Ίριδος (1974)
♦ Οι Τεμπέληδες της Εύφορης Κοιλάδας (1978)
♦ Μελόδραμα; (1981)
♦ Βαριετέ (1985)
♦ Η Γυναίκα που Εβλεπε τα Ονειρα (1988)
♦ Ονειρεύομαι τους Φίλους μου (1993)
♦ Ο Εργένης (1997)
♦ Αυτή η Νύχτα Μένει (1999)
♦ Beautiful People (2001)
♦ Κουράστηκα να Σκοτώνω τους Αγαπητικούς σου (2002)
♦ Delivery (2004)
♦ Αγρύπνια (2005)
♦ Πεθαίνοντας στην Αθήνα (2006)
♦ Αθήνα – Κωνσταντινούπολη (2008)
♦ Τα Οπωροφόρα της Αθήνας (2010)
♦ Δεσμά Αίματος (2012)
♦ Η Λιμουζίνα: κωμωδία παρεξηγήσεων (2013)
♦ Η Κόρη του Ρέμπραντ (2015)
«Δημιουργούσε πρώτα για τον ίδιο, “για να ξεγελάει τον χρόνο”»
«Υπηρέτησε ακάματα τον χώρο του κινηματογράφου, δημιουργώντας ιστορίες και εικόνες μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου.
«Για πενήντα χρόνια ήταν αφιερωμένος στην έβδομη τέχνη αφήνοντας πίσω πλήθος ταινιών. Ο βραβευμένος σκηνοθέτης, ένας άνθρωπος αντισυμβατικός και τρυφερός με μεγάλη αίσθηση κριτικής και αυτοσαρκασμού, δημιουργούσε πρώτα για τον ίδιο, “για να ξεγελάει τον χρόνο”.
Οι άνθρωποι του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, που τον γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί του, εκφράζουν τα θερμά τους συλλυπητήρια στους οικείους του», καταλήγει η ανακοίνωση.
Διαβάστε επίσης:
