Σινεμά: Best of 2015

Η χρονιά φεύγει. Και εμείς μένουμε με τα πρόσωπα, τις ταινίες, τα φαινόμενα, τις τάσεις και τις σκέψεις που της έδωσαν το προφίλ της. Παρακάτω τα 10 σημαντικότερα.

■ Ο Λάζλο Νέμες. Ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης από την Ουγγαρία έγινε το πρόσωπο της χρονιάς για έναν λόγο πολύ πρωτότυπο: έκανε μια αριστουργηματική ταινία. «Ο γιος του Σαούλ», μόνο για γερούς συναισθηματικά παίκτες, σημάδεψε το 2015 μ’ ένα κόκκινο Χ στην πλάτη, δίνοντας νέα φόρμα και συνταρακτική πνοή στο «κανονικό», το αυθεντικό φιλμ και στην τέχνη του.

■ «Carol». Η νέα ταινία του Τοντ Χέινς σκέπασε τη χρονιά με την ομορφιά της, την ευαισθησία της, το δύσκολο love story της, που τόλμησε να έχει happy end. Και με δυο αριστοτεχνικά σχεδιασμένες ερμηνείες, από την Κέιτ Μπλάνσετ και τη Ρούνι Μάρα, που οδεύουν ολοταχώς προς τα Οσκαρ.

■ Ο Γιώργος Λάνθιμος. Με τον «Αστακό» του πήρε τις αποφάσεις του, έφυγε από την Ελλάδα προς μια λιγότερο δυσλειτουργική αγορά, έκανε την ωριμότερη ώς τώρα ταινία του, πήγε στις Κάνες, βγήκε στις αίθουσες του κόσμου, γράφτηκε στις διεθνείς λίστες με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς κι έχει ήδη στα σκαριά την επόμενη. Ψυχραιμία και δύναμη. Και εναλλακτικός ρομαντισμός.

■ Ο αμερικανικός νεοφεμινισμός. Ολα ξεκίνησαν από τον ευχαριστήριο λόγο της Πατρίσια Αρκέτ στα Οσκαρ και η συζήτηση στην Αμερική για την ισότητα των γυναικών απογειώθηκε μέσα στη χρονιά, με επίμονες εκκλήσεις για ισότητα στις αμοιβές, στην επαγγελματική ανηφόρα, στους ρόλους για τις ηθοποιούς.

Τις φωνές τους ένωσαν από τη Μέριλ Στριπ ώς την Τζένιφερ Λόρενς κι από την Κρίστεν Στιούαρτ ώς την Εϊμι Σούμερ. Το girl power γνωρίζει τώρα τον δεύτερο κύκλο του.

■ Ο αποχαιρετισμός του Πολ Γουόκερ. Το «Furious 7» ολοκλήρωσε τα γυρίσματά του, διαμόρφωσε το σενάριο και το μοντάζ του, αφότου ο πρωταγωνιστής του έφυγε από τη ζωή. Και δεν θα μπορούσε να του έχει πει ομορφότερο και συγκινητικότερο αντίο.

■ Ο αποχαιρετισμός του Μηνά Χατζησάββα. Πολύ ξαφνικά, πολύ νωρίς έφυγε ένας από τους πιο αγαπημένους μας Ελληνες ηθοποιούς, ενώ η τελευταία του κινηματογραφική συμμετοχή, το «Ενας άλλος κόσμος» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, βρίσκεται ακόμα στις αίθουσες. Το πόσο λείπει από τη μικρή και τη μεγάλη οθόνη φαίνεται ήδη και θα φαίνεται για καιρό ακόμα.

■ Το ελληνικό box office. Αδειο πορτοφόλι, ανεξέλεγκτο downloading, όμως τα εισιτήρια της φετινής χρονιάς στα ταμεία των κινηματογράφων έμειναν αμείωτα, πράγμα συγκινητικό και ελπιδοφόρο. Το ότι βέβαια αυτό το σύνολο των εισιτηρίων μοιράστηκε σε πολλές περισσότερες ταινίες είναι κάτι που οι διανομείς θα πρέπει να σκεφτούν σοβαρά, αν δεν έχουν αυτοκαταστροφικές τάσεις.

■ Η «Νιότη». Η φευγαλέα της ομορφιά και η πληρότητα -πολύ αργά- της ηλικίας, όπως στεγάστηκε σ’ ένα πανέμορφο ξενοδοχείο στις Αλπεις, από τον Πάολο Σορεντίνο, τον Μάικλ Κέιν και τον Χάρβεϊ Καϊτέλ. Και από την αξεπέραστη εικόνα των δυο τους, στην πισίνα, να κοιτάζουν με δέος τη γυμνή καλλονή να βυθίζεται στο νερό: -Ποια είναι αυτή; -Ο Θεός!

■ Οι επιστροφές. Το έκανε ο Τζορτζ Μίλερ με το δικό του «Mad Max», μεταμορφώνοντάς το σε «Mad Max: Fury Road» κι απογειώνοντας όχι τον γνώριμο ήρωα του τίτλου, αλλά την Αυτοκράτειρα Φουριόζα της Σαρλίζ Θερόν. Το έκανε ο Τζέι Τζέι Εϊμπραμς με τον θρύλο τού «Star Wars», παρουσιάζοντας με το «Star Wars: The Force Awakens» τη συγκινητικότερη επανασύνδεση με το ’80, αλλά δίνοντάς του ορμητική πνοή για το μέλλον. Δύο από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, παρότι ξεκίνησαν από ένα γαλαξία πολύ πολύ μακριά.

■ Το πείσμα. Το ελληνικό σινεμά ζει κι αυτό είναι από μόνο του ένα από τα best του 2015. Γιατί δεν ζουν ούτε η κρατική επιχορήγηση, ούτε τα τηλεοπτικά ποσοστά, ούτε οι εύποροι ιδιώτες που επενδύουν στο σινεμά. Κι όμως, μια ολόκληρη γενιά (και περισσότερες) Ελλήνων παραγωγών και σκηνοθετών, αξιοποιώντας και την επαφή με το εξωτερικό, έδωσαν και φέτος σάρκα και οστά στις ταινίες που θέλησαν να κάνουν. Οχι γιατί είναι ήρωες, ούτε γιατί «η κρίση ευνοεί τη δημιουργικότητα» κι άλλες τέτοιες φρικτές παρηγοριές. Απλώς γιατί είναι επαγγελματίες, το όραμά τους είναι η δουλειά τους και προσπαθούν να βρουν έναν τρόπο να την κάνουν. Και εμείς τους βλέπουμε.