Ο βραβευμένος στις Κάνες «Ηχος της πτώσης» της Μάσα Σιλίνσκι εστιάζει στα διαγενεακά τραύματα μέσα από τη μη γραμμική χρονική αφήγηση της εμπειρίας των τεσσάρων ηρωίδων της, ενώ βραβευμένη για τη σκηνοθεσία της στις Κάνες είναι και η νέα ταινία των Παλαιστίνιων δημιουργών Αραμπ και Ταρζάν Νάσερ που διαδραματίζεται στη Γάζα του 2007
Ο ήχος της πτώσης
(Sound of falling, Γερμανία, 2025, 149’)
Σκηνοθεσία: Μάσα Σιλίνσκι
Ηθοποιοί: Χάνα Χεκτ, Λένα Ουρζεντόφσκι, Σούζαν Γουέστ
Υπάρχουν διάφορα στοιχεία στη δεύτερη μεγάλου μήκους -και βραβευμένη με το Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Κανών, 2025- ταινία της Μάσχα Σιλίνσκι που θυμίζουν έντονα το έργο του Γουίλιαμ Φόκνερ (1897-1962). Οι ηρωίδες της κινούνται μέσα σε μια αφήγηση όπου ο χρόνος δεν είναι γραμμικός αλλά τις διαπερνά και οι ιστορίες τους διαμορφώνονται μέσα από μια υποκειμενική μνήμη που αντιστέκεται, καθώς και από τα τραύματα των προηγούμενων γενεών.
Τέσσερα νεαρά κορίτσια μεγαλώνουν σε μια απομονωμένη αγροικία στη βόρεια Γερμανία. Τις χωρίζουν δεκαετίες, όμως καθώς οι ιστορίες τους ξεδιπλώνονται, αναδύονται όλα όσα τις ενώνουν, θολώνοντας τα όρια ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.
Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς την ταινία της Σιλίνσκι, η οποία λειτουργεί ως μια εμπειρία θέασης που καλεί τον θεατή να βρίσκεται πνευματικά στην αίθουσα (σίγουρα προϋποθέτει και μια δεύτερη προβολή για να αποκτήσει μια ολοκληρωμένη εικόνα), ώστε να καταφέρει να αποκωδικοποιήσει το νόημά της. Πρόκειται για ένα πολυεπίπεδο έργο, γεμάτο λεπτομέρειες, που δεν αποζητά τη συναισθηματική ταύτιση αλλά επιχειρεί να καταγράψει το τι σημαίνει διαγενεακό τραύμα και τη σημασία της απελευθέρωσης από αυτό.
Ο ιμπρεσιονισμός της Σιλίνσκι συνδέεται με έντονα γοτθικά στοιχεία. Το αγρόκτημα αποκτά μια μεταφυσική ιδιότητα: ο τόπος έχει εμποτιστεί από μνήμες, βάσανα και τις ζωές τεσσάρων γενεών που προσπαθούν να υπερκεράσουν τα τραύματα του παρελθόντος και να βγουν στο φως. Η εικόνα, «ποτισμένη» από καφέ και κίτρινους τόνους, θυμίζει μια ξεθωριασμένη φωτογραφία που ανέσυρε κάποιος από ένα μπαούλο, ενώ ο ήχος δομεί μια ατμόσφαιρα που κινείται ανάμεσα σε σιωπές, ψιθύρους και ήχους που μοιάζουν να ζωντανεύουν το σπίτι και να του δίνουν μια οντότητα, σαν να θέλει κάτι να πει.
Η ταινία της Σιλίνσκι, παρότι σε ορισμένες στιγμές μοιάζει να λυγίζει κάτω από το βάρος της δαιδαλώδους αφήγησης που συμπυκνώνει διάφορες θεματικές, καταφέρνει πάντα να βρίσκει διέξοδο. Αξιοποιεί στο έπακρο την ικανότητά της να μεταπηδά χρονικά μέσω της ευρηματικής χρήσης των πλάνων και ανάγει την ταινία σε μια τρομακτική εμπειρία, που όχι μόνο σε βυθίζει στον ψυχισμό των γυναικών, αλλά σε βοηθά να αντιληφθείς βαθύτερα τι σημαίνουν τα διαγενεακά τραύματα – τραύματα που στο έργο της γεννιούνται κυρίως μέσα από την εξουσία της πατριαρχίας.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Κάποτε στη Γάζα
(Once upon a time in Gaza, Παλαιστίνη, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Γαλλία, Πορτογαλία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιορδανία, 2025, 87’)
Σκηνοθεσία: Ταρζάν Νάσερ & Αραμπ Νάσερ
Ηθοποιοί: Ισαάκ Ελίας, Νάντερ Αμπντ Αλχέ, Ραμζί Μαγκντίζι
Η νέα ταινία των Παλαιστίνιων δημιουργών Αραμπ και Ταρζάν Νάσερ («Dégradé» (2015), «Γάζα, αγάπη μου», (2020), η οποία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Κανών 2025 και απέσπασε το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο τμήμα Ενα Κάποιο Βλέμμα, διαδραματίζεται στη Γάζα του 2007 και αφηγείται την ιστορία του Γιάχια, ενός νεαρού φοιτητή που αναπτύσσει φιλία με τον Οσάμα, έναν χαρισματικό ιδιοκτήτη εστιατορίου με μεγάλη καρδιά. Μαζί αρχίζουν να διακινούν ναρκωτικά παράλληλα με τις παραδόσεις φαλάφελ, όμως σύντομα αναγκάζονται να αναμετρηθούν με έναν διεφθαρμένο αστυνομικό και το μεγάλο εγώ του. Δύο χρόνια αργότερα, ο Γιάχια καταλήγει να πρωταγωνιστεί στην πρώτη ταινία δράσης γυρισμένη στη Γάζα, η οποία αντικατοπτρίζει τα πραγματικά εγκλήματα στα οποία ήταν μάρτυρας.
Χωρίζοντας την ταινία τους σε δύο κεφάλαια, τα οποία όμως δεν καταφέρνουν να συνδεθούν πλήρως νοηματικά -με το πρώτο να λειτουργεί περισσότερο ως μια μακροσκελής εισαγωγή για το δεύτερο-, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο τα δύο αδέρφια εμπλουτίζουν το έργο τους με το αμερικανικό κινηματογραφικό στοιχείο. Από τον τίτλο, που αποτελεί άμεση αναφορά στην επική ταινία εποχής του Σέρτζιο Λεόνε, μέχρι τη χρήση της μουσικής και μια αίσθηση «ταραντινικής» ατμόσφαιρας, οι Νάσερ αξιοποιούν τα αφηγηματικά τους εργαλεία για μια ειρωνική και βουτηγμένη στο μαύρο χιούμορ ταινία που απεικονίζει μια Παλαιστίνη μακριά από τη σημερινή της εικόνα. Στο δεύτερο μισό της ταινίας, η ειρωνική διάθεση στηλιτεύει μέσα από μια μετα-αφήγηση (ο Γιάχια γίνεται πρωταγωνιστής σε μια προπαγανδιστική ταινία δράσης, όπου παρακολουθούμε τα γυρίσματά της) την εδραίωση της Χαμάς, την ανάγκη δημιουργίας μαρτύρων και το παράλογο του πολέμου, ενώ παράλληλα υπάρχουν σαφείς αναφορές στην ολοένα και πιο επιθετική στάση του Ισραήλ.
Στη ταινία, το πολιτικό σχόλιο φιλτράρεται μέσα από μιαν αφήγηση που δεν επιδιώκει τη φετιχοποίηση της δυστυχίας του παλαιστινιακού λαού, αλλά επιχειρεί να δημιουργήσει ένα έργο που μέσω μιας ιστορίας εκδίκησης αντανακλά την καθημερινότητα και λειτουργεί ως μια ενδοσκοπική ματιά στην πολιτική κατάσταση της Παλαιστίνης. Παρ’ όλα αυτά, αυτή η επιλογή δεν λειτουργεί πάντα, καθώς η κεντρική ιστορία μοιάζει κάποιες φορές να τείνει στην υπερβολή, με τους χαρακτήρες να είναι σχηματικοί και τελικά να υπηρετούν περισσότερο το πολιτικό σχόλιο παρά να έχουν υπόσταση.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Rosemary – Δενδρολίβανο
(Ελλάδα, 2025, 100’)
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Μαράκης-Μπούρκας
Ηθοποιοί: Αλέξανδρος Μαράκης–Μπούρκας, Θαλής Πολίτης
Το «Δενδρολίβανο» αφηγείται έναν έρωτα όπου η τέχνη και η ποίηση ενώνουν τον Στέφανο και τον νεαρό ζωγράφο Παύλο σε μια αθώα, μοναδική σχέση. Οταν η οικογένεια του Παύλου την ανακαλύπτει, επιχειρεί βίαια να τον «εξαγνίσει», οδηγώντας τον σε μια οδυνηρή πορεία συναισθηματικής και ψυχικής κατάρρευσης.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Βοήθεια!
(Send Help, ΗΠΑ, 2026, 113’)
Σκηνοθεσία: Σαμ Ράιμι
Ηθοποιοί: Ρέιτσελ ΜακΑνταμς, Ντίλαν Ο Μπράιεν
Δύο συνάδελφοι επιζούν από ένα αεροπορικό δυστύχημα και βρίσκονται αποκλεισμένοι σε ένα ερημονήσι. Αναγκασμένοι να αφήσουν στην άκρη τις διαφορές τους, παλεύουν να συνεργαστούν για να επιβιώσουν. Ο Σαμ Ράιμι («The Evil Dead», 1981) επιστρέφει με το «Βοήθεια!», ένα σκοτεινό και χιουμοριστικό ψυχολογικό θρίλερ που συνδυάζει αγωνία, τρόμο και μαύρο χιούμορ.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Δύο εισαγγελείς
(Two prosecutors, Γαλλία, Γερμανία, Ρουμανία, Λευκορωσία, Ολλανδία, Λιθουανία, 2025, 117’)
Σκηνοθεσία: Σεργκέι Λόζνιτσα
Ηθοποιοί: Αλεξάντρ Κουζνέτσοφ, Αλέξαντερ Φιλιπένκο, Ανατόλι Μπέλι
Σοβιετική Ενωση, 1937. Ενας νεοδιορισμένος εισαγγελέας ερευνά μια επιστολή κρατουμένου και σύντομα συγκρούεται με τη σκοτεινή μηχανή της NKVD. Ο Σεργκέι Λόζνιτσα μας βυθίζει στον καφκικό εφιάλτη της σταλινικής εποχής με ένα έργο που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές στο Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ Κανών.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Stray Kids: The dominATE Experience
(ΗΠΑ, 2026, 146’)
Σκηνοθεσία: Πολ Νταγκντέιλ & Φάρα Εξ
Ηθοποιοί: Μπανγκ Τσαν, Λι Νο, Τσανγκμπιν, Χάντζιν, ΧΑΝ
Με τους Stray Kids σε μια εκρηκτική εμφάνιση από την παγκόσμια περιοδεία τους, το Stray Kids: The dominATE Experience είναι μια συναυλιακή ταινία με backstage υλικό και συνεντεύξεις, που προσφέρει στους θαυμαστές μια καθηλωτική, από κοντά εμπειρία.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Κλείδωσες; Οι Αγνωστοι 3
(The Strangers – Chapter 3, ΗΠΑ, 2026, 91’)
Σκηνοθεσία: Ρένι Χάρλιν
Ηθοποιοί: Μαντελάιν Πετς, Γκάμπριελ Μπάσο, Εμα Χόρβαθ
Η Μάγια, η μοναδική που επέζησε, βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο, πλέον χωρίς φόβο και όρια. Καθώς η απειλή κλιμακώνεται, γίνεται σαφές ότι το μεγαλύτερο ρίσκο δεν είναι μόνο τι θα της κάνουν οι Αγνωστοι αλλά τι μπορεί να κάνει η ίδια. Τρίτο μέρος του γνωστού franchise.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Επιστροφή στο Silent Hill
(Return to Silent Hill, Γαλλία, ΗΠΑ, 2026, 106’)
Σκηνοθεσία: Κριστόφ Γκανς
Ηθοποιοί: Τζέρεμι Ιρβιν, Χάνα Εμιλι Αντερσον, Ρόμπερτ Στρέιντζ
Οταν ένα μυστηριώδες γράμμα τον καλεί πίσω στο Silent Hill για να αναζητήσει τη χαμένη του αγάπη, ο Τζέιμς επιστρέφει σε μια άλλοτε γνώριμη πόλη. Εκεί συναντά τρομακτικές φιγούρες και αρχίζει να αμφισβητεί τη λογική του. Τρίτη ταινία βασισμένη στη δημοφιλή σειρά βιντεοπαιχνιδιών Silent Hill, από τον σκηνοθέτη της πρώτης ταινίας του 2006.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Διπλόδοκος, το Δεινοσαυράκι
(Diplodocus, Πολωνία, 2024, 93’)
Σκηνοθεσία: Βόιτεκ Βάφστσικ
Με τις φωνές των: Βασιλικής Σούτη, Βασίλη Παπαστάθη, Ανδρέα Ευαγγελάτου
Ο Διπλόδοκος, ένας μικρός και καλόκαρδος δεινόσαυρος, ξεκινά μια συναρπαστική περιπέτεια για να βρει τους μυστηριωδώς εξαφανισμένους γονείς του και να σώσει τον κόσμο του.
