Βραβευμένο στις Κάνες και με δύο υποψηφιότητες στα φετινά Οσκαρ, το «Sirāt» του Ολιβερ Λάσε «παίζει» με τους συμβολισμούς, δίνοντας υπαρξιακή διάσταση στην ακουστική αντίστιξη της electronica και της σιωπής της ερήμου, ενώ σε (πιο απλοϊκούς) συμβολισμούς καταφεύγει και το υπαρξιακό και ποιητικό δράμα «Yunan» του Αμίρ Φάχερ Ελντίν
Sirât
(Ισπανία, Γαλλία, 2025, 114’)
Σκηνοθεσία: Ολιβερ Λάσε
Ηθοποιοί: Σερζί Λοπέζ, Μπρούνο Νιουνέζ, Αρζόνα Ρίτσαρντ Μπελαμί
Sirât: το στενό και επικίνδυνο μονοπάτι που σύμφωνα με το Ισλάμ καλούνται να διασχίσουν οι ψυχές μετά τον θάνατο για να φτάσουν στον Παράδεισο. Ενα αντίστοιχο μονοπάτι καλούνται να διαβούν και οι ήρωες του Ολιβερ Λάσε, ο οποίος υπογράφει ένα υπαρξιακό road movie, βραβευμένο με το Βραβείο της Επιτροπής στις Κάνες και υποψήφιο στα φετινά Οσκαρ σε δύο κατηγορίες: Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας και Ηχου.
Ενας πατέρας και ο γιος του φτάνουν σε ένα rave βαθιά στα βουνά του νότιου Μαρόκου, αναζητώντας τη Mar, κόρη και αδελφή που εξαφανίστηκε μήνες πριν σε ένα από αυτά τα ατελείωτα πάρτι. Μοιράζουν τη φωτογραφία της από χέρι σε χέρι, χωρίς αποτέλεσμα. Η ελπίδα σβήνει, όμως δεν εγκαταλείπουν. Τελικά, αποφασίζουν να ακολουθήσουν μια ομάδα ravers που κατευθύνεται προς ένα τελευταίο πάρτι στην έρημο. Καθώς προχωρούν όλο και βαθύτερα στην καυτή, αφιλόξενη ερημιά, το ταξίδι αυτό τους αναγκάζει να έρθουν αντιμέτωποι με τα ίδια τους τα όρια.
Εντυπωσιακό ως προς την εικόνα του, με τον διευθυντή φωτογραφίας Μάουρο Ερσέ να «αιχμαλωτίζει» τη δύναμη της ερήμου, η οποία μετατρέπεται σε ένα είδος καθαρτηρίου για τους ήρωες, αλλά ως και προς τον σχεδιασμό ήχου, που αναμειγνύει την ξέφρενη ηλεκτρονική μουσική με την επιβλητική σιωπή της ερήμου, δημιουργώντας μια έντονη ακουστική εμπειρία που αποκτά υπαρξιακή διάσταση, η οποία κατά διαστήματα διακόπτεται από εκκωφαντικές εκρήξεις και στιγμές πλήρους διάλυσης.
Ο εντυπωσιασμός του Sirât αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα προτερήματά του και λειτουργεί ως μηχανισμός πρόκλησης και κατεύθυνσης του βλέμματος του θεατή, οδηγώντας τον σε ένα βαθύτερο νόημα: την κατάρρευση ενός κόσμου που αδιαφορεί και έχει εξαντλήσει κάθε απόθεμα υπομονής. Στο φόντο της ταινίας σκιαγραφείται η απειλή ενός επικείμενου Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου, ενώ οι ήρωες περιπλανώνται στην έρημο αναζητώντας μια ελπίδα διαφυγής από την επερχόμενη καταστροφή. Για τον δημιουργό αυτή η διαφυγή θα έλθει μόνο μέσα από τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη, όμως υπάρχουν διαστήματα που η ταινία καταφεύγει σε έναν ηδονικό πεσιμισμό, ο οποίος διαβρώνει το κεντρικό της νόημα.
Ο Λάσε επιλέγει μια σχεδόν κυκλική αφήγηση, βασισμένη στην επανάληψη, η οποία επιμηκύνει τη δοκιμασία των χαρακτήρων και προσδίδει στην ταινία μια μεταφυσική διάσταση. Ομως η τεχνική αυτή δεν λειτουργεί πάντα αποτελεσματικά. Συχνά απογυμνώνει τους χαρακτήρες από κάθε ανθρώπινη υπόσταση και τους τοποθετεί σε ένα αυστηρό συμβολικό πλαίσιο, με αποτέλεσμα να μην έχουν συναισθηματικό βάθος. Λόγω αυτού, η αφήγηση φτάνει σε τέλμα καθώς δεν δείχνει να κινείται κάπου και εγκλωβίζεται, με συνέπεια η ταινία να μετατρέπεται σε μια καλοστημένη αισθητικά αλληγορία.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Yunan
(Γερμανία, Καναδάς, Ιταλία, Παλαιστίνη, Κατάρ, Ιορδανία, Σαουδική Αραβία, 2025, 125´)
Σκηνοθεσία: Αμίρ Φάχερ Ελντίν
Ηθοποιοί: Ζορζ Χαμπάζ, Χάνα Σιγκούλα, Toμ Βλάσιχα
Οὐ τόπῳ ἀλλὰ τρόπῳ. Αυτό είναι το συμπέρασμα στο οποίο θα οδηγηθεί ο Μουνίρ στο υπαρξιακό και ποιητικό δράμα του Αμίρ Φάχερ Ελντίν, που έκανε πρεμιέρα στο Επίσημο Διαγωνιστικό του 75ου Φεστιβάλ Βερολίνου.
Ο Μουνίρ, που την υπαρξιακή του κρίση την αποδίδει εξαιρετικά ο Ζορζ Χαμπάζ, συγγραφέας που ζει στο Αμβούργο, βρίσκεται σε βαθιά κατάθλιψη και βιώνει ένα διπλό αδιέξοδο: υπαρξιακό και δημιουργικό. Αναζητά τον τόπο του και τη σημασία της ύπαρξής του. Μακριά από την πατρίδα του, την αδελφή του και τη μητέρα του, η οποία πάσχει από άνοια και τον έχει πια ξεχάσει, αναζητά τη θέση του σε έναν κόσμο που νιώθει ότι τον πνίγει τόσο κυριολεκτικά –έχει συχνές κρίσεις δύσπνοιας– όσο και μεταφορικά. Εχοντας σκοπό να βάλει τέλος στη ζωή του, ταξιδεύει στη Βόρεια Θάλασσα, στο Hallig Langeness. Εκεί, μέσα σε ένα γαλήνιο περιβάλλον γεμάτο ζώα και απέραντα λιβάδια, συναντά την αινιγματική Βαλέσκα και τον τραχύ, δύσπιστο γιο της, Καρλ.
Ο τόπος όμως αποδεικνύεται κάτι σχετικό. Αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορεί κανείς να ανακαλύψει τον «τόπο» του και την προσωπική του καταγωγή: μια καταγωγή που ξεπερνά τα γεωγραφικά σύνορα και μετατρέπεται σε εσωτερική αναζήτηση γαλήνης, συμφιλίωσης με τον εαυτό και τελικά της αναγέννησής του.
Η ταινία, γεμάτη αλληγορίες και ονειρικές σεκάνς, αξιοποιεί το όμορφο φυσικό τοπίο -ο διευθυντής φωτογραφίας Ρόναλντ Πλαντ κάνει σπουδαία δουλειά-, που έρχεται σε αντιδιαστολή με την υπαρξιακή κατάρρευση του ήρωα. Με αργό και νωχελικό ρυθμό, ο Ελντίν αποδίδει πειστικά αυτή την κατάρρευση ενός ανθρώπου που συνθλίβεται από τη νοσταλγία της πατρίδας και την ανάγκη να ανακαλύψει πού ανήκει, όμως δεν καταφέρνει πάντα να αποτινάξει το βάρος μιας υπερφορτωμένης αφήγησης. Οι συμβολισμοί είναι πολλοί και κάποιοι αρκετά απλοϊκοί στη σύλληψη, ενώ το ονειρικό στοιχείο, ως αφήγηση μέσα στην αφήγηση με την παραβολή του βοσκού, δεν ενσωματώνεται τόσο καλά στο ρεαλιστικό σκηνικό της ταινίας.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Σας πιστεύουμε
(On Vous Croit, Βέλγιο, 2025, 78´)
Σκηνοθεσία: Σαρλότ Ντεβιλέρς & Αρνό Ντιφεΐς
Ηθοποιοί: Μιριέμ Ακεντιού, Λοράν Καπελούτο, Ναταλί Μπρουντς
Η Αλίς καταθέτει σε ένα δικαστήριο, γνωρίζοντας ότι δεν πρέπει να κάνει κανένα λάθος. Πρέπει να υπερασπιστεί τα παιδιά της, καθώς το διακύβευμα είναι η κηδεμονία τους. Θα μπορέσει να τα προστατεύσει από τον πατέρα τους πριν να είναι αργά; Σκηνοθετικό ντεμπούτο των Σαρλότ Ντεβιλέρς & Αρνό Ντιφεΐς, που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βερολίνου όπου απέσπασε Ειδική Μνεία.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Το καταφύγιο
(Shelter, Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ, 2026, 107´)
Σκηνοθεσία: Ρικ Ρόμαν Βο
Ηθοποιοί: Τζέισον Στέιθαμ, Μπιλ Νάι, Ναόμι Ακι
Σε ένα απομονωμένο σκοτσέζικο νησί, ένας μοναχικός άντρας ζει κρυμμένος από το παρελθόν του. Οταν σώζει ένα κορίτσι από τη θάλασσα μέσα σε καταιγίδα, αναγκάζεται να επιστρέψει σε έναν κόσμο που είχε αφήσει πίσω.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Αγιος Παΐσιος
(Ελλάδα, 2025, 123´)
Σκηνοθεσία: Στάμου Τσάμη
Ηθοποιοί: Προκόπης Αγαθοκλέους, Νικήτας Τσακίρογλου, Χρήστος Λούλης
Η ιστορία ακολουθεί τη ζωή του Αγίου Παϊσίου από τη γέννησή του στα Φάρασα έως την οριστική του εγκατάσταση στο Αγιον Ορος. Τα έσοδα θα διατεθούν στους Συλλόγους Πολυτέκνων.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
ΟνειροΖωάκια: η ταινία
(Dream Animals: The Movie, Ιαπωνία, 2025, 92´)
Σκηνοθεσία: Χιτόσι Τακεκίγιο
Με τις φωνές των Γιάννη Λάφη, Εβελίνας Νικόλιζα, Γιάννη Στεφόπουλου
Στη Γλυκοχώρα, όπου άνθρωποι και γλυκά συνυπάρχουν αρμονικά, το συγκρότημα «ΟνειροΖωάκια» απολαμβάνει τη δόξα του, ώσπου η εμφάνιση του γιγάντιου Βασιλιά Γκότον απειλεί να καταστρέψει την ισορροπία.
-320x213.png)
