Η ώρα πλησιάζει για την έναρξη του φετινού 48ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας (DISFF, 8-14/09). Ενα φεστιβάλ που πολλοί θέλησαν και κανένας δεν εμίσησε –παραφράζουμε κάπως τη γνωστή ρήση– καθώς το DISFF έχει γίνει κάπως μήλον της Εριδος τα τελευταία χρόνια ανάμεσα στην προηγούμενη δημοτική αρχή και τον προηγούμενο καλλιτεχνικό διευθυντή, και στην τωρινή – μία «Εριδα» που μάλλον δεν έχει κοπάσει και από την οποία, προσώρας έστω, έχει μείνει αλώβητος ο νυν καλλιτεχνικός διευθυντής, Γιώργος Αγγελόπουλος. Ο ίδιος ανέλαβε τα καθήκοντά του έπειτα από διαγωνισμό, ο οποίος ήταν επιβεβλημένος να γίνει, όπως και συνέβη εντέλει. Ο ίδιος έδωσε την πρώτη του συνέντευξη στην «Εφ.Συν.» (17/08, «Προτεραιότητά μου είναι οι νέοι δημιουργοί και η διαφύλαξη του έργου τους») και πλέον είναι έτοιμος να κάνει πράξη το όραμά του για τον θεσμό, ο οποίος φυσικά έχει διατηρήσει αρκετά από τα όσα είχε ήδη κάνει ο προκάτοχός του Γιάννης Σακαρίδης, που, παρ’ όλες τις όποιες αστοχίες, είχε δώσει μία δυναμική ώθηση στο Φεστιβάλ.
Φέτος θα προβληθούν 223 μικρού μήκους ταινίες από 49 χώρες. Από αυτές, οι 146 διαγωνίζονται στα 7 διαγωνιστικά τμήματα του DISFF: Εθνικό, Εθνικό Σπουδαστικό, Διεθνές Διαγωνιστικό, Διεθνές Σπουδαστικό, Animation, Short&Green, Kiddo. Μάλιστα, οι δύο ταινίες που θα αποσπάσουν τις κορυφαίες διακρίσεις στο Εθνικό και στο Διεθνές Διαγωνιστικό, θα εξασφαλίσουν αυτόματα το πολυπόθητο «εισιτήριο» για τη συμμετοχή στη διαδικασία των Οσκαρ.
Οι θεματικές των ταινιών ποικίλλουν, ωστόσο παρατηρούμε πως κυριαρχούν οι προσεγγίσεις σε κοινωνικά και διαπροσωπικά/σχεσιακά ζητήματα: η απώλεια, οι γονεϊκές σχέσεις (ιδιαίτερα μητέρας – κόρης), η γυναικεία ενηλικίωση, η αποξένωση αλλά και ευρύτερα θέματα που ταλανίζουν την κοινωνία σήμερα όπως η ακρίβεια, η άνοδος (έως εδραίωση) της Ακροδεξιάς, η διαφθορά, αλλά και η μετανάστευση, η ομοφοβία, τα ναρκωτικά, η πορνεία, το ασύδοτο κέρδος και οι συνέπειες αυτού, αλλά και θέματα που δεν τα βλέπουμε συχνά ως κύρια, όπως η τουριστική βιομηχανία με τα όσα αρνητικά έχει επιφέρει, καθώς και το εμπόριο του θανάτου στα κοιμητήρια! Επιπλέον, έχουμε ακόμη κάτι που σπάνια εμφανίζεται ως κεντρικός νοηματικός άξονας: τα μυθικά πλάσματα (ήρωες θρύλων, βαμπίρ, γοργόνες, σειρήνες, ζόμπι, με ή χωρίς lgbtq+ πρόσημο) και ένα υβριδικό είδος ταινιών που είναι μεν μυθοπλασία αλλά γυρισμένες ως ντοκιμαντέρ, τόσο καλά, που ξεγελούν εύκολα το κοινό (mockumentaries).
Ταυτόχρονα, το φεστιβάλ περιλαμβάνει:
● Αφιερώματα: οι Αγγελος Φραντζής και Χέλενα Βίτμαν θα παρουσιάσουν τις μικρού μήκους ταινίες τους, κάτι που γίνεται για πρώτη φορά στο σύνολό τους στην Ελλάδα. Αυτό γίνεται στο πλαίσιο μίας ευρύτερης προσπάθειας του DISFF να φέρει το κοινό σε επαφή με το πρώιμο έργο σημαντικών δημιουργών. Συγκεκριμένα θα προβληθούν έξι μικρού μήκους ταινίες του Αγγελου Φραντζή που χρονολογούνται από το 1992 έως και το 2014, και οκτώ μικρού μήκους δημιουργίες που η Χέλενα Βίτμαν γύρισε από το 2004 έως το 2025. Οι μικρού μήκους ταινίες του πρώτου, τον οποίο γνωρίσαμε κυρίως μέσα από τις κινηματογραφικές επιτυχίες «Polaroid», «Ευτυχία» και «Ο Νόμος του Μέρφυ», ψηφιοποιήθηκαν από το φεστιβάλ ειδικά για τον θεσμό, κάτι που από όσο γνωρίζουμε αποτελεί μία από τις προτεραιότητες του κ. Αγγελόπουλου για την ελληνική ταινία μικρού μήκους εν γένει. Οσο για τη Βίτμαν, κάποιες από τις ταινίες της ήταν δυσεύρετες. Η ίδια είναι σκηνοθέτρια με έδρα το Αμβούργο και την πρώτη της ταινία την ολοκλήρωσε το 2004 σε ηλικία 22 ετών, ενώ η προσέγγισή της είναι υβριδική: συνδυάζει αφηγηματικά και πειραματικά στοιχεία, έχοντας την ειλικρίνεια να τοποθετεί τον κινηματογράφο ως ένα μέσο εξερεύνησης και όχι απλώς αφήγησης. Και οι δύο καλλιτέχνες θα είναι μέλη επιτροπών: ο Α. Φραντζής της επιτροπής του Εθνικού Διαγωνιστικού και η Χέλενα Βίτμαν του Διεθνούς.
● Εργαστήρια: θα γίνουν ομιλίες/εργαστήρια για όλα τα στάδια υλοποίησης μιας ταινίας, από την αναζήτηση πρότζεκτ και ταλέντων, στην ανάπτυξη/συμπαραγωγή, τη χρηματοδότηση, την υλοποίηση και τελικά τη διανομή, βιωματικό εργαστήριο με στόχο τη βελτίωση της επικοινωνίας και της συνεργασίας εντός κινηματογραφικών συνεργείων κι ένα ενδιαφέρον θεωρητικό αλλά και πρακτικό εργαστήριο για την κινηματογράφηση με φωτοχημικά μέσα, δηλαδή με τη χρήση φιλμ, με αφορμή τη στροφή νέων κυρίως δημιουργών προς το παραδοσιακό αυτό μέσο.
● Συζητήσεις: σημαντικές για έναν επίδοξο ή νέο κινηματογραφιστή είναι οι συζητήσεις/ομιλίες που θα γίνουν, για τη σημασία του casting, για τις στρατηγικές επιτυχίας όσον αφορά την παρουσίαση μιας ταινίας μικρού μήκους σε διεθνείς διοργανώσεις, φεστιβάλ κ.λπ., για το τι συμβαίνει μετά και πώς μπορεί να μείνει «ζωντανή» μία μικρού μήκους μετά τη φεστιβαλική της πορεία, για το πόσο ελεύθερος/η μπορεί να είναι ο/η σκηνοθέτης και πώς να παρουσιάσει την προσωπική του σφραγίδα κ.ά.
● Αίθρια Λογοτεχνικά Απογεύματα: επανέρχονται ως «Η μικρή φόρμα στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο» ως εκδηλώσεις που ξεκινούν με την ανάγνωση ενός διηγήματος και καταλήγουν είτε σε συζήτηση με τον συγγραφέα, είτε σε προβολή ταινίας που βασίστηκε σε αυτό.
● Drama Pitching Lab: το πολύ σημαντικό αυτό, οργανικό πλέον (μετά από 12 χρόνια), στοιχείο του Φεστιβάλ συνεχίζει και φέτος, πάντα σε επιμέλεια της επικεφαλής του προγράμματος, Βαρβάρας Δούκα. Εχουμε δει πολλά ταλέντα να ξεπηδούν από αυτό το «εργαστήρι» και γίνεται εξαιρετική δουλειά, ωστόσο δυστυχώς δεν θα είναι οι υπεύθυνοι στην Τελετή Λήξης (γιατί;) καθώς ολοκληρώνεται την τρίτη μέρα του Φεστιβάλ (Τετάρτη 10/09).
● Ειδικές προβολές: το Φεστιβάλ Δράμας, γιορτάζοντας τα 30 χρόνια από τη διεθνοποίησή του, παρουσιάζει μία επιλογή από τις ταινίες που απέσπασαν Grand Prix από το 1995 έως σήμερα, οι οποίες και πάλι ψηφιοποιήθηκαν, ενώ ανάμεσά τους ξεχωρίζει η μικρού μήκους «Next Door» του Γαλλοκαναδού δημιουργού Ντενίς Βιλνέβ, σκηνοθέτη του «Dune», που είχε βραβευτεί στη Δράμα το 2008!
.jpg)
