Μια σάτιρα εργασιακής εκμετάλλευσης κι ένας απροσδόκητος έρωτας

Πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Ισπανού Μιγκέλ Φάους η «Σιωπηλή καμαριέρα» θέτει ζητήματα ταξικά και εργασιακής εκμετάλλευσης ως μια ευρωπαϊκή εκδοχή των «Παράσιτων», ενώ η γαλλοκαναδικής παραγωγής «Φύση του έρωτα» της Μόνια Τσόκρι είναι μια πολύ σύγχρονη ματιά πάνω σ’ ένα αρχετυπικό θέμα.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Η σιωπηλή καμαριέρα
(The Quiet Maid, Ισπανία, ΗΠΑ, 2023, 94´).

● Σκηνοθεσία: Μιγκέλ Φάους.
● Ηθοποιοί: Πόλα Γριμάλντο, Αριάντνα Γκιλ, Λούις Μπέρμεχο

Το ντεμπούτο του Μιγκέλ Φάους, η πρώτη ευρωπαϊκή ταινία χρηματοδοτημένη από Non-fungible token (NFT – Μη Εναλλάξιμα Κρυπτοπαραστατικά) και με παραγωγό τον Στίβεν Σόντερμπεργκ («Σεξ, ψέματα και βιντεοταινίες», 1989, 100’, «Traffic», 2000, 147’), είναι ένα έργο που μέσω της σατιρικής του ατμόσφαιρας επισημαίνει ξανά το τεράστιο χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών και την εργασιακή εκμετάλλευση των τελευταίων, θυμίζοντας σε αρκετά σημεία την ταινία «Παράσιτα» («Parasite», 2019, 132’) του Πονγκ Τσουν-χο, χωρίς όμως να έχει το απαραίτητο σεναριακό βάθος.

Η Πόλα Γριμάλντο, εξαιρετική στον ρόλο της, υποδύεται την Ανα, μια οικιακή βοηθό από την Κολομβία που δουλεύει ακούραστα σε πολυτελή βίλα στην Κόστα Μπράβα για μια εύπορη οικογένεια που ασχολείται με το εμπόριο τέχνης. Παρασυρμένη από ψεύτικες υποσχέσεις για καλύτερες συνθήκες εργασίας μετά το καλοκαίρι, η Ανα πασχίζει να παραμείνει υπάκουη και διακριτική. Παρ’ όλα αυτά, μια τυχαία συνάντηση με μία άλλη οικιακή βοηθό στη γειτονιά τής φανερώνει έναν κόσμο θερινών απολαύσεων.

Η ταινία του Φάους είναι πρωταρχικά μια ψυχογραφία της ίδιας της πρωταγωνίστριάς του και μέσω αυτής και των καταστάσεων που εκείνη βιώνει επιχειρεί μια ανάλυση της σκληρής πραγματικότητας που βιώνουν οι υπηρέτριες, ενώ ασκεί κριτική στη νομιμοποίηση ουσιαστικά της σύγχρονης δουλείας. Η προσέγγισή του είναι ωστόσο αρκετά συμβατική, καθώς δεν πρωτοτυπεί αφηγηματικά και αρκετές φορές καταφεύγει σε σεναριακές υπερβολές για να τονίσει τη θεματική της ταινίας του και να τραβήξει την προσοχή του θεατή. Εισάγει διάφορους χαρακτήρες που όμως δεν αναπτύσσονται επαρκώς και πραγματοποιεί μια σεναριακή ανατροπή που έχει ενδιαφέρον αλλά έρχεται ουσιαστικά πολύ καθυστερημένα στην ταινία, η οποία έχει αναλωθεί ήδη σε σκηνές που δεν εξελίσσουν την πλοκή. Καταφέρνει βέβαια να συνδυάσει τη σάτιρα με την κοινωνική κριτική και την ψυχογραφία του κεντρικού χαρακτήρα με έναν ικανοποιητικό τρόπο και παρουσιάζει σκηνοθετικές αρετές, αλλά στο σύνολο ο Φάους μένει στάσιμος αφηγηματικά καταφεύγοντας σε επαναλήψεις και αδυνατώντας να αναπτύξει την ιδέα του επαρκώς.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Η φύση του έρωτα
(The Nature of Love, Καναδάς, Γαλλία, 2023, 111´).

● Σκηνοθεσία: Μόνια Τσόκρι.
● Ηθοποιοί: Μαγκαλί Λεπίν-Μπλοντό, Πιερ-Ιβ Καρντινάλ

Η Μόνια Τσόκρι, πρωταγωνίστρια του Ξαβιέ Ντολάν («Mommy», 2014, 139’), σκηνοθετεί την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία της, που ακροβατεί μεταξύ σατιρικής ρομαντικής κωμωδίας και δράματος, εξετάζει με πρωτότυπο σκηνοθετικά τρόπο την προσπάθειά μας να κατανοήσουμε βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα, όπως ο απροσδόκητος έρωτας, και αναλύει με υπαρξιακή διάθεση την περιπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων.

Η Σοφία είναι καθηγήτρια φιλοσοφίας στο Μόντρεαλ και ζει έναν τυπικό σύγχρονο και πολιτισμένο γάμο με τον Ξαβιέ. Ο Σιλβάν είναι ο εργολάβος που επιχειρεί να ανακαινίσει το εξοχικό τους σπίτι. Οταν η Σοφία συναντά για πρώτη φορά τον Σιλβάν, είναι έρωτας με την πρώτη ματιά. Τα αντίθετα έλκονται, αλλά μπορεί να κρατήσει;

Με μια καταπληκτική κινηματογράφηση του Αντρέ Τουρπέν (συχνού συνεργάτη του Ξαβιέ Ντολάν), την εξαιρετική μουσική του Εμίλ Σορνέν και δύο πρωταγωνιστές (Μαγκαλί Λεπίν-Μπλοντό και Πιερ-Ιβ Καρντινάλ) με απίστευτη χημεία μεταξύ τους, η ταινία της Τσόκρι προσπαθεί να εισαγάγει μοντέρνα στοιχεία στο είδος της δραμεντί, κυρίως σκηνοθετικά. Αλλά ενώ ξεκινάει ως μια πολλά υποσχόμενη ταινία, οδηγείται σταδιακά σε τετριμμένη, μερικές φορές στερεοτυπική, αφήγηση. Η εξερεύνηση των θεματικών της, ο έρωτας, η λαχτάρα, η έλξη μεταξύ δύο διαφορετικών ανθρώπων δηλαδή, αποτυπώνεται σκηνοθετικά με ευρηματικό τρόπο, χωρίς να συμβαδίζει με τη συνηθισμένη σκηνοθετική προσέγγιση του είδους, αλλά δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει, διότι μένει περισσότερο στην εικόνα και η ψυχογράφηση των βασικών χαρακτήρων μένει στάσιμη, με την πλοκή να καταλήγει αρκετά προβλέψιμη.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Ομαδική θεραπεία
(Under Therapy, Aργεντινή, 2023, 93´).

● Σκηνοθεσία: Γκεράρντο Ερέρο.
● Ηθοποιοί: Μαλένα Αλτέριο, Αλεχάντρα Χιμένεθ, Φέλε Μαρτίνεθ

Τρία παντρεμένα ζευγάρια που υποβάλλονται σε θεραπεία καλούνται από την ψυχολόγο τους σε μια ομαδική συνεδρία. Θα βγάλουν σταδιακά τα άπλυτά τους στη φόρα σχετικά με τη φροντίδα των παιδιών, τη ζήλια και το σεξ, μέχρι να καταλήξουν όλα σε ένα πολύ απροσδόκητο και εξίσου συγκλονιστικό τέλος.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Ο αρχηγός των κατασκόπων
(Chief of Station, ΗΠΑ, 2024, 97´).

● Σκηνοθεσία: Τζέσι Βι Τζόνσον.
● Ηθοποιοί: Aαρον Εκχαρτ, Oλγκα Κιριλένκο, Aλεξ Πέτιφερ

Αφού μαθαίνει ότι ο θάνατος της συζύγου του δεν ήταν ατύχημα, ένας πρώην αρχηγός επιχειρήσεων της CIA (Ααρον Εκχαρτ) επιστρέφει στον σκοτεινό υπόκοσμο της ανατολικής Ευρώπης και συνεργάζεται με έναν πρώην αντίπαλό του για να ξετυλίξουν μια συνωμοσία και ανατρέπονται όλα όσα νόμιζε ότι γνώριζε.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Συμπέθεροι από σόι
(Cocorico, Γαλλία, 2024, 93´).

● Σκηνοθεσία: Ζιλιέν Ερβέ.
● Ηθοποιοί: Κριστιάν Κλαβιέ, Ντιντιέ Μπουρντόν, Σιλβί Τεστούντ

Καθώς θέλουν να παντρευτούν και να πάρουν την έγκριση των γονιών τους, η Αλις και ο Φρανσουά οργανώνουν μια συνάντηση μεταξύ των δύο οικογενειών, που έχουν πολύ διαφορετικό υπόβαθρο. Η Αλις αποφασίζει να προσφέρει στους γονείς εξετάσεις DNA και τα αποτελέσματα θα ανατινάξουν τις βεβαιότητες όλων!

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Η φύλακας των δράκων
(Dragonkeeper, Ισπανία, Κίνα, 2024, 98´).

● Σκηνοθεσία: Σαλβαδόρ Σιμό & Λι Τζινπίνγκ.
● Με τις φωνές: Φιλίππα Μαβιτζή, Κώστα Τερζάκη, Δημήτρη Κανέλλου, Τάκη Σακελλαρίου

Στην αρχαία Κίνα, οι δράκοι εξορίζονται ύστερα από μια σύγκρουση με τους ανθρώπους. Χρόνια μετά, η νεαρή Πινγκ φροντίζει τον Ντάνζι, έναν δράκο-προστάτη ενός πολύτιμου και σπάνιου αυγού δράκου. Η Πινκ και ο Ντάνζι πρέπει να επιστρέψουν το αυγό στον ωκεανό για να σώσουν τους δράκους από τον αφανισμό.

Επανεκδόσεις

Χάος
(Kaos, Ιταλία, 1984, 188´).

● Σκηνοθεσία: Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι.
● Ηθοποιοί: Μαργκαρίτα Λοζάνο, Οράζιο Τορίσι

Οι αδερφοί Ταβιάνι εμπνέονται από τον μεγάλο Ιταλό συγγραφέα Λουίτζι Πιραντέλο και μεταφέρουν στον κινηματογράφο πέντε ιστορίες του, που συνθέτουν μια ποιητική τοιχογραφία της Σικελίας στις αρχές του 20ού αιώνα.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Η θάλασσα μέσα μου
(Mar Αdentro, Ισπανία, 2004, 126´).

● Σκηνοθεσία: Αλεχάντρο Αμενάμπαρ.
● Ηθοποιοί: Χαβιέρ Μπαρδέμ, Μπελέν Ρουέντα

Ο Αλεχάντρο Αμενάμπαρ μετέφερε στη μεγάλη οθόνη την αληθινή ιστορία του τετραπληγικού συγγραφέα Ραμόν Σαμπέδρο, ο οποίος επί 30 χρόνια διεκδικούσε νομικά το δικαίωμα στην ευθανασία. Οσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας και μία από τις καλύτερες ερμηνείες του Χαβιέρ Μπαρδέμ.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Δεσμώτης του ιλίγγου
(Vertigo, ΗΠΑ, 1958, 128´).

● Σκηνοθεσία: Αλφρεντ Χίτσκοκ.
● Ηθοποιοί: Τζέιμς Στιούαρτ, Κιμ Νόβακ

O Σκότι, ένας πρώην ντετέκτιβ της αστυνομίας που πάσχει από ακροφοβία, προσλαμβάνεται για να παρακολουθεί τη Μάντλιν, τη σύζυγο ενός γνωστού του, που πιστεύει ότι έχει καταληφθεί από ένα πνεύμα. Η εμμονή του Σκότι με τη Μάντλιν μεγαλώνει καθώς εμπλέκεται όλο και περισσότερο στην υπόθεση, αποκαλύπτοντας μυστικά και ξετυλίγοντας το μυστήριο της παράξενης συμπεριφοράς της, με τραγικές συνέπειες.