Τη δύναμη των εικόνων του σινεμά θέτει στον αγώνα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα το Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας Θεσσαλονίκης. Για 28η συνεχή χρονιά διοργανώνει κινηματογραφικό αφιέρωμα (από σήμερα μέχρι τις 12 Οκτωβρίου) σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Στην αίθουσα «Τάκης Κανελλόπουλος» θα προβληθούν έξι ταινίες πρόσφατης παραγωγής (2008 – 2014) και θα πλαισιωθούν από ενδιαφέρουσες συζητήσεις.
Τα θέματά τους αφορούν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το Ισραήλ έως τη Μεγάλη Βρετανία. Ολες έχουν διαγράψει καριέρα σε μεγάλα φεστιβάλ και οι περισσότερες έχουν βραβευτεί με διεθνείς διακρίσεις, όπως το βραβείο Bafta και η Χρυσή Κάμερα των Κανών, τα οποία κέρδισε η «Πείνα» (Hunger) του Στιβ ΜακΚουίν (2008). Είναι η πιο γνωστή του αφιερώματος -με αυτήν έγινε διάσημος διεθνώς ο Βρετανός πολυσχιδής καλλιτέχνης (σκηνοθέτης, σεναριογράφος, γλύπτης και φωτογράφος).
Ο Στιβ ΜακΚουίν καταγράφει την ιστορία του Μπόμπι Σαντς, αγωνιστή του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού. Το 1981, επί Μάργκαρετ Θάτσερ, πέθανε στις βρετανικές φυλακές Μέιζ, έπειτα από απεργία πείνας 66 ημερών. Ηταν 27 ετών.
Ο σκηνοθέτης, εκτός από τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, δίνει την εικόνα της φυλακής και του αγώνα των κρατουμένων. Με τους: Μάικλ Φασμπέντερ, Λίαμ Κάνιγχαμ, Στιούαρτ Γκράχαμ κ.ά.
Η ταινία «Πλευρικοί άνεμοι» του Μάρτι Χέλντε (2014) έχει πρωταγωνίστρια μια γυναίκα που διώκεται από την πατρίδα της, την Εσθονία, μαζί με χιλιάδες συμπατριώτες της. Τη στέλνουν στη Σιβηρία, στο πλαίσιο της εθνοκάθαρσης που διεξήγαγαν οι σοβιετικές δυνάμεις κατοχής το 1941. Τα σπαραξικάρδια γράμματά της είναι η βάση της αφηγηματικής γραμμής, σε μια ταινία που συνδυάζει τα ποιητικά καλλιτεχνικά πλάνα με το δύσκολο θέμα του διωγμού.
Με πέντε βραβεία από την Ισραηλινή Ακαδημία Κινηματογράφου και το ασημένιο «Hugo» του Διεθνούς Φεστιβάλ Σικάγου, «Το διαζύγιο: η δίκη της Βίβιαν Αμσαλέμ» των Ρονίτ Ελκαμπέτζ και Σλομί Ελκαμπέτζ (2014) καταγράφει τον τριετή αγώνα της Βίβιαν να πάρει διαζύγιο στο σύγχρονο Ισραήλ. Ο πολιτικός γάμος δεν αναγνωρίζεται, πόσω μάλλον το διαζύγιο. Μόνο οι ραβίνοι νομιμοποιούν έναν γάμο και αν χρειαστεί, τη διάλυσή του.
Το «Ασήμι στο νερό, αυτοπορτρέτο της Συρίας» των Οσάμα Μοχάμεντ και Ουιάμ Σιμάβ Μπεντιρξάν (2014) είναι ένα συγκλονιστικό φιλμ γυρισμένο στη Συρία από καθημερινούς ανθρώπους. Οι εμπνευστές του έδωσαν κάμερες (τηλεφώνων, tablet, ψηφιακές) σε πολίτες και τους ζήτησαν να τραβήξουν τις δικές τους μικρές ιστορίες για τον πόλεμο. Χωρίς το φίλτρο του σκηνοθέτη, η ταινία έχει σπαρακτικές στιγμές και ωμή βία. Τιμήθηκε με το Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στο 58ο Φεστιβάλ του Λονδίνου.
Στο «Polisse» της Γαλλίδας Μαϊβέν (2011) ένα κοριτσάκι ομολογεί στους αστυνομικούς πως ο μπαμπάς του το παρενοχλεί σεξουαλικά. Η υπόθεση ανοίγει για την ομάδα προστασίας ανηλίκων του Αστυνομικού Τμήματος στο Παρίσι. Δουλειά των μελών της είναι να παίρνουν καταθέσεις παιδιών, να ανακρίνουν ύποπτους γονείς και να ανακαλύπτουν την αλήθεια μεταξύ της παιδικής φαντασίας και της ζοφερής πραγματικότητας. Τιμήθηκε με το Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Κανών (2011) και Σεζάρ (2012).
Τέλος, «Η αγάπη είναι παράξενη» του Αϊρα Σακς (2014) παρακολουθεί τη σαραντάχρονη σχέση του Μπεν και του Τζορτζ. Ενώνονται με τα δεσμά του γάμου σε μια ειδυλλιακή τελετή στο νότιο Μανχάταν αλλά όταν ο Τζορτζ χάνει τη δουλειά του, το ζευγάρι αναγκάζεται να πουλήσει το διαμέρισμά του και να ζήσει προσωρινά χωριστά. Μια τρυφερή ταινία για την αγάπη που είναι ίδια, άσχετα με το φύλο.
Το πρόγραμμα αναλυτικά στο www.amnesty.org.gr και www.filmfestival.gr
Info:
Αίθουσα «Τάκης Κανελλόπουλος», Μουσείο Κινηματογράφου – Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης (5-12 Οκτωβρίου), Λιμάνι, Αποθήκη Α’, τηλ. 2310-508398. Εισιτήρια 6 & 4 ευρώ (φοιτητικό).
-320x213.jpg)
