Πολλές αράχνες κι ένας γάτος με πέταλα!

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Σεμπαστιάν Βανιτσέκ «Στον ιστό του τρόμου» είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ τρόμου που επιχειρεί και πολιτικές νύξεις, στις αίθουσες όμως επιστρέφει και ο Γκάρφιλντ σε σκηνοθεσία Μαρκ Ντίνταλ

Στον ιστό του τρόμου 
(Infested, Γαλλία, ΗΠΑ, 2023, 106’)

● Σκηνοθεσία: Σεμπαστιάν Βανιτσέκ
● Ηθοποιοί: Τέο Κρίστιν, Σοφιά Λεσάφρ, Ζερόμ Νίελ, Λιζά Νιαρκό

Ο Καλέμπ, ένας μοναχικός νεαρός άντρας, αποκομμένος από φίλους και οικογένεια, με αδυναμία στα εξωτικά ζώα, φέρνει στο διαμέρισμα του μια δηλητηριώδη αράχνη που ανήκει σε ένα σπάνιο και πολύ επικίνδυνο είδος. Η αράχνη θα χρειαστεί μόλις μια στιγμή για να δραπετεύσει και να μετατρέψει ολόκληρο το κτίριο σε μια φριχτή παγίδα θανάτου. Την ίδια ώρα, η αστυνομία σφραγίζει το κτίριο, εγκλωβίζοντας τους κατοίκους. Πλέον, ο μόνος τρόπος να επιβιώσουν είναι κάποιο σημείο διαφυγής.

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Σεμπαστιάν Βανιτσέκ είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ τρόμου που αντλεί έμπνευση από τις ταινίες της δεκαετίας του ’80 αλλά και τη διάσημη ταινία του Φρανκ Μάρσαλ «Αραχνοφοβία» (1990, 110’). Τοποθετώντας την ιστορία του μέσα σε ένα κτίριο στις φτωχογειτονιές της Γαλλίας, ο σκηνοθέτης δεν επιχειρεί μόνο να φοβίσει τον θεατή με την ύπαρξη χιλιάδων αραχνών που ξεπροβάλλουν από παντού αλλά ταυτόχρονα προσπαθεί να συνδυάσει τον τρόμο με το πολιτικό σχόλιο (στοιχείο πολλών ταινιών της δεκαετίας του ’80), ασκώντας κριτική για την οικονομική εξαθλίωση, την αδιαφορία του κράτους και την αστυνομική βία. Κατακλύζοντας την οθόνη με μικροσκοπικές θανατηφόρες αράχνες ο Βανιτσέκ εγκλωβίζει τους ήρωές του σ’ έναν εσωτερικό χώρο, φέρνοντάς τους αντιμέτωπους με τον μικροσκοπικό εχθρό αλλά και με τους ίδιους τους εαυτούς τους καθώς, όσο περνάει η ώρα, ο φόβος τους κατακλύζει ωθώντας τους να στραφεί ο ένας εναντίον του άλλου. Θρίλερ γεμάτο αγωνία, με κάποιες δόσεις τρόμου που άλλες φορές πετυχαίνει να σου κρατήσει το ενδιαφέρον, άλλες φορές, όμως, φλυαρεί χωρίς λόγο, προσπαθώντας να δώσει την πολιτική διάσταση που θέλει, αδυνατώντας, όμως, να ενσωματώσει πλήρως το συγκεκριμένο στοιχείο στην ιστορία του και τελικά αφαιρώντας έτσι ρυθμό από την ταινία, χωρίς να αποφεύγει αρκετά κλισέ του είδους.

—

Γάτος με πέταλα
(The Garfield Movie, ΗΠΑ, 2024, 101’)

● Σκηνοθεσία: Μαρκ Ντίνταλ
● Με τις φωνές των: Κρις Πρατ, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Χάνα Γουάντινγκχαμ, Βινγκ Ρέιμς, Νίκολας Χουλτ
● Με τις φωνές των (ελληνική μεταγλώττιση): Κωνσταντίνος Λάγκος, Βασίλης Μήλιος, Κώστας Τερζάκης, Σοφία Τσάκα, Κωνσταντίνος Ρεπάνης, Στεφανία Φιλιάδη, Τηλέμαχος Κρεβάικας, Βασίλης Παπαστάθης, Zoe Pre, NiVo (Νίκος Βουρλιώτης), Δημήτρης Σάρλος, Βάσια Λακουμέ

Ο Γκάρφιλντ, ένας από τους πιο διάσημους γάτους του κόσμου, δημιουργία του Αμερικάνου σκιτσογράφου Τζιμ Ντέιβις, επιστρέφει μετά από 18 χρόνια στη μεγάλη οθόνη με ένα λαμπερό καστ να δανείζει τις φωνές του. Σε αυτή την καινούργια μεταφορά ο Μαρκ Ντίνταλ προσπαθεί να δώσει μια νέα πνοή στην ιστορία, δημιουργώντας από την αρχή τη βιογραφία του Γκάρφιλντ, ο οποίος, έχοντας εγκαταλειφθεί από την οικογένειά του, βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι του Τζον Αρμπουκλ που τον υιοθετεί. Μετά από χρόνια, σε μια αναπάντεχη συνάντηση με τον -εξαφανισμένο εδώ και καιρό- πατέρα του, έναν απεριποίητο γάτο του δρόμου με το όνομα Βικ, ο Γκάρφιλντ και ο σκυλοφίλος του, Οντι, αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την άνετη ζωή τους στο υπέροχο σπιτικό τους και να ακολουθήσουν τον Βικ σε μια ξεκαρδιστική, ριψοκίνδυνη ληστεία.

Αστεία, με κάποιες δόσεις δράματος, η ταινία βλέπεται ευχάριστα χάρη και στο ταλέντο των ηθοποιών που χαρίζουν τις φωνές τους (στην αγγλική έκδοση) και ενσαρκώνουν με μεγάλη επιτυχία τους γνωστούς ήρωες ενός από τα πιο δημοφιλή αμερικάνικα comic strip, που έχει ακόμα και σήμερα μεγάλη απήχηση και στη χώρα μας. Οι μικροί και οι μεγάλοι θα περάσουν σίγουρα ευχάριστα και θα γελάσουν με τις περιπέτειες του Γκάρφιλντ και του Οντι. Ο Ντίνταλ χρησιμοποιεί με ευφάνταστο τρόπο κάποια χαρακτηριστικά στοιχεία (η λαιμαργία του Γκάρφιλντ, η αντιπάθειά του προς τον Οντι) από το comic strip και τα ενσωματώνει στην αρκετά ενδιαφέρουσα αφήγηση.

—

Ο κασκαντέρ
(The Fall Guy, ΗΠΑ, 2024, 126’)

● Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Λιτς
● Ηθοποιοί: Ράιαν Γκόσλινγκ, Εμιλι Μπλαντ, Ααρον Τέιλορ Τζόνσον, Τομ Ράιντερ, Χάνα Γουάντινγκχαμ, Γουίνστον Ντιουκ, Στέφανι Σου

Ο Ντέιβιντ Λιτς («Bullet Train», «Deadpool 2») σκηνοθετεί ίσως την πιο προσωπική ταινία της καριέρας του, -είχε δουλέψει για χρόνια ως κασκαντέρ-, παραδίδοντας μια χιουμοριστική περιπέτεια δράσης, που παρά το άνισο αποτέλεσμα σε κερδίζει κυρίως λόγω της εξαιρετικής χημείας των δυο πρωταγωνιστών (Ράιαν Γκόσλινγκ, Εμιλι Μπλαντ).

Ο Ράιαν Γκόσλινγκ υποδύεται τον Κολτ Σίβερς, έναν κασκαντέρ, που, έχοντας επιβιώσει από ένα ατύχημα που παραλίγο να του κοστίσει την καριέρα, αναλαμβάνει να εντοπίσει έναν αγνοούμενο κινηματογραφικό αστέρα, να λύσει μία σκοτεινή υπόθεση συνωμοσίας και να κερδίσει ξανά τον έρωτα της ζωής του, ενώ συνεχίζει να εργάζεται ως κασκαντέρ. Ο σκηνοθέτης εμπνευσμένος από την ομώνυμη σειρά του 1981, δημιουργεί μια ταινία με καταιγιστική δράση, γεμάτη χιούμορ, που υπόσχεται από την αρχή ό,τι θα δεις. Δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει με το καλοδουλεμένο της σενάριο (που είναι φορτωμένο με αρκετά κλισέ) αλλά βασίζεται περισσότερο στους δυο πρωταγωνιστές και την εξαιρετική δουλειά που έχει γίνει στον τομέα των σκηνών δράσης (όλες γυρισμένες με έναν εξαιρετικό τρόπο) χρησιμοποιώντας κατά κύριο λόγο πρακτικά εφέ και κασκαντέρ. Ομως αν και τα παραπάνω είναι καλοδεχούμενα, η ταινία χάνει γρήγορα το ενδιαφέρον της γιατί μένει μόνο σε αυτά. Υστερα από λίγο η πλοκή δεν οδηγεί πουθενά και οι επαναλαμβανόμενες σκηνές δράσης τελικά κουράζουν, κάτι που θα μπορούσε να αποφευχθεί αν η διάρκειά της ήταν μικρότερη. «Ο Κασκαντέρ» βγαίνει στις αίθουσες στις 6 Μαΐου.

—

Επανέκδοση

Το χρώμα του ροδιού
(Sayat Nova, Σοβιετική Ενωση, 1969, 80’)

● Σκηνοθεσία: Σεργκέι Παρατζάνοφ
● Ηθοποιοί: Σοφίκο Κιαουρέλι, Μέλκον Αλεξανιάν, Γκόγκι Γκεγκεσκόρι, Βίλεν Γκάλστγιαν

Η ζωή και το έργο του Αρμένιου ποιητή Σάγιατ Νόβα (Αρουθίν Σαγιαντίν, 1712-1975) μέσα από το ποιητικό σινεμά του Σεργκέι Παρατζάνοφ. Ενα διαχρονικό αριστούργημα, με τον σκηνοθέτη να δημιουργεί επιβλητικά σκηνικά και εικόνες χρησιμοποιώντας την τεχνική του tableau vivant για να αφηγηθεί με αντισυμβατικό τρόπο τη ζωή του ποιητή. Κάθε σκηνή περικλείει μέσα της απίστευτη λεπτομέρεια ως προς τη σύνθεση, τις κινήσεις των ηθοποιών, την τοποθέτηση των σκηνικών ακόμα και τη χρήση των χρωμάτων, όλα εμπνευσμένα από την ιστορία του πολιτισμού των Αρμενίων. Ενα αξιοθαύμαστο ψηφιδωτό κινηματογραφικής τέχνης που έχει παραμείνει αναλλοίωτο στον χρόνο.