«Καπετάν Μιχάλης» με την αισθητική ακριβής τηλεοπτικής σειράς

Παρά την παρουσία του Αιμίλιου Χειλάκη στον ρόλο του αρχετυπικού καζαντζακικού ήρωα, η -βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη- ταινία του Χαραλάμπους Καπετάν Μιχάλης αποδεικνύεται μάλλον κατώτερη των προθέσεών της και των προσδοκιών μας

Καπετάν Μιχάλης (Ελλάδα, 2023, 110’)

● Σκηνοθεσία: Κώστα Χαραλάμπους
● Ηθοποιοί: Αιμίλιος Χειλάκης, Αλέκος Συσσοβίτης, Λουκία Μιχαλοπούλου, Τζένη Καζάκου, Παναγιώτης Μπουγιούρης, Σπύρος Μπιμπίλας, Γιώργος Γεροντιδάκης, Γιάννης Συλιγνάκης, Μάνος Ιωάννου, Γεράσιμος Σοφιανός

Κρήτη 1889, η χρονιά της επανάστασης. Κεντρικός ήρωας είναι ο Καπετάν Μιχάλης, ένας ασυμβίβαστος Κρητικός, μαυροντυμένος και αξύριστος ωσότου ελευθερωθεί η Κρήτη. Τη στιγμή όμως που συναντά την Εμινέ, γυναίκα του αδελφοποιτού του Νουρήμπεη, τον κυριεύει ένας δαίμονας. Ο πειρασμός δεν τον αφήνει σε ησυχία και τον αποσπά από αυτό που θεωρεί ιερό καθήκον, την απελευθέρωση της Κρήτης από τους Τούρκους. Γρήγορα τα πράγματα περιπλέκονται και μια νέα εξέγερση ξεσπά, η οποία θα αλλάξει για πάντα τις ζωές όλων των ηρώων.

Κινηματογραφική μεταφορά του περίφημου μυθιστορήματος του Ν. Καζαντζάκη από τον σκηνοθέτη Κώστα Χαραλάμπους («Δεμένη κόκκινη κλωστή») με πρωταγωνιστή τον Αιμίλιο Χειλάκη, που παρ’ όλη την προσπάθεια μιας αφηγηματικής ροής και μιας αξιόλογης σκηνοθετικής προσέγγισης αδυνατεί να «ξεφύγει» από την αισθητική μιας ακριβής τηλεοπτικής σειράς γεμάτη πομπώδεις διαλόγους και μιας θεατρικότητας που δεν ταιριάζει στον κινηματογράφο.

Επιπροσθέτως δεν καταφέρνει να σε μεταφέρει στην Κρήτη του 1889, τα σκηνικά, οι ενδυμασίες δεν σε πείθουν, καθώς και το μέτριας ποιότητας cgi το οποίο δεν προσθέτει ρεαλισμό –τουναντίον πολλές φορές φαίνεται παράταιρο και σε αποπροσανατολίζει.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Παραβατικοί
(Los Delincuentes, Αργεντινή, Λουξεμβούργο, Βραζιλία, Χιλή, 2023, 189’)

● Σκηνοθεσία: Ροντρίγκο Μορένο
● Ηθοποιοί: Ντανιέλ Ελίας, Εστεμπάν Μπιλιάρντι, Μαργκαρίτα Μολφίνο

Ο Μοράν και ο Ρομάν είναι δύο φιλήσυχοι τραπεζικοί υπάλληλοι στο Μπουένος Αϊρες. Ο Μοράν αμφισβητεί την ανυπόφορη ρουτίνα της καθημερινότητάς τους, κλέβει ένα σεβαστό ποσό από το χρηματοκιβώτιο και ζητά από κολλητό του συνάδελφο να κρύψει τα χρήματα ώστε να τα μοιραστούν μόλις βγει από τη φυλακή.

Υπαρξιακό δράμα χαμηλών τόνων που χρησιμοποιεί ως πλοκή μια ληστεία τραπέζης για να επιχειρήσει να ξεφύγει από τα κλισέ του είδους και να εμβαθύνει στις προσωπικότητες των πρωταγωνιστών, ώστε να αναλύσει τα θέλω τους και τα πιστεύω τους, προσπαθώντας παράλληλα να κάνει ένα κοινωνικό/πολιτικό σχόλιο πάνω στις οικονομικές ανισότητες και την ανάγκη μας να ξεφύγουμε από μια σκληρή πραγματικότητα.

Με μια εξαιρετική φωτογραφία του Αλέχο Μάγκλιο, που θυμίζει σινεμά της δεκαετίας του ’70, ο σκηνοθέτης στήνει άψογα σταθερά, καδραρισμένα πλάνα και καταγράφει την καθημερινότητα των ηρώων του, όπως αυτή διαδραματίζεται πριν και μετά την ληστεία, δημιουργώντας δύο παράλληλες αφηγήσεις.

Παρά την προσπάθεια του Μορένο να κρατήσει όμως το ενδιαφέρον του θεατή, παρασύρεται και «ξεφεύγει» αφηγηματικά παραδίδοντας μια ταινία με μεγάλη διάρκεια που υπεραναλύει τα πάντα, φλυαρώντας και χάνοντας τελικά τον προσανατολισμό της. Ηδη από τα πρώτα ενενήντα λεπτά το ενδιαφέρον έχει χαθεί καθώς έχει εξαντλήσει όλες τις θεματικές του και οι ήρωές του μοιάζουν περισσότερο να περιφέρονται μέσα στα πλάνα κάνοντας σχεδόν τα ίδια πράγματα.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

H επιβίωση της ευγένειας
(The Survival of Kindness, Αυστραλία, 2022, 96’)

● Σκηνοθεσία: Ρολφ ντι Χέερ
● Ηθοποιοί: Moυατζέμι Χουσεΐν, Ντίπθι Σάρμα, Νταρσάν Σάρμα

Ο Ολλανδός σκηνοθέτης Ρολφ ντι Χέερ («Twelve Canoes») επιστρέφει τέσσερα χρόνια μετά την τελευταία του ταινία («In The Same Garden», 2016) για να αφηγηθεί μια δυστοπική, αλληγορική ιστορία που έχει ως επίκεντρο μια μαύρη γυναίκα δίχως όνομα, που παρατημένη στο κελί της, στην καρδιά μιας αχανούς ερήμου, καταφέρνει να αποδράσει αναζητώντας μια καλύτερη ζωή.

Η ταινία του Χέερ σκηνοθετικά θυμίζει περίπλοκη performance με αρχή, μέση, τέλος και επικεντρώνεται στην πρωταγωνίστρια -εξαιρετική η Moυατζέμι Χουσεΐν στον σιωπηλό ρόλο της- δημιουργώντας ένα δυσοίωνο περιβάλλον μέσω του οποίου σχολιάζεται η αποικιοκρατία αλλά και η φύση του ανθρώπου ως ένα ον που εξοντώνει το ίδιο του το είδος.

Γεμάτη συμβολισμούς, χωρίς διαλόγους, η ταινία τοποθετείται σε ένα απροσδιόριστο χρονικό πλαίσιο, με τη χαώδη έρημο να είναι το κεντρικό τοπίο σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Ο Χέερ κινηματογραφεί την ιστορία χρησιμοποιώντας άψογα, στιλιζαρισμένα κάδρα και προσδίδει μια δόση σουρεαλισμού που αναμιγνύεται με ρεαλιστικές εικόνες τις οποίες θα μπορούσαμε να συναντήσουμε σήμερα.

Η ταινία είναι ωμή, απαισιόδοξη και καυτηριάζει τη φύση του λευκού ανθρώπου, ο οποίος δρα καταδυναστεύοντας το ίδιο του το είδος εξοντώνοντάς το. Αυτή η απαισιόδοξη ματιά, μια σκηνοθετική επιτήδευση που επικρατεί στην κατασκευή της ταινίας και ένα αμφιλεγόμενο τέλος που προσπαθεί με λάθος τρόπο να αναδείξει τον φαύλο κύκλο της ιστορίας, αποδυναμώνουν δυστυχώς το μήνυμα του σκηνοθέτη που ναι μεν έχει κατασκευάσει μια άρτια ταινία, αλλά νιώθεις ότι της λείπει ένα βαθύτερο νόημα.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Aquaman: Το Χαμένο Βασίλειο
(Aquaman and the Lost Kingdom, ΗΠΑ, 2023, 124’)

● Σκηνοθεσία: Τζέιμς Γουάν
● Ηθοποιοί: Τζέισον Μομόα, Αμπερ Χερντ, Πάτρικ Γουίλσον, Yahya Abdul-Mateen II, Ντολφ Λούντγκρεν, Τεμουέρα Μόρισον, Ράνταλ Παρκ, Βίνσεντ Ρήγκαν, Ινντια Μουρ, Πίλου Ασμπεκ, Γουίλεμ Νταφόε και Νικόλ Κίντμαν

Εχοντας αποτύχει να εξολοθρεύσει τον Aquaman την πρώτη φορά, ο Μπλακ Μάντα διψασμένος να πάρει εκδίκηση για τον θάνατο του πατέρα του θα κάνει τα πάντα για να καταστρέψει επιτέλους τον Aquaman. Δεύτερη ταινία με πρωταγωνιστή τoν σούπερ ήρωα της DC Αquaman.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Η περιπέτεια του βλέμματος
(Ελλάδα, 2023, 75’)

● Σκηνοθεσία: Δημήτρης Αθανίτης
● Ηθοποιοί: Χρήστος Σολωμός, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Λένα Κιτσοπούλου

Στην καρδιά μιας ταινίας, πίσω από τα πρόσωπα και τους χώρους, πίσω απ’ ό,τι βλέπω, υπάρχει ένα βλέμμα που μένει αόρατο. Είναι το βλέμμα που χτίζει αυτό που βλέπω. Ενα βλέμμα μυστικό, του οποίου την παρουσία νιώθω υποσυνείδητα και το οποίο με καλεί να δω μαζί του, να ανακαλύψω έναν άγνωστο κόσμο, να μπω μαζί του σε μια περιπέτεια. Η καινούργια ταινία του Δημήτρη Αθανίτη («Μήδεια»). Επίσημη προβολή στο 64ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και Ειδικό Βραβείο στο 12ο Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας.