Ο παραμυθένιος… ρεαλισμός των ελληνικών Χριστουγέννων

Η αλήθεια είναι πως ο ελληνικός κινηματογράφος στην ιστορία του δεν γύρισε ταινίες η υπόθεση των οποίων να εξελίσσεται κατά της διάρκεια μιας μεγάλης γιορτής κι αυτή η γιορτή ακριβώς να δίνει τον τόνο. Δεν θυμάμαι ας πούμε να υπάρχει ελληνική ταινία για τα Χριστούγεννα εκτός ίσως από τα «Χριστούγεννα του αλήτη» (1962, Στέλιος Τατασόπουλος), που δεν ήταν ακριβώς μια χριστουγεννιάτικη ταινία.

Το ίδιο ισχύει και για το βασισμένο στο μυθιστόρημα του Γιάννη Ξανθούλη «Τανγκό των Χριστουγέννων» (2011, σκην. Νίκος Κουτελιδάκης). Ούτε η αναφορά στην Πρωτοχρονιά κάνει την «Κάλπικη λίρα» (1955, Γιώργος Τζαβέλλας) «χριστουγεννιάτικη» ταινία. Ούτε όμως για το Πάσχα υπάρχει καμιά ταινία ελληνική, παρότι στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία το Πάσχα γιορτάζεται πιο λαμπρά απ’ οπουδήποτε αλλού και θεωρείται πιο σημαντικό από τα Χριστούγεννα τα οποία υπερτερούν σε σημασία στη Δυτική Εκκλησία.

Οπως και να έχει, από τη Δύση, από την Αμερική, από το Χόλιγουντ και βέβαια από την Ντίσνεϊ μας έρχονται, κάθε χρόνο κι εδώ και χρόνια, ταινίες με θέμα τα Χριστούγεννα, με άγιους Βασίληδες, με χιόνια, μπάλες, χριστουγεννιάτικα τραγούδια κ.λπ., που δεν έχουν και μεγάλη σχέση με την ουσία των χριστιανικών Χριστουγέννων ώστε να μπορούν να τις δουν και να τις χαρούν οικογένειες κι όλες οι ηλικίες -μικροί και μεγάλοι- ανεξάρτητα από πίστη και θρησκεία, ακόμα και άθεοι.

Την περασμένη Δευτέρα παρουσιάστηκε στο Mall η ταινία «Κουραμπιέδες από χιόνι», που είναι η πρώτη ταινία που γύρισε ως σκηνοθέτης και παραγωγός ο ηθοποιός Γιάννης Τσιμιτσέλης και είναι μια ταινία για όλη την οικογένεια χωρίς προστυχιά, χωρίς χυδαιότητα, χωρίς βωμολοχίες, με ωραίο σενάριο, κάτι σαν ρεαλιστικό παραμύθι ή, ας πούμε, με στοιχεία ενός παραμυθένιου ρεαλισμού.

Στην ταινία είναι υπέροχος στον ρόλο του παππού – Αγιου Βασίλη ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος, όπως και τα τέσσερα παιδιά (Αριάδνη Βελλή, Σπύρος Ντούγιας, Στέλλα Μουρίκη, Στρατής Ζαχαρής) που παίζουν θαυμάσια. Είναι μια ταινία που εκφράζει σωστά συναισθήματα και έχει ένα πολύ ωραίο φινάλε γεμάτο ανθρωπιά. Πολλοί προφανώς μπορεί να απορήσουν πώς γίνεται σε ένα ελληνικό χωριό με ωραία πέτρινα σπίτια, αυτά να είναι τόσο σύγχρονα επιπλωμένα, όπως είναι στην ταινία, ή το ζαχαροπλαστείο του παππού να είναι τόσο «ζαχαρωτά» υπέροχο. Είπαμε, πρόκειται για παραμυθένιο ρεαλισμό.

Το σενάριο όμως έγραψαν ο Χάρης και η Αγνή Χιώτη μαζί με τους Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου και είναι πραγματικά ολοκληρωμένο και ο Τσιμιτσέλης -και ως παραγωγός και ως σκηνοθέτης- φαίνεται να ξέρει και τι θέλει και πώς να κάνει αυτό που θέλει.

Υπάρχουν σπουδαίες ταινίες και υπάρχουν και ωραίες ταινίες. Υπάρχει η «Φόνισσα» και υπάρχουν και οι «Κουραμπιέδες από χιόνι». Χαίρομαι που μετά τη «Φόνισσα» εμφανίστηκε αυτή η ταινία, μια ταινία καλών αισθημάτων για ανθρώπους που θέλουν να πάνε όλοι μαζί, με την οικογένειά τους και το μικρό παιδί τους στο σινεμά, χωρίς να ντρέπονται γι’ αυτό. Σίγουρα αυτή η ταινία είναι η πιο «ντισνεϊκή» και χριστουγεννιάτικη ταινία, εκτός Ντίσνεϊ, που προβάλλεται αυτή την περίοδο στις ελληνικές αίθουσες.