Ο Μαγικός Αυλός (The Magic Flute, Γερμανία, 2022, 115’)
★★☆☆☆
● σκηνοθεσία: Φλόριαν Ζιγκλ
● ηθοποιοί: Τζακ Γουλφ, Ιγουαν Ρέον, Μόρις Ρόμπινσον, Ασα Μπανκς, Νίαμ ΜακΚόρμακ, Φ. Μάρεϊ Εϊμπραμ
Ο Γερμανός Φλόριαν Ζιγκλ, με επιτυχημένη καριέρα σκηνοθέτη διαφημιστικών στην Αμερική, αποφασίζει να επαναφέρει στο προσκήνιο την τελευταία όπερα του Μότσαρτ, ως young adult fantasy, κρατώντας τη μουσική, αλλάζοντας το λιμπρέτο και… πετώντας κάθε ίχνος λογικής.
Ο «Ταμίνο» της ταινίας είναι ο 17χρονος Τιμ που στη σύγχρονη εποχή, έχοντας πρόσφατα χάσει τον μουσικό πατέρα του κι όντας κι ο ίδιος μεγάλο μουσικό ταλέντο, γίνεται δεκτός στην ανταγωνιστική καλλιτεχνική σχολή/οικοτροφείο Μότσαρτ. Εκεί ο Τιμ θα γνωρίσει τον πρώτο έρωτα και το bullying, αλλά ταυτόχρονα θα ανακαλύψει το μυστικό πέρασμα σε μια άλλη διάσταση, όπου για λογαριασμό της Βασίλισσας της Νύχτας και με συνοδοιπόρο τον αλαφροΐσκιωτο Παπαγκένο θα αναλάβει να σώσει την πριγκίπισσα Παμίνα από τα χέρια του μάγου Ζαράστρο.
Οσο φιλόδοξη ακούγεται η πρόθεση του Ζιγκλ, τόσο άπνοο μοιάζει το αποτέλεσμα. Πατώντας σ’ ένα τετριμμένο εύρημα της πόρτας/βιβλιοθήκης περάσματος σ’ ένα άλλο σύμπαν, η ταινία ποτέ δεν καταφέρνει να ενώσει τους δυο κόσμους νοηματικά και συναισθηματικά. Αντίθετα, η πιστότητα στο περιεχόμενο και τις αναφορές της πρωτότυπης όπερας προσφέρει άφθονες κριντζ στιγμές. Ο Παπαγκένο, ως σύμβολο του Διαφωτισμού και με τη μορφή και τις τραγουδιστικές ικανότητες του Ιγουαν Ρέον (φυσικά του Ράμσεϊ Μπόλτον του «Game of Thrones»), δεν είναι παρά ένας χαζοχαρούμενος γκαφατζής περιπατητής, η εξήγηση του δασκάλου στη σχολή για το τι είναι η μασονία (η όπερα του Μότσαρτ θεωρείται γεμάτη από μασονικούς συμβολισμούς) είναι το μόνο πράγμα που όντως προκαλεί γέλιο, τα εφέ, παρά τη συμμετοχή του Ρόλαντ Εμεριχ στην παραγωγή ή και ακριβώς γι’ αυτό, προσεγγίζουν b-movies φαντασίας του ’80, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια -και κυρίως οι τρεις νεράιδες- βουτούν σύσσωμα στο camp, όμως σαν αυτή η αισθητική να μην προέρχεται από επιλογή αλλά από… μικρό budget.
Από την άλλη πλευρά, μπορεί η ταινία να μην αποτελεί έναν «Harry Potter on acid», πράγμα που θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον, αλλά το καστ κάνει ό,τι μπορεί (ο Φ. Μάρεϊ Εϊμπραμ ως αυστηρός καθηγητής είναι ένα χαριτωμένο κλείσιμο ματιού στον ρόλο του ως Σαλιέρι στο «Amadeus»), η συμμετοχή αναγνωρισμένων καλλιτεχνών της όπερας, σαν τον Μόρις Ρόμπινσον ως Ζαράστρο και τη Σαμπίν Ντεβιέλ ως Βασίλισσα της Νύχτας με μια εκπληκτική απόδοση της κλασικής της άριας, προσθέτει κάποιο κύρος στο εγχείρημα, ενώ η απόφαση να συμπεριληφθούν και κάποια ποπ/ροκ τραγούδια, από τους Jackson Five ώς τους Blackmore’s Night, δίνει έναν τρυφερό, χιουμοριστικό τόνο που θα χαιρόμασταν να επικρατεί και στην υπόλοιπη ταινία.
Συγγραφέας κατά λάθος (A little white lie, ΗΠΑ, 2023, 101’)
★½☆☆☆
● σκηνοθεσία: Μάικλ Μάρεν
● ηθοποιοί: Μάικλ Σάνον, Κέιτ Χάντσον, Ντον Τζόνσον, Ζακ Μπραφ, Ντα’Βάιν Τζόι Ράντολφ
Σαν ο Μάικλ Μάρεν να τραβάει με το ζόρι την ταινία του να γίνει ρομαντική κομεντί, ενώ εκείνη καθόλου δεν θέλει.
Σ’ ένα αμερικανικό Πανεπιστήμιο στο Midwest, που κάθε χρόνο διοργανώνει ένα αμελητέο λογοτεχνικό φεστιβάλ, η καθηγήτρια Λογοτεχνίας και κάποτε φέρελπις συγγραφέας Σιμόν Κλίρι προσκαλεί έναν ακριβοθώρητο, ερημίτη (α λα Σάλιντζερ) συγγραφέα, τον Σράιβερ. Εκείνος, προς έκπληξη όλων, δέχεται την πρόσκληση: μόνο που, λόγω συνωνυμίας, η πρόσκληση έχει σταλεί όχι στον συγγραφέα, αλλά σ’ έναν φτωχό μεροκαματιάρη από τη Νέα Υόρκη.
Ο Μάικλ Σάνον είναι ένας εξαιρετικός ηθοποιός, αλλά εδώ χάνει την πυξίδα του ως ζεν πρεμιέ, που όμως πάσχει κι από κατάθλιψη, είναι και αλκοολικός, βλέπει και τον εαυτό του σε όραμα να τον συμβουλεύει ή ειρωνεύεται αναλόγως. Αλλά και το ύφος ολόκληρης της ταινίας είναι εξίσου συγκεχυμένο, με το δραματικό υπόβαθρο (βασισμένο στο μυθιστόρημα «Shriver» του Κρις Μπέλντεν) να καμουφλάρεται με το στανιό σε ένα ανάλαφρο παιχνίδι ταυτοτήτων (του δημιουργού, της διασημότητας, του κοινού, του ζευγαριού), υπογραμμισμένο από ένα εξαιρετικά ενοχλητικό «παιχνιδιάρικο» σάουντρακ, καταλήγοντας όχι απλώς μη πειστικό, αλλά ούτε καν κατά λάθος ελκυστικό.
Suzume (Suzume no tojimari, Ιαπωνία, 2022, 122’)
★★★½☆
● σκηνοθεσία: Μακότο Σινκάι
Η 17χρονη Σούζουμε μοιάζει έτοιμη για όλα: όχι και για την αποστολή που μοιραία πρέπει ν’ αναλάβει: να βρει όλες τις μαγικές πύλες που, μόνο αν σφραγιστούν, θα εμποδίσουν την ολοσχερή καταστροφή της Ιαπωνίας. Η νέα ταινία του μάγου του ιαπωνικού κινουμένου σχεδίου, Μακότο Σινκάι, με πρεμιέρα στην Berlinale, προβάλλεται μόνο μεταγλωττισμένη στα ελληνικά, παρότι, πανέμορφη, ευαίσθητη, πολιτική ακόμα, σίγουρα σκοτεινά ρομαντική και φαντασιακή, απευθύνεται σε κάθε θεατή που αγαπά τα anime.
