Τους γνωρίσαμε όταν προβλήθηκε η μικρού μήκους ταινία τους «A la carte» στον κινηματογράφο των σινεφίλ, «Αστυ»: ο υπουργός Υγείας (Χρήστος Στέργιογλου), καλεσμένος σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, δίνει συνέντευξη (στον ρόλο του δημοσιογράφου ο Αντώνης Μποσκοΐτης), στη διάρκεια της οποίας αποκαλύπτει απίστευτες αλήθειες περί εμπλοκής του σε μια απίστευτη διαφθορά, μέχρι που έρχεται ένα ανατρεπτικό τέλος.
Αυτό «φαντάστηκαν» ως ιστορία οι Ταξιάρχης Δεληγιάννης και Βασίλης Τσιουβάρας και το έκαναν ταινία. Εξαιτίας των πραγματικών σκανδάλων στον χώρο της Υγείας στην Ελλάδα, η ταινία έκανε πολλούς θεατές να ελπίσουν πως αυτή η ομολογία θα μπορούσε να είναι πραγματικότητα… Μπορεί ο κινηματογράφος να μη δικαίωσε την πραγματικότητα αυτή τη φορά, ωστόσο οι δύο δημιουργοί αποφάσισαν να αποδείξουν πως μπορεί να συμβεί το αντίθετο: μπορεί το σινεμά να προβάλλει τα όσα ζούμε, να αποτυπώνει τα κοινωνικά ζητήματα με τον μοναδικό τρόπο που μόνο η 7η Τέχνη έχει.
Κάπως έτσι, αποφάσισαν να ξεκινήσουν μία εβδομάδα προβολών επτά ταινιών μικρού μήκους ως μία ενιαία ταινία (η μία θα προβάλλεται αμέσως μετά την άλλη), με κοινή θεματική, σύγχρονα κοινωνικοπολιτικά θέματα, όπως ο ρατσισμός, η προσφυγική ροή, η ενσωμάτωση των μεταναστών στην κοινωνία, τα πολιτικά σκάνδαλα και η φίμωση του Τύπου. Ταινίες δηλαδή που προβάλλουν όχι μόνο το σύγχρονο παρόν αλλά και ό,τι μας περιμένει αν δεν αλλάξουμε τις τωρινές συνθήκες.
«Πρόκειται για επτά ιστορίες που, παρά τις διαφορές τους σε περιεχόμενο, ύφος και ρυθμό, χαράζουν μια κοινή νοητή γραμμή, πατώντας στην κόψη του ξυραφιού. Γι’ αυτό και δώσαμε τον τίτλο “Στην κόψη” στο αφιέρωμα», μας λένε οι δύο δημιουργοί (συγγραφείς σεναρίων, τηλεοπτικών και κινηματογραφικών, και σκηνοθέτες), Τ. Δεληγιάννης και Β. Τσιουβάρας. «Οι ήρωές τους, σε κρίσιμα, οριακά σημεία τη ζωής τους, βρίσκονται αντιμέτωποι με την εξουσία, την κοινωνία, αλλά και τον ίδιο τους τον εαυτό.
Οι επτά ιστορίες τελικά γίνονται μία: η αγωνιώδης περιπέτεια της ανθρώπινης ψυχής ανά τις εποχές. Τα 70 αυτά λεπτά που διαρκεί η προβολή είναι μια δυνατή όψη της πραγματικότητας, η οποία βρίσκεται πραγματικά “στην κόψη”: ακροβατεί ανάμεσα σε σκοτεινές έννοιες αλλά και δυνατά ζητήματα που έχουν ανοίξει στον κοινωνικό διάλογο», συνεχίζουν. «Νιώθουμε ότι υπάρχει μια τάση πολιτικού ανορθολογισμού στην Τέχνη.
Σαν να μη θέλουν να γίνονται ταινίες με πολιτικό σχολιασμό ή να είναι περισσότερο υποδόρια τα κοινωνικά ζητήματα με τα οποία καταπιάνονται, μέσω της απεικόνισής τους ως προσωπικών αναζητήσεων των ηρώων και των ίδιων των δημιουργών τους», μας λέει ο Ταξιάρχης. Η αλήθεια είναι πως πράγματι αυτά τα λόγια μάς θύμισαν έναν «θρόνο» κάποιου «Ξέρξη», καθώς και άλλες ταινίες (και μεγάλου μήκους) που πράγματι ο προσωπικός, αστικός αναστοχασμός προβάλλεται περισσότερο από το ίδιο το κοινωνικό θέμα που υπονοείται. Συνακόλουθα, δεν έχει βγει καμία μεγάλου μήκους ταινία με καθαρά πολιτικό περιεχόμενο τα τελευταία χρόνια. «Η αυτοαναφορικότητα αυτή δεν ξέρουμε πραγματικά αν και πόσους αφορά. Εμείς θέλαμε να προβάλουμε ιστορίες δημιουργών που πραγματικά εκθέτουν ζητήματα όπως ο ρατσισμός, το προσφυγικό, τα πολιτικά σκάνδαλα, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, την (αν)ελευθερία του Τύπου – θέματα δηλαδή που απασχολούν την επικαιρότητα και την κοινωνία», συνεχίζει ο Βασίλης.
«Ετσι θα προβληθούν οι ταινίες “Index” του Νικόλα Κολοβού, “Ο Σπόρος” της Ιφιγένειας Κοτσώνη, “Πρώτο μπάνιο” του Αλέξανδρου Κωστόπουλου, “Τζαφάρ” της Νάνσυ Σπετσιώτη, “Το κοφίνι” του Αρη Λεχουρίτη, “Ο φοιτητής” του Βασίλη Καλαμάκη και η δικιά μας “A la carte”. Στόχος αυτής της καλλιτεχνικής ένωσης είναι να δοθεί η ευκαιρία να… επικοινωνηθεί η μικρού μήκους ταινία σε ένα ευρύτερο κινηματογραφόφιλο κοινό, καθώς συνήθως περιορίζεται αυστηρά στο φεστιβαλικό κύκλωμα. Πριν από λίγα χρόνια οι κινηματογράφοι επιδοτούνταν αν έπαιζαν μια μικρού μήκους ταινία πριν από την κανονική προβολή. Αυτό σταμάτησε.
Το “Αστυ” και οι αδερφοί Στεργιάκη είχαν στηρίξει την ταινία μας πριν από έναν χρόνο και τότε φάνηκε πόσο το κοινό αγκάλιασε αυτή την πρωτοβουλία. Δυστυχώς κάποιες “εξαγγελίες” του κ. Γιατρομανωλάκη, πως θα “επιχορηγείται” η προβολή μικρού μήκους ταινιών με αυτό τον τρόπο, δεν έγιναν ποτέ πράξη. Από την άλλη, είναι δύσκολο να κάνεις μεγάλου μήκους πολιτική ταινία: ίσως δεν ενδιαφέρει, ίσως χρειάζονται πολλά χρήματα για να γίνει και πού να βρεθούν. Δεν είναι τυχαίο, για παράδειγμα, πως δεν έχουμε καμία ταινία πρόσφατης παραγωγής με θέμα τη δικτατορία.
Ο Βασίλης Καλαμάκης, όμως, ως μικρομηκάς το έπιασε το θέμα με τον “Φοιτητή”. Οπως και να ’χει είναι μέριμνα και ευθύνη της πολιτείας και του ΥΠΠΟΑ ώστε να στηριχτεί η μικρού μήκους ταινία ως προς την προβολή της. Εως τώρα δεν έχει γίνει τίποτα. Μάλιστα σε μία ημερίδα με παρόμοιο θέμα που έγινε πρόσφατα ειπώθηκε από θεσμικό παράγοντα στην ΕΡΤ πως οι μικρού μήκους ταινίες είναι για τη μικρή οθόνη, λόγω μεγέθους, και αυτό αρκεί (όπως κάνει το Ertflix)! Βέβαια, μιλάμε για ένα κινηματογραφικό έργο που είναι, όπως κάθε κινηματογραφικό έργο, για τη μεγάλη οθόνη! Ας προβάλλονται στα σινεμά πρώτα, πριν από τις μεγάλου μήκους, και έτσι το κοινό θα ανακαλύψει τη μεγάλη δύναμη πίσω από τη μικρή φόρμα», καταλήγουν.
? Πληροφορίες: Από χθες και για μία εβδομάδα στο STUDIO new star art cinema (Σπάρτης και Σταυροπούλου 33, πλ. Αμερικής, τηλ. 210-8640054), στις 21.00. Σκοπός είναι οι προβολές να συνεχιστούν. Υπάρχει ένα συμβολικό εισιτήριο, μόνο για τις ανάγκες του σινεμά, καθώς κανένας από τους εμπλεκόμενους δημιουργούς δεν πληρώνεται. Οι Τ. Δεληγιάννης και Β. Τσιουβάρας ετοιμάζουν τη νέα μικρού μήκους ταινία τους, animation αυτή τη φορά, με θέμα τον ολοκληρωτισμό και τον ρατσισμό, σε συνεργασία με την ομάδα του καθηγητή Σπύρου Σιάκα στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής (οι οποίοι για πρώτη φορά στην Ελλάδα θα χρησιμοποιήσουν τη μέθοδο της φωτογραμμετρίας σε ταινία)
