Ο άνθρωπος απ’ τον Βορρά (The Northman, ΗΠΑ, 2022, 136’)
★★★☆☆
● σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Εγκερς
● ηθοποιοί: Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, Νικόλ Κίντμαν, Κλες Μπανγκ, Ανια Τέιλορ-Τζόι, Ιθαν Χοκ, Μπιορκ, Γουίλεμ Νταφό
Υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας: αυτό έχει βαλθεί ν’ αποδείξει ο ώς τώρα ιδιοσυγκρασιακός καλλιτέχνης Ρόμπερτ Εγκερς (πρώτα της «Μάγισσας» με την Ανια Τέιλορ-Τζόι, που δεν βγήκε ποτέ στην Ελλάδα, κι έπειτα του εξαιρετικού «Φάρου»), κάνοντας αποφασιστικά αλλά όχι όσο επιτυχημένα θα ελπίζαμε το βήμα του στο mainstream σινεμά.
Εναυσμα ο θρύλος του Βορρά, ο Βίκινγκ που ενέπνευσε τον «Αμλετ» του Σέξπιρ, οπωσδήποτε χωρίς τις υπαρξιακές ανησυχίες του. Ο Αμλεθ της ταινίας είναι ένας έφηβος Βίκινγκ πρίγκιπας, ο οποίος θα δει τον αγαπημένο πατέρα του και βασιλιά να δολοφονείται από τον ίδιο του τον αδελφό, που νυμφεύεται με το ζόρι και τη μητέρα-χήρα-βασίλισσα. Ο μικρός Αμλεθ θα δώσει όρκο τριπλό: να εκδικηθεί για τον πατέρα του, να σώσει τη μητέρα του και να σκοτώσει τον θείο του τον δολοφόνο και, ένα, δύο, τρία, αυτά και θα προσπαθήσει να πετύχει όταν μεγαλώσει και μοιάσει στον Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ (στην πορεία θα ερωτευτεί και τη Σλάβα γητεύτρα Ολγκα).
Με εξαιρετικό μεράκι, ο Εγκερς, ο μόνιμος διευθυντής φωτογραφίας του, Τζάριν Μπλάσκι, κι όλη η ομάδα του art direction συνθέτουν ένα ανεπανάληπτο, φλεγόμενο σύμπαν θρύλου, βίας, αίματος και σάρκας. Με την εικονογράφηση που θα κάνει τους λάτρεις της heavy metal ν’ ανατριχιάσουν και να βγάλουν ιαχή πίστης, η ταινία αναγεννά τη μυθολογία της ρώμης, της κτηνώδους ανδρικής οργής και δύναμης, των Βαλκυριών, της εκδίκησης, απαραίτητης για την εξασφάλιση του περάσματος στη Βαλχάλα, τον πιο ευφάνταστο κόσμο των φιλοπόλεμων Βίκινγκς για τους οποίους η ζωή και ο θάνατος είναι ένα συνεχές. Αυτόν τον μυστικιστικό κόσμο του Βορρά, ο Εγκερς τον τιμά και… εκ των έσω, επιλέγοντας «σύγχρονους Βίκινγκς» στο καστ του (εκτός από τον Ιθαν Χοκ στον ρόλο του πατέρα βασιλιά, που εκτελεί με τρομερό εκτόπισμα, την έτσι κι αλλιώς όμοια με Βαλκυρία Νικόλ Κίντμαν ως βασίλισσα, την αιθέρια, κατάξανθη και υπέροχα αλλόκοτη Ανια Τέιλορ-Τζόι), σαν τον Δανό Κλες Μπανγκ που κλέβει την παράσταση ως αδελφοκτόνος και σφετεριστής του θρόνου, την εμβληματική, έτσι κι αλλιώς, Ισλανδή Μπιορκ και τον επίσης Δανό Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ («πρίγκιπα» της δικής του «βασιλικής» οικογένειας ηθοποιών), στον πρωταγωνιστικό ρόλο του ενήλικου Αμλεθ.
Ο οποίος Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ είναι το άλλο ανεκτίμητο πλεονέκτημα της ταινίας, τόσο τεράστιος, τόσο μυώδης που αναρωτιέται κανείς αν αυτό που βλέπει είναι εφέ, προσθετική ή δώρο της φύσης, ένα γαργαλιστικό eye candy, ένας βέρος Βόρειος τον οποίο, άλλωστε, έτσι και γνωρίσαμε, ως βαμπίρ Ερικ Νόρθμαν στο τηλεοπτικό «True Blood».
Μοιάζουν, όμως, όλες αυτές οι συνεπείς κι εμπνευσμένες επιλογές κενές νοήματος: οι διάλογοι είναι υποτυπώδεις, αλλά και ολόκληρο το σενάριο περιορίζεται στο προβλέψιμο του σκελετού μιας ιστορίας εκδίκησης και της εκπλήρωσης ενός όρκου που συναντιέται σε κάθε λαογραφικό παραμύθι κάθε, περίπου, κουλτούρας, τόσο σχηματικό και μη αναπτυγμένο είναι. Σαν ο Εγκερς να έκανε με τις δύο πρώτες ταινίες του τη δημιουργική του τρέλα και τώρα ν’ αφέθηκε στη mainstream, σχεδόν υπερηρωική ταινία δράσης, γραμμένη για να ικανοποιήσει τις ελάχιστες απαιτήσεις του θεατή και το box office, ένα θεαματικότατο πισωγύρισμα για τον τόσο οξυδερκή δημιουργό του. Αλλά ότι ο Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ είναι κούκλος το είπαμε;
► TOWN CINEMAS, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΑΘΗΝΑΙΟΝ, ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΛΛΙΘΕΑ, ΖΕΑ, ΙΝΤΕΑΛ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΣΙΝΕ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ, ΣΟΦΙΑ, ΣΠΟΡΤΙΓΚ, ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ, ΦΟΙΒΟΣ
Η Παναγία των Παρισίων φλέγεται (Notre-Dame brûle, Γαλλία, Ιταλία, 2022, 110’)
★★½☆☆
● σκηνοθεσία: Ζαν-Ζακ Ανό
● ηθοποιοί: Σαμιέλ Λαμπάρτ, Ζαν-Πολ Μπορντ, Μικαέλ Σιρινιάν
Την πυρκαγιά του 2019 που κατέστρεψε για πάντα το μνημείο που ήταν και είναι η Παναγία των Παρισίων αποφασίζει ν’ αναπαραστήσει ο Ζαν-Ζακ Ανό, της φήμης της «Αρκούδας», του «Επτά χρόνια στο Θιβέτ», του «Ονόματος του ρόδου». Για να το κάνει, επιλέγει τη μέθοδο του δραματοποιημένου ντοκιμαντέρ, συνδυάζοντας ντοκουμέντα και μυθοπλασία, με κύριο μέλημα από τη μια να μεταφέρει την επιπέδου θρίλερ ένταση των ωρών της φωτιάς, από την άλλη να αναδείξει σε ήρωες τους πυροσβέστες, πατώντας σε μια μόνο εκδοχή της αλήθειας, μια και το πόρισμα για την πυρκαγιά ακόμα εκκρεμεί. Για ένα τόσο πρόσφατο συμβάν που όλη η ανθρωπότητα παρακολούθησε ενώ συνέβαινε, η ταινία, αρκετά χειριστική συναισθηματικά, δεν έχει κάτι να προσθέσει, μάλλον ν’ αφαιρέσει από την τραγικότητα των γεγονότων.
Τρεις ευχές για τη Σταχτοπούτα (Tre notter til Askepott, Νορβηγία, 2021, 87’)
★½☆☆☆
● σκηνοθεσία: Σέσιλι Α. Μόσλι
● ηθοποιοί: Αστριντ Σ, Τζένγκιζ Αλ, Ελεν Ντόριτ Πέτερσεν
Η όμορφη, αιθέρια Σταχτοπούτα έχει χάσει τη μητέρα και τον πατέρα της κι είναι αναγκασμένη να ζει με την εκδικητική μητριά της και την αχάριστη δική της κόρη. Περνά τον χρόνο της, ως γνωστόν, παίζοντας με τις στάχτες στο τζάκι και μιλώντας με τα πουλάκια και τα ζώα, ώσπου μια τυχαία συνάντηση με τον Πρίγκιπα (ενώ είναι μεταμφιεσμένη σε αγόρι προκειμένου να εξασκηθεί στην τοξοβολία) αλλά και τρία μαγικά φουντούκια που της δίνονται ως δώρο, την ωθούν ν’ αλλάξει τη ζωή της (άντε και να χειραφετηθεί). Νορβηγική εκδοχή του γνωστού παραμυθιού, σε χιονισμένο τοπίο, με πρωταγωνίστρια την ποπ τραγουδίστρια Αστριντ Σμέπλας, προβάλλεται μόνο μεταγλωττισμένη, ως πασχαλινή παιδική διέξοδος.
