Θα ευχόταν να ήταν επαγγελματίας πιανίστας της τζαζ παρά ηθοποιός ο Ντάστιν Χόφμαν, ο οποίος σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Independent μιλάει για την ταινία που τον καθιέρωσε, τον «Πρωτάρη», ενώ επιτίθεται στην κινηματογραφική βιομηχανία του Χόλιγουντ.
Ο δύο φορές βραβευμένος με Οσκαρ 77χρονος ηθοποιός δηλώνει ότι η κατάσταση της βιομηχανίας του κινηματογράφου είναι στα χειρότερά της σήμερα, ενώ η τηλεόραση βρίσκεται στα καλύτερά της.
Διαπιστώνει δε, ότι η ψηφιακή τεχνολογία πιέζει τους παραγωγούς να ολοκληρώνουν τις ταινίες σε δύο ή τρεις εβδομάδες. «Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι πλέον μπορείς να κάνεις μια καλή δουλειά με λίγα χρήματα. Οταν γυρίζαμε τον “Πρωτάρη”, που ακόμα αντέχει, είχαμε ένα υπέροχο σενάριο, έναν εξαιρετικό σκηνοθέτη και ένα εξίσου εξαιρετικό καστ. Αλλά ήταν μια ταινία με μικρό κόστος, τέσσερις τοίχοι και οι ηθοποιοί, και χρειάστηκαν 100 ημέρες γυρισμάτων».
Τονίζει πως ο ρόλος που τον έκανε διάσημο, στην περίφημη ταινία του Μάικ Νίκολς, το 1967, ήρθε κατά τύχη. «Ηταν ένα φριχτό ατύχημα», είπε χαρακτηριστικά.
«Ετσι πήρα το προβάδισμα στον “Πρωτάρη”, ήταν σαν να άναψε ένα φως και έγινα ένα στιγμιαίο αστέρι. Οι περισσότεροι ηθοποιοί αρχίζουν με αυτό που κατ’ ευφημισμόν ονομάζεται υποστηρικτικός ρόλος, ενώ είναι κάτι λιγότερο, και στη συνέχεια, αν είσαι τυχερός, χτίζεις την καριέρα σου πάνω στους υποστηρικτικούς ρόλους και μετά σε πρωταγωνιστικούς. Οταν φτάνεις σε μια συγκεκριμένη ηλικία -και δυστυχώς οι γυναίκες συνήθως φτάνουν σε αυτό το σημείο πιο νωρίς- παύεις να είσαι πρωταγωνιστής, επιστρέφεις στους υποστηρικτικούς ρόλους και συχνά γίνεσαι ο μέντορας του πρωταγωνιστή. Είναι ένας πλήρης κύκλος».
O Nτάστιν Χόφμαν πρωταγωνιστεί τώρα στην ταινία «Χορωδία» του Ζιράρ όπου ερμηνεύει έναν μουσικοδιδάσκαλο, ενώ και το σκηνοθετικό του ντεμπούτο «Κουαρτέτο», το 2012, που εκτυλίσσεται σε έναν οίκο ευγηρίας για μουσικούς, επιβεβαιώνει το πραγματικό του πάθος, που δεν είναι άλλο από τη μουσική. Στη βρετανική εφημερίδα δηλώνει πως λυπάται που καλλιέργησε τη σχέση του με τον κινηματογραφικό φακό και απέτυχε να γίνει πιανίστας.
«Μου αρέσει το πιάνο όσο τίποτε άλλο. Αλλά δεν παίζω τόσο καλά ώστε να βγάζω τα προς το ζην από αυτό. Μακάρι ο Θεός να με χτυπούσε στον ώμο τώρα και να μου έλεγε “όχι άλλη υποκριτική, όχι άλλη σκηνοθεσία, μπορείς να γίνεις ένας αξιοπρεπής πιανίστας”. Θα το ήθελα πολύ… Ομως ποτέ δεν μπορούσα να διαβάσω τη μουσική με χάρη. Δεν έχω καλό αυτί».
