Κερδισμένες οι γυναίκες… και το Netflix

Το γηραιότερο, μα πάντα φρέσκο φεστιβάλ κινηματογράφου της Ευρώπης ολοκληρώθηκε το βράδυ του Σαββάτου στη Βενετία, με την τελετή απονομής των βραβείων διά ζώσης, με αυστηρά υγειονομικά μέτρα, χωρίς ωστόσο να χάσει τη λάμψη του. Κερδισμένοι του 78ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας ήταν άμεσα οι γυναίκες και έμμεσα το Netflix.

Το μεγάλο βραβείο, ο Χρυσός Λέων, δόθηκε στη γαλλική δραματική ταινία «L’ evenement» (Το συμβάν) της Οντρέ Ντιγουάν και η απόφαση της κριτικής επιτροπής ήταν «ομόφωνη», όπως τόνισε ο πρόεδρός της Μπονγκ Τζουν-χο. Η ταινία βασίζεται στο αυτοβιογραφικό βιβλίο της Ανί Ερνό και εκτυλίσσεται στη Γαλλία τη δεκαετία του ’60, πριν από τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων. Πρόκειται για την ιστορία μιας νεαρής φοιτήτριας που μένει έγκυος, ρόλο που ερμηνεύει η Γαλλορουμάνα ηθοποιός Αναμαρία Βαρτολομέι. «Εκανα αυτή την ταινία με θυμό. Εκανα επίσης την ταινία με επιθυμία. Την έκανα με την κοιλιά μου, τα σπλάχνα μου, την καρδιά μου, το κεφάλι μου», είπε η Ντιγουάν παίρνοντας το βραβείο. «Θέλω το “Happening” να είναι μια εμπειρία».

Αξίζει να σημειωθεί ότι η 41χρονη Οντρέ Ντιγουάν είναι μόλις η έκτη γυναίκα σκηνοθέτρια που έχει κερδίσει τον Χρυσό Λέοντα, μάλιστα έναν χρόνο μετά την περσινή νίκη της Κλόι Ζάο με το εκπληκτικό «Nomadland». Εχουν προηγηθεί η Μαργκαρέτ φον Τρότα με το «Marianne and Juliane» το 1981, η Ανιές Βαρντά με το «Vagabond» το 1985, η Μίρα Ναΐρ με το «Monsoon Wedding» το 2001 και η Σοφία Κόπολα με το «Somewhere» το 2010.

Ο Αργυρός Λέων της 78ης διοργάνωσης πήγε στη βαθιά προσωπική ταινία «The Hand of God» (Το χέρι του Θεού) του Ιταλού σκηνοθέτη Πάολο Σορεντίνο, στην οποία αφηγείται πώς έχασε τους γονείς του όταν ήταν έφηβος, ενώ ο νεαρός πρωταγωνιστής του, Φίλιπο Σκότι, διακρίθηκε με το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Ηθοποιού. Η επιτροπή απένειμε το Βραβείο Σκηνοθεσίας στη Νεοζηλανδή Τζέιν Κάμπιον για την ταινία εποχής «The Power of the Dog» (Η εξουσία του σκύλου), που βασίζεται στο βιβλίο του Τόμας Σάβατζ. «Είναι καταπληκτικό να παίρνω ένα βραβείο από εσάς, έχετε ανεβάσει τον πήχη πολύ ψηλά», είπε η Κάμπιον απευθυνόμενη στην κριτική επιτροπή – η ίδια είχε ξαναβραβευτεί στη Βενετία το 1990 για την ταινία της «An Angel at My Table».

Βραβείο Σεναρίου δόθηκε στη Μάγκι Τζίλενχαλ για τη «Χαμένη κόρη» («The Lost Daughter») που βασίζεται στο βιβλίο της Ελενα Φεράντε. Η Τζίλενχαλ δήλωσε ότι η ταινία είναι ιταλική μέχρι το κόκαλο, παρότι τα γυρίσματα έγιναν στην Ελλάδα και στην αγγλική γλώσσα. «Παντρεύτηκα στην Ιταλία, στην Πούλια. Ανακάλυψα ότι είμαι έγκυος στη δεύτερη κόρη μου στην Ιταλία. Η ζωή μου ως σκηνοθέτριας και σεναριογράφου και η ταινία μου γεννήθηκαν εκεί», είπε παραλαμβάνοντας το βραβείο.

Η Πενέλοπε Κρουζ ευχαρίστησε τον Πέδρο Αλμοδόβαρ για τις «Παράλληλες μητέρες», κρατώντας στο χέρι το Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας. «Σ’ ευχαριστώ, Πέδρο, δημιούργησες μαγεία, σε λατρεύω», είπε χαρακτηριστικά. «Το ήθος της δουλειάς σου… είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί αυτές τις τρελές μέρες». Η ταινία «Παράλληλες μητέρες» αφηγείται την ιστορία δύο γυναικών που γεννούν την ίδια ημέρα, στην ίδια κλινική, ενώ συνδέει την εποχή της δικτατορίας του Φράνκο με την εποχή μας.

Το Βραβείο Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας δόθηκε στον Φιλιππινέζο Τζον Αρσίλα, σταρ στην πατρίδα του, ο οποίος υποδύεται έναν δημοσιογράφο του ραδιοφώνου που έρχεται αντιμέτωπος με ψευδείς ειδήσεις και διαφθορά στο «On the Job: The Missing 8», μια ταινία-ποταμό του Ερικ Μάτι, διάρκειας 3,5 ωρών. «Χίλια ευχαριστώ», είπε στα ιταλικά ο 55χρονος ηθοποιός. «Είμαι ο πιο ευτυχισμένος ηθοποιός του κόσμου απόψε, επειδή ξέρω ότι προερχόμαστε από διαφορετικές χώρες, από διαφορετικές κουλτούρες, όμως απόψε καταλαβαινόμαστε όλοι, χάρη στο σινεμά», πρόσθεσε.

Ο άλλος μεγάλος νικητής της βραδιάς, όπως όλοι διαπίστωσαν, ήταν το Netflix, καθώς προβάλλει τις νέες ταινίες της Τζέιν Κάμπιον, του Πάολο Σορεντίνο και της Μάγκι Τζίλενχαλ… Αλλοι πάλι διερωτήθηκαν γιατί έλειψαν από τα βραβεία ταινίες όπως αυτή του Πάμπλο Λαραΐν «Spencer», με την Κρίστεν Στιούαρτ, για την πριγκίπισσα Νταϊάνα… Το σίγουρο είναι πως η Μόστρα άνοιξε και πάλι τον δρόμο (και την όρεξη) για τα Οσκαρ.