ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ
Ο 83χρονος Αντονι Χόπκινς εξακολουθεί όχι μόνο να δουλεύει αλλά και να ερμηνεύει μερικούς από τους καλύτερους ρόλους όλης της σταδιοδρομίας του, όπως αυτόν στην ταινία του Φλοριάν Ζελέρ «Τhe father» («Ο πατέρας»), όπου είναι υποψήφιος για Οσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου.
Ενεργός από τη δεκαετία του ’60 και αγαπητός τόσο στον κόσμο του ανεξάρτητου όσο και του εμπορικού κινηματογράφου, χάρη στην ανήσυχη καλλιτεχνική του φύση ο Χόπκινς ασχολείται με τη ζωγραφική και τη μουσική αλλά και τη σκηνοθεσία και την παραγωγή. Ισως το μυστικό της μακρόχρονης δράσης και επιτυχίας του έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι δεν παίρνει τον εαυτό του και το έργο του πολύ στα σοβαρά.
Στο «Τhe father» βλέπουμε έναν Χόπκινς εξαίσια εύστοχο στον ρόλο ενός άνδρα με γεροντική άνοια. Η άψογη σκηνοθεσία, το εξίσου άψογο σενάριο αλλά και το μοντάζ (του επίσης υποψήφιου για Οσκαρ, Γιώργου Λαμπρινού) αναδεικνύουν την αριστουργηματική ερμηνεία του Χόπκινς, που μας επιτρέπει να ζήσουμε για λίγο μέσα στον κόσμο της σύγχυσης και του φόβου, της ερημιάς και απομόνωσης που προκαλεί η απώλεια της μνήμης.
• Αντίθετα με άλλους τέτοιους ρόλους για χαρακτήρες που πάσχουν από άνοια, στην ταινία αυτή ο πρωταγωνιστής παρουσιάζεται μέσα από μια εσωτερική διερεύνηση. Τι σήμαινε όμως αυτό για εσάς, για την προετοιμασία σας;
Τίποτα, απλά έμαθα καλά τον διάλογό μου.
• Οπως κάνετε με όλους τους ρόλους σας;
Ναι, με όλους. Μπορεί να σας φαίνομαι επιφανειακός, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν θεώρησα ότι έπρεπε να δώσω ιδιαίτερη σημασία. Μάλιστα ο ρόλος ήταν για μένα απλός. Δεν πάσχω από άνοια ακόμα. Οι ρυθμοί μου βέβαια έχουν επιβραδυνθεί… Το μόνο πρόβλημα που είχα στο γύρισμα ήταν ότι το σώμα μου άρχισε να με πονάει. Νομίζω ότι ένας ρόλος σαν κι αυτόν μπορεί να ξεγελάσει ασυνείδητα τον εγκέφαλο ώστε να αρχίσει να πιστεύει ότι είναι άρρωστο και αδύναμο το σώμα. Σ’ αυτήν την περίπτωση υπενθυμίζω στο μυαλό μου ότι πρόκειται απλά για ένα παιχνίδι.
Αισθάνομαι σαν άνθρωπος σε καρναβάλι κάπως. Πάω από τη μια δουλειά στην άλλη. Οταν ήμουν μικρός μού άρεσε το τσίρκο, το χάος μιας πλανόδιας ζωής… Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Δεν κάνω ποτέ σχέδια. Αφήνω τα πράγματα να κυλήσουν… Δεν με απασχολούν οι λεπτομέρειες, η ζωή είναι μικρή. Χαίρομαι την ελευθερία μου. Προσέχω τη δίαιτά μου… Παίζω λίγο Ραχμάνινοφ ή Μπραμς στο πιάνο, έτσι απλά για την ευχαρίστηση που μου δίνει.
• Η καταπληκτική ερμηνεία σας στην ταινία εγείρει ερωτήματα γύρω από τον χρόνο, τη σύγχυση, την ψευδαίσθηση και την αντίληψη. Για σας τι σημαίνει αλήθεια και ψέμα στη ζωή σας;
Κοιτώντας το παρελθόν μου, έχω την εντύπωση πως όλη μου η ζωή ήταν ένα ψέμα – σαν ένα σενάριο που έγραψε κάποιος άλλος για μένα. Σαν να εξελίχθηκε η ζωή μου πέρα από τον έλεγχο και τη γνώση μου και γι’ αυτό παραδόξως δεν μπορώ να πω πως εξαιτίας μου έγιναν αυτά που έγιναν.
Θα σας φανεί σαν μυστικοπάθεια αυτό που θα πω αλλά πραγματικά αναρωτιέμαι αν τρέφω ψευδαισθήσεις. Είμαι τυχερός που στα 83 μου ζω ακόμα, ενώ πολλοί από τους γνωστούς μου και την οικογένειά μου έχουν φύγει. Συχνά αναρωτιέμαι πώς επέζησα όλα αυτά τα χρόνια, πώς έφτασα εδώ που έφτασα… Λοιπόν, καταλαβαίνετε, ο ρόλος στην ταινία δεν ήταν δύσκολος για μένα.
Αυτό που με παραξένεψε ήταν ότι, χωρίς να το κάνω συνειδητά, ανάπλασα τον δικό μου πατέρα με τον ρόλο, ο οποίος είχε σκληρή και επιθετική προσωπικότητα, κάτι που έχω καταφέρει να εξημερώσω στον δικό μου χαρακτήρα με το πέρασμα του χρόνου. Οταν γυρίζαμε την τελευταία σκηνή της ταινίας θυμήθηκα τον πατέρα μου. Μόλις πέθανε, βρήκα τα γυαλιά του και το βιβλίο του δίπλα στην καρέκλα που καθόταν και σκέφτηκα «Θεέ μου, είναι σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ!». Αλήθεια, υπάρχει κανείς από εμάς; Δεν ξέρω. Είναι μεγάλο μυστήριο και κατά κάποιο παράξενο τρόπο μού δίνει μια αίσθηση ηρεμίας.
Ο Αντονι της ταινίας (Ο Ζέλερ έδωσε το ίδιο όνομα στον ήρωα της ταινίας του), όπως λέει προς το τέλος, νιώθει σαν το δέντρο που χάνει όλα του τα φύλλα στον άνεμο, μην ξέροντας πού να ακουμπήσει το κεφάλι του. Το πιο τραγικό πράγμα στη ζωή είναι ότι όλοι πρέπει να έρθουμε αντιμέτωποι με τον θάνατο. Αυτό όμως μ’ έχει μάθει να χαίρομαι τη ζωή, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου συμβεί.
• Πώς διατηρείτε τη σωματική και ψυχική σας υγεία, ειδικά τώρα στην εποχή της πανδημίας;
Γυμνάζομαι στο σπίτι μου. Εχω αρκετή μυϊκή δύναμη, έτσι γεννήθηκα. Διαβάζω πολύ, είναι μέσο αυτοσυγκέντρωσης. Προσπαθώ να είμαι καλοδιάθετος, να παλεύω τις μαύρες διαθέσεις που μας πολιορκούν κάθε τόσο όλους μέσα στην κρίση. Σκέφτομαι, ο κόσμος έχει περάσει κι άλλες κρίσεις, θα την ξεπεράσει κι αυτήν.
Δεν θέλω να φανώ μελοδραματικός, αλλά ομολογώ πως διατηρώ μια αίσθηση ευγνωμοσύνης για τη ζωή μου στην Αμερική, γιατί η βιομηχανία του θεάματος είναι σκληρή. Δεν είμαι άγιος, τίποτα τέτοιο (γέλια), ένας απλός άνθρωπος που είχε τύχη στο επάγγελμά του, ειδικά σε σύγκριση με τη νέα γενιά που αναρωτιέται τι πρόκειται να γίνει, κι όταν τόσος κόσμος υποφέρει.
Γεννήθηκα λίγο πριν από τον Β’ Παγκόσμιο και θυμάμαι τους βομβαρδισμούς και την κατάθλιψη μετά τον πόλεμο. Αλλά το ξεπεράσαμε. Νομίζω ότι αυτό που μου δίνει κουράγιο είναι αυτή η προοπτική μες στον χρόνο… Παρατηρώ τον κόσμο σήμερα και τις δύσκολες συνθήκες αλλά ξέρω ότι θα επιζήσουμε. Η Αμερική, αυτό το δυνατό έθνος, κι αυτή θα επιζήσει. Ναι, νομίζω ότι η ευγνωμοσύνη με κρατάει υγιή.
