«Είναι η τέλεια μουσική ενός κυριακάτικου πρωινού: ήρεμη, λεπταίσθητη, ελαφρά νοσταλγική, ένας υπέροχος συνδυασμός εγχόρδων, πνευστών και ακορντεόν». Ετσι είχε κάποτε γράψει για το σάουντρακ της Ελένη Καραΐνδρου «Το μετέωρο βήμα του πελαργού» ο Ρίτσαρντ Γουίλιαμς στη βρετανική εφημερίδα Independent. Σχεδόν 20 χρόνια μετά, δεν θα είναι Κυριακή αλλά Δευτέρα (9 Νοεμβρίου), η κορυφαία Ελληνίδα συνθέτρια θα παρουσιάσει (20.30) στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος του ΚΠΙΣΝ σε μία μοναδική συναυλία μια επιλογή από τις κορυφαίες συνθέσεις της για τον κινηματογράφο.
Δυστυχώς δεν θα μπορούμε να είμαστε εκεί αλλά θα ζήσουμε αυτό το υπέροχο, μελωδικό ταξίδι υψηλής συγκινησιακής φόρτισης μέσω live streaming στη σελίδα του ΚΠΙΣΝ στο Facebook @SNFCC και στο κανάλι του στο YouTube. Βλέπετε, στο πλαίσιο των νέων μέτρων για την αποτροπή εξάπλωσης του covid-19, το Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος ανακοίνωσε την τροποποίηση του προγράμματός του για τον Νοέμβριο, προκειμένου να παραμείνει κοντά στο κοινό, ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες, μέσω του ψηφιακού προγραμματισμού. Για όσους δε είχαν ήδη προμηθευτεί τα εισιτήριά τους on-line ή τηλεφωνικά, η επιστροφή αντιτίμου του εισιτηρίου θα γίνει αυτόματα στην κάρτα τους χωρίς να χρειαστεί κάποια ενέργεια εκ μέρους τους.
«Τα Κινηματογραφικά» λοιπόν έχει τίτλο η βραδιά, καθώς η Ελένη Καραΐνδρου έχει επιλέξει να παρουσιάσει τα μουσικά θέματα από όλες τις συνεργασίες της με τον διεθνούς φήμης Ελληνα δημιουργό Θόδωρο Αγγελόπουλο. Μαζί του άλλωστε έχει γράψει μέρος της παγκόσμιας κινηματογραφικής ιστορίας, σχηματίζοντας ένα από τα κορυφαία δίδυμα της Εβδομης Τέχνης που έχει υμνηθεί όσο λίγα από τους κριτικούς σε ολόκληρο τον κόσμο.
Το υποβλητικό έργο των δύο δημιουργών σημάδεψε τον κινηματογράφο μέσα από τις οκτώ ταινίες της συνεργασίας τους, που ξεκίνησε το 1984 με το «Ταξίδι στα Κύθηρα», συνεχίστηκε με τον «Μελισσοκόμο» (1986), τα «Τοπίο στην ομίχλη» (1988), «Το μετέωρο βήμα του πελαργού» (1991), «Το βλέμμα του Οδυσσέα» (1995), «Μια αιωνιότητα και μια μέρα» (1998), «Το λιβάδι που δακρύζει» (2004) κι ολοκληρώθηκε το 2008 με τη «Σκόνη του χρόνου».
Στην πολυαναμενόμενη συναυλία θα ακουστούν ακόμη επιλογές από τις συνεργασίες της Καραΐνδρου με σκηνοθέτες όπως οι Χριστόφορος Χριστοφής («Ρόζα», 1982), Τώνια Μαρκετάκη, («Η τιμή της αγάπης», 1983), Λευτέρης Ξανθόπουλος («Καλή πατρίδα, σύντροφε», 1985), Margarethe von Trotta («L’ Africana», 1990), Πηγή Δημητρακοπούλου («Το 10», του Μ. Καραγάτση, 2008) και τη συνεργασία της με τον Ιρανό ηθοποιό και σκηνοθέτη Payman Maadi, «Bomb, a love story» (2018). Ενώ, για άλλη μια φορά η συνθέτρια θα πλαισιώνεται από κορυφαίους μουσικούς όπως οι Βαγγέλης Χριστόπουλος (όμποε), Ντέιβιντ Λιντς (σαξόφωνο τενόρο), Σωκράτης Σινόπουλος (πολίτικη λύρα), Ναταλία Μιχαηλίδου (πιάνο), Στέλλα Γαδέδη (φλάουτο), Παναγιώτης Σιωράς (κλαρινέτο), Γιάννης Ευαγγελάτος (φαγκότο), κ.ά.
Η αλήθεια είναι πως ο διεθνής και ο ελληνικός Τύπος δεν υπήρξαν ποτέ φειδωλοί στις φιλοφρονήσεις για τη μουσική της Ελένης Καραΐνδρου. Σήμερα κάποιοι συγκρίνουν τη μουσική της με εκείνη μεγάλων νεορομαντικών συνθετών όπως ο Αρβο Περτ, καθώς το ελεγειακό της ύφος αποτελεί φάρο για όλη τη σημερινή modern classical γενιά δημιουργών.
Ενώ, ήδη από το ξεκίνημα της συνεργασίας της με τη δισκογραφική εταιρεία ECM και τον ιδρυτή της, Μάνφρεντ Αϊχερ, πριν από τρεις δεκαετίες, η κριτική υπήρξε διθυραμβική. Την έχουν ονομάσει «10η μούσα της Ελλάδας» και πάντα την κατατάσσουν στους μεγαλύτερους Ευρωπαίους συνθέτες, πιστεύοντας ότι η συνεργασία της με τον Αγγελόπουλο θα καταχωριστεί στην Ιστορία όπως εκείνη των Νίνο Ρότα-Φεντερίκο Φελίνι (La Repubblica, 1999).
Ενώ, ο Μάικλ Γουόλς στο αμερικανικό περιοδικό TIME έγραψε (1996) με αφορμή τις έξοχες συνθέσεις της για «Το βλέμμα του Οδυσσέα»: «Αν ο Ομηρος είχε συνθέσει μουσική, θα ήταν κάπως έτσι: σκοτεινή και μελαγχολική, αποπνέοντας τη γλυκιά αίσθηση του ζεστού, κόκκινου κρασιού και την αρμύρα της θάλασσας. Θρηνητική και ερωτική συνάμα, η μουσική εκείνη θα τραγουδούσε την αγάπη και τον χαμό, το πάθος που σπρώχνει τον άνθρωπο να μεγαλουργεί…».
